Branette's Australian Blog

July
vorige maanden: hier

last updated 07-Aug-2006

31 juli 2006, een week later
Deze week is voorbij gevlogen. Hij zat ook heel anders inelkaar dan normale weken natuurlijk. Ik merk net dat ik helemaal niets op de blog heb geschreven. Waarschijnlijk omdat ik een paar mensen heb gemaild en kennelijk type ik wel met een 'copy-beperking' in tegenstelling tot wanneer ik mensen spreek, dan vertel ik alles makkelijk 10 keer. Ik zal mijn best doen nog wat te vertellen over afgelopen week.
De maandag lag geheel in de handen van Branko en hij heeft het perfect gedaan. Hij heeft zelfs de kinderen voor dinsdagmiddag ingeboekt bij de kinderopvang, zodat ik rustaan kan beginnen na wat gammele dagen. De kinderen vonden het dinsdag iets minder leuk dat ze opeens naar de opvang moesten. De donderdagen gaan prima. Misschien is het het andere personeel of de verrassing van een dinsdag, al met al ging het nog goed eigenlijk. Woensdagochtend hebben we bij Michele, Jake en Amber doorgebracht. De hele tijd in de tuin. Zij hebben een zandbak en wij hadden de nieuwe fietsjes meegebracht. Zo had iedereen wat nieuws om mee te spelen. Woensdagavond zelfs naar Pilates geweest en eigenlijk heeft mij dat meer energie opgebracht dan gekost, dat is zo lekker aan een beetje beweging af en toe. De donderdag staat eigenlijk helemaal vast. In de morgen Mainly Music en daarna opvang. De opvang ging enorm goed. Al het eten was op (en ik had extra meegegeven) en al het fruit. De jongens hadden lang geslapen en lief gespeeld. Vrijdagochtend hadden we met Jo afgesproken, bij haar thuis in South Melbourne, dat is net onder het centrum. Het was zulk mooi weer dat we niet binnen zijn gebleven maar een park met speelplaats hebben bezocht en vervolgens een cafe met in de achtertuin een zandbak, krijt enz. voor de kinderen. Heel geslaagd allemaal. Bij Jo een doos kleding van de jongens achtergelaten waar ze uit waren gegroeid en terug naar huis. Voor de middag hadden we een strak programma. Eerst slapen. Dat deed Warrun tot 14.30 uur en Max werd niet lang erna wakker. Om 14.38 uur zaten we in de auto en om 14.48 waren we bij de dierentuin. Hier hadden we afgesproken met Sue en Courtney. In de avond had Sue er iets van kantoor vandaar dat zij er was. Voor ons leuk om even bij te kletsen. Uiteindelijk kwam het nog goed uit dat we er waren want de man van Sue die dochter Courtney op moest halen zat vast in het verkeer en kwam niet op tijd om Sue af te lossen. Zo had ik voor 10 minuten opeens 3 kinderen. Op een vrijdagnamiddag na een paar uur dierentuin is dat niet heel moeilijk, ze zaten bijna te slapen.
Het is hier al een paar dagen heerlijk weer. Het voelt als lente. Ook de natuur is ervan in de war en hier en daar zijn bomen aan het uitlopen en duiken er bloesemknoppen op.
De jongens zijn deze week heel erg bezig met praten, vanalles wordt aangewezen en nagezegd. 's Morgens zijn ze kennelijk iets af en toe kwijt want dan roepen ze heel hard Aardbei of Auto naar iets totdat ze van ons de juiste benaming weer krijgen en die wordt dan veelvuldig herhaald.
Daarbij was Max nog extra schattig bezig met allemaal 'dingen' organiseren en verzinnen ed. Hij kan er erg mee bezig zijn. Hij beslist ook waar wat gespeeld wordt. Warrun was erg druk met kiezen krijgen de afgelopen tijd (maar had daarnaast ook een enorme goede week met zijn haar, ik kreeg verschillende keren te horen hoe mooi hij was) Het tanden krijgen had een zere uitwerking zijn billen. En dat heeft het gebruik van het potje weer gestimuleerd omdat dat dan het minst zeer deed...   Ze zijn lekker bezig dus.

22 juli 2006, weekend
Na eerst Max vervolgens Warrun en toen mij te hebben geveld heeft de buikgriep nu ook Nanette te pakken gekregen. De emmer is weer uit de kast gekomen en ik heb wat quality-time met de kinderen doorgebracht. Nanette was minder gefortuneerd vandaag :(
Na het opstaan hadden Max en Warrun al gelijk 2 pakjes gevonden in de huiskamer die daar gisteravond volgens hen nog niet waren. Het zijn de twee driewielers die we voor ze hebben gekocht als vervroegd verjaardagskadootje: de jongens zijn de laatste tijd veel op hun duwkarren aan het zitten dus we dachten dat ze dit wel leuk zouden vinden. En ja hoor, na het uitpakken hadden ze urenlang nergens anders meer oog voor dan deze nieuwe karren. Ook na het uitje 's middags zaten ze binnen minuten weer op hun driewielers (alhoewel Max eerst heel sip moest kijken omdat Warrun op de zijne zat en hij die van Warrun niet kon vinden).

Er was eigenlijk strikt genomen wel 1 ding waar ze wel ook (of oor) voor hadden; zodra ik met het mes de zijkant van de pot pindakaas raakte brulde Max keihard 'pekAAAAAAAA' en wees enthousiast en hoopvol naar de boterham die ik wilde gaan besmeren voor hem... we hebben een fan denk ik. Tijdens het ontbij later riepen Warren en Max om en om 'Aabei...aaabei' en toen bleek dat zij de inhoud van de koelkast beter kenden dan ik want inderdaad: daar stonden aardbeien waar ze zeer van gesmuld hebben. (klik op deze foto voor wat actie van de kids met geluid)

Na het middagdutje zijn we even boodschapjes gaan doen en in Queens Park gaan spelen. Op de speelplaats was een jongetje aan het spelen en Max wilde hem graag helpen, maar dat vond die jongen niks. Na een tijde gaf hij Max een zachte duw en Max ging alleen wat onbegrijpend staan kijken. De moeder van die jongen reageerde een stuk minder subtiel en maakte duidelijk dat hij niet zomaar kleine jongetjes mag duwen, Max maakte zich nergens druk om. Toen ik zei dat we weer verder gingen kreeg ik van Warrun een handje en Max liep vanzelf terug naar de kinderwagen en beide jongens klommen zelf in de wagen! Normaal zijn ze niet weg te slepen, maar vandaag waren ze erg volgzaam.

Al met al heb ik een heerlijke dag met de jongens gehad, en ik merk altijd na zulke dagen dat ik de band met de jongens weer een stuk heb aangehaald. Nu maar hopen dat Nanette ook een goede dag heeft gehad.

21 juli 2006, vrijdag
Nanette had me er op gewezen dat Target deze week speelgoed uitverkoop had dus ben ik vrijdagavond even gaan kijken of ze nog wat leuke Lego in deze aanbieding hadden. Toen ik toch in Highpoint was ben ik gelijk even bij wat andere grote winkels langs gegaan op zoek naar een specifieke doos Lego waar ik al langer tijd naar op zoek ben (hijskraan), en waarvan mij verzekerd was dat die niet in Australie verkocht zou worden. Schets mijn verbazing toen ik hem ineens zomaar in een winkel zag staan. Een heel blije Branko weer naar huis. Toen Warrun de volgende dag de doos zag staan was zijn reaktie:"oooOOOOOhhhh, OOOTOOOO!" dus heb ik hem beloofd dat als hij wat ouders is ik hem eens zal helpen bij het in elkaar zetten ervan.

9 -19 juli, Louise is op bezoek met Marc en 4 maanden oude Sven.

Zondagochtend half 7, Michele staat op de stoep, helemaal klaar om op de jongens te passen. Erg aardig van haar aangezien Branko 2 dagen rijden en halverwege Australie zit en ik de jongens niet mee kan nemen in de auto omdat ik 3 personen op ga halen op de luchthaven.
De rest van de zondag redelijk rustig doorgebracht alhoewel het misschien wel een stevige wandeling is naar het park als je net uit een vliegtuig komt rollen. Om dit goed te maken hebben we bij de speeltuin van een warme chocolade melk genoten. Nog 'even' langs de winkelstraat en de racebaan en we waren weer thuis.

Maandag: Voor vandaag staat het Melbourne Aquarium op het programma. Louise en Marc met Sven in een draagzak gaan met de tram. Ik ga met de jongens in de auto en neem ook de buggy mee voor in het aquarium. Zoals altijd was het weer een succes. Na het bezoek een stukje langs het water/Southbank gelopen en door Crown/het casino weer terug met een lunch-stop in de foodcourt. Hierna naar huis, verlaat middagslaapje, opruimen en pizza halen.

Dinsdag: Vandaag vliegt Branko terug! Maar eerst zoals altijd Parentgroup. Door voorspelde regenbuien en een donkere luchten toch maar niet naar een speelplaats gegaan maar in de lounge elkaar ontmoet. Dit betekende dat ik met 3 kinderen in onze auto reed en Louise en Marc erachter aan in de auto van Marc en Cathel die we deze periode mogen lenen. Het ging allemaal goed. Na een uurtje Parentgroup hadden Louise en Marc wel een idee van hoe het gaat (en de parkeermeters waren op omdat we niet meer losgeld hadden om erin te stoppen), dus tijd om te gaan. Omdat we toch in de buurt waren heb ik mijn gasten nog even meegenomen naar Prahran market. Een beetje fruit gekocht, een rondje gelopen, de beestjes bekeken, verse spagetti met spannende ballen gekocht en hierna weer naar huis voor het wel verdiende slaapje voor de jongens. Toen kwam Branko thuis en was het natuurlijk feest. Na het eten van de overheerlijke spagetti (we hadden 3 ballen over van de 12) zijn Louise en ik boodschappen gaan doen in de supermarkt weer ik meestal kom.

Woensdag: De dierentuin. Als Louise er niet zou zijn vandaag zou ik met Michele en haar tweeling naar de dierentuin zijn gegaan vandaar dat ook Michele erbij was. Zo af en toe dan, het is erg moeilijk om kinderen te dirigeren, alles te zien en ook nog hapjes en drankjes erbij in te plannen. Maar het ging goed. We hebben het grootste deel van de tuin gezien, niemand is zoek geraakt of gewond. Uiteindelijk kregen we allemaal ons drankje en hapje voor de lunch en we hebben het met tussenpozen ook allemaal genuttigd. We zijn weer met 2 auto's heen en terug gereden en de kinderen waren superlief in de auto zelfs op de terugweg, 3 uur later dan normaal en dat zonder middagslaapje. (op de foto Giraffe Anne uit Blijdorp)
Terug thuis hebben de kinderen nog wel hun slaapje gehouden, Louise en ik een vroege maaltijd genuttigd om vervolgens, na thuiskomst van Branko een les Pilates te volgen. Ik doe dat iedere woensdag, Louise mocht nu mee.

Donderdag: Mainly Music dag, ook nu mochten Louise, Marc en Sven weer mee. In de ochtend had ik Louise en Marc naar het park laten lopen met de 3 kinderen in de wagens. Ikzelf heb de auto naar de winkelstraat gereden. Na Mainly Music en een bezoekje aan de outlet-store die daar vlakbij zit met veel kinder hempjes, t-shirt, sokken en slaapgoed (we hebben heerlijk thermo-ondergoed kunnen kopen) zijn we naar de winkelstraat gelopen. Een drankje genuttigd in het 'kindercafe' dat hier niet lang geleden is geopend. Max en Warrun begonnen gelijk met het houten speelgoed treintje te spelen en op de schoolborden te tekenen. Marc is hier met Sven achtergebleven terwijl Louise en ik de jongens naar de opvang brachten. Toen pasten we weer in de auto en zijn we naar Queen Victoria Market gereden. De grootste markt van Melbourne waar ook aardig wat souveniers te vinden zijn. Louise en Marc zijn dan ook naar complete tevredenheid geslaagd en ik heb een kist sinaasappels ingeslagen. Thuis nog snel een kopje thee en daarna konden we de jongens alweer ophalen.

Vrijdag alweer. Branko is vandaag vrij (hij heeft wel hard genoeg gewerkt de afgelopen dagen). Met 2 auto's 4 volwassenen, 3 kinderen en een boel bagage vertrekken we naar Bayview het B&B van de nicht van Branko 3 uur rijden (met speelstop) vanaf ons huis en midden in het 'platteland' van Victoria. Tenminste het is een heel ander beeld dan Melbourne en dat wilden we Louise en Marc ook laten zien. Vlak voor vertrek sloeg Max over de kop met zijn loopauto op de speelplaats naast ons huis. Dus een half uur later en met een grote bult op het voorhoofd en een gestelpte bloedneus en tand door de lip van Max vertrokken we. Halverwege de rit is een vliegschool met een speelplaats. Hier stoppen we meestal even om de bestuurder te sterken en de kinderen te vermoeien. Dit keer kwamen ook de potjes uit de auto. De jongens genoten van het uitzicht op de rijksweg tijdens hun zitje.

Zaterdag: Branko heeft al geschreven hoe bijzonder meewerkend de dieren in het natuurpark waren. Voor ons was het ook alweer 6 jaar geleden dat we daar geweest waren, maar ik kan me niet meer zoveel dieren herinneren. Zeker geen emoe's. Naast het spotten vanuit de auto hebben we ook een kleine wandeling gemaakt naar een strandje. Hierna was het tijd voor de fles van Sven. Bij wat het meeste leek op een kampwinkel van het vakantieoord hebben we de fles gewarmd en ons zelf ook met een drankje en wat burger of wat friet. Vanaf dat moment begon het te regenen en is het niet meer echt opgehouden. Niet erg, we waren toch aan het teruggaan, en door de regen kwamen de wombats naar buiten. In de late namiddag hebben we nog een bliksembezoek aan Bert en Tineke gebracht. Ook dit we voor mij een nieuwe ervaring. Niet het bezoek maar wel de omstandigheid dat ze geheel en al in de mist zaten. Niet dik om het huis gepakt maar wel om de heuveltop waarop ze wonen. Een hele bijzondere ervaring om niets te zien als je voorbij de tuin kijkt. Paul, de man van Ellen heeft van het hele avondtuur niets meegekregen. Hij moest in het B&B blijven. Maar niet voor niets. De konijnen van de kinderen hebben een wasbeurt gekregen waar ze erg aan toe waren (vooral na de braakacties van Max vorige week zaterdag) en Paul heeft ze vervolgens voor de kachel te drogen gelegd. Deze zaterdag had Warrun uitgekozen om om half 9 's avonds wakker te worden en te gaan spugen. Gelukkig hield hij het bij 2 keer (en was het nu een geluk of niet dat het de 2e keer bijna niet in zijn bedje was maar bijna helemaal over Branko?) en heeft hij de rest van de nacht goed geslapen.

Zondag: Pancakes, inpakken, Bayview de tuin en de kippen bekijken, lunch, route terug langs de kust die langs Philip Island ging. De kans voor Louise om nog een Koala te zien. Een stop bij het 'Koala reserve'. Louise, Marc en Sven zijn de koala's gaan bekijken tewijl Branko en ik de jongens nog even rond lieten rennen en verschoonden. Ook hier was het regenachtig maar met improvisatie komen we er wel. Gezien de tijd opzoek gegaan naar een plek waar we Sven een fles warme melk konden geven en zelf ook wat konden nuttigen.

Maandag: Vannacht is Branko begonnen met spugen. Hij is echt goed ziek. In ieder geval gaat het met de kleinste jongentjes weer helemaal goed. Zelfs Max zijn bulten slinken verrassend snel. Iedereen is wel erg moe van alle activiteiten de afgelopen week.
In de middag met Marc, Louise en de kinderen naar Highpoint geweest. Het grote winkelcentrum hier in de buurt. Heen en weer gelopen en ervoor gezorgd dat Mac en Louise ook kennis hebben gemaakt met de ontzettend lekkere, machtige chocolade taarten van Australie en de variatie op de warme chocolade melk, de warme witte chocolade melk.

Dinsdag: Na lang wikken en wegen besloten deze laatste dag te vullen met een reisje naar Williamstown. Met de locale trein, te vergelijken met een bovengrondse metro, naar Williamstown gereden. Hier via een omweg naar het centrale park gelopen waar de kinderen even konden spelen. Het is een heel leuk stadsdeel, bijna pittoresk. Terug wilden we met een bootje naar het centrum. Omdat het midden in de week was en buiten het vakantieseizoen ging het bootje pas om 3.30 uur volgens het schema en om 3.50 uur kwam het vervangende bootje omdat het eigenlijke bootje stuk was. Maar dat maakt allemaal niet uit. Het weer was prima, de omgeving goed, net als het het gezelschap. Door deze vertraging zaten we terug precies met onze kinderen en kinderwagens in de spits-volle treinen. En Max was moe en miste zijn konijn, Heel Heel schreeuwend, krijsend, erg miste hij zijn konijn....
De avond en min of meer het bezoek hebben we afgesloten met afhaal Japans.

Woensdag: Vandaag hebben we voordeel van Branko's ziekte. Hij kan alweer een beetje uit bed en rechtop staan dus prima geschikt om op de kinderen te passen als ik om 12 uur Louise, Marc en Sven naar de luchthaven rijd.

19 juli 2006, woensdag
Vreselijk verlaat maar alsnog de foto's van Juni. Door de drukke afgelopen weken was het er even bij ingeschoten om de foto's op de website te zetten maar dan nu toch nog.
We merken duidelijk aan Max en Warrun dat de afgelopen twee weken heel vermoeiend voor ze is geweest, Niet raar als je bezoekers twee weken lang rondleidt door Victoria. Weten we dat ook weer, we zullen ze de komende weken weer flink rust geven om bij te komen. Ze liggen nu (9 uur 's morgens) alweer te slapen, wat toch 3 uur eerder is dan normaal.

17 juli 2006, maandag. Ziek als een hond.
Afgelopen week hebben zowel Max als Warrun iets van een griepje gehad waardoor ze moesten overgeven en vandaag was het mijn beurt. Midden in de nacht werd ik wakker met de zekerheid dat ik misselijk zou worden en gaan overgeven, en jawel hoor! De hele verdere dag pret. Gelukkig heb ik de nacht van maandag op dinsdag weer kunnen slapen dus wie weet gaat het binnenkort weer wat beter. Als de jongens zich zo voelden als ik, kan ik me erg voorstellen waarom ze wat sip waren, arme knullies.

15-16 juli 2006, weekend
We zijn zaterdag voor het eerst in 6 jaar weer naar Wilson's Prom geweest waar Marc en Louise op hun wenken bediend zijn aan wilde beesten: Emu's, Kangaroo's, Rosella's, Wombats in grote getalen!
Zondag rustig aan gedaan na een enorm pancake breakfast langs de kust (Bass Highway) terug gereden richting Melbourne.

In de buurt van Philip Island bedacht Nanette dat we wel even langs het Koala Reserve konden rijden op Philip Island zodat Louise en Marc dat ook even konden zien. Hierna hebben we met zijn allen wat gegeten bij een wegrestaurant voordat we naar huis zijn gegaan. Thuis aangekomen lagen alle kids te slapen en kon de auto uitgeladen worden zonder ze wakker te maken.

14 juli 2006, vrijdag
Vanwege de road trip heb ik vorige weekend moeten werken dus mocht ik vandaag een 'recovery day' van mijn baas. We zijn met zijn 7-en vertrokken naar Bayview wat we in zijn geheel hadden afgehuurd. Daar hebben Ellen en Paul ons weer vorstelijk ontvangen en hebben we een paar regenachtige dagen doorgebracht.

8 juli 2006, Dinsdag
Ik ben vanochtend vroeg vertrokken uit Darwin en na een lange stopover in Alice Springs tegen het eind van de middag thuis aangekomen. De taxichauffeur die met thuisbracht was volgens mij enorm sjacherijnig en ik heb nog nooit iemand gezien die zo enorm voorzichtig auto reed, laat staan een taxichauffeur! Hoe dan ook: toen ik thuis kwam stonden er twee video-camera's te zoemen en werd ik gelijk met een knuffel van Warrun begroet. (het zal ongetwijfeld op de volgende DVD te zien zijn... deel 8 alweer!) Warrun gaf me gelijk een auto zodat ik met hem kon spelen, maar Max stond een stukje verderop eerst nog wat naar me te lonken. De rest van de middag en avond hebben ze enorm leuk met me gespeeld en me het gevoel gegeven dat ze blij waren dat ik weer thuis ben. Ik ben in ieder geval zeker blij weer thuis te zijn.

Ik troost me met deze trips met de gedachte dat als ik op de TU ook regelmatig het land uit was, en als ik bij MAPPER was gebleven ik rond deze periode voor ettelijke weken in Thailand zou moeten zitten, dus dan zijn deze reisjes door Australië zo slecht nog niet. Het hoort bij het werk als ingenieur denk ik.

Het is weer eens zover: Ik moest weer eens op een road trip. Deze keer had Holden ons verteld op dinsdagmiddag 5 uur dat het een goed idee was als we donderdagochtend vertrokken op een trip van 10 dagen. Sappig detail: De Zondag erna was de dag dat Louise, Marc en Sven zouden komen voor een week! Ik baalde hier dus enorm van, maar mijn baas was coulant genoeg om me maar de halve trip te laten meedoen en daarna naar huis te vliegen. De trip zou gaan van Melbourne (zuid oosten van Australie) naar Darwin (midden Noorden van Australie) een kleine 3500km. Ik mocht na de heenweg vanuit Darwin terug vliegen om toch nog eventjes onze bezoekers te kunnen zien. Hierdoor werd mijn baas wel genoodzaakt om zelf op de trip mee te gaan zodat er in ieder geval 1 persoon van Air Inter de hele trip aanwezig is, en de baas van mijn baas realiseerde zich niet dat er dan wat werk zou blijven liggen. Eerlijk gezegd kan het me niets schelen, ik ben niet aangenomen om te pas en te onpas rondgestuurd te worden. Het ziet er wel naar uit dat er in de nabije toekomst nog 1 of 2 trips gaan komen, maar dat hoop ik dan in ieder geval langer dan 2 dagen van tevoren te horen. Mocht ik ooit naar Tasmanië moeten dan wil ik wel dat Nanette achter me aan komt (of vooruit gaat) zodat we een vakantie er aan kunnen plakken.

Deze road trips geven me wat gemengde gevoelens. Elke dag zitten we de hele dag in de auto, terwijl schitterende landschappen langs komen. Op deze manier krijg ik dus hele mooie stukken van Australie te zien en is het nog tijdens werktijd ook! Maar ondertussen vind ik het vreselijk vervelend dat Nanette aleen thuis met de jongens zit en ik haar helemaal niet kan helpen. En ik mis Nanette en de jongens natuurlijk ook nog. Op sommige van de plekken waar we komen zou ik graag mijn gezinnetje bij elkaar hebben om het samen te beleven, maar deze lange dagen in de auto zijn zeker niet geslaagd als vakantie. Elke dag ben ik weer bekaf. Ik kijk er naar uit om weer gewoon thuis te komen voor een lach van Warrun, een knuffel van Max en een kus van Nanette.

Tijdens de rit hebben we erg veel platgereden "Roo's" (Kanga) gezien. In het begin is dat een beetje naar, maar dat beeld went snel. Als je ziet met watvoor hoeveelheden die beesten rondhoppen dan valt eigenlijk nog mee hoe weinig er worden aangereden. Bij een aantal van de roadhouses hebben de eigenaars een adelaar als huisdier die ze eens van de weg hebben gered, en deze mensen pikken wel eens wat dode Roo's op om aan hun adelaars te voeren, dus de roadkill gaat niet geheel verloren aan het lokale ecosysteem.

We hebben nog veel meer Adelaars gezien dan Roo's, en helaas hebben deze adelaars de neiging om hun prooi op de weg te verdedigen en dus blijven ze strak zitten als je er met de auto langs komt. Het goede hiervan is dat je ze kunt ontwijken omdat ze stil zitten, maar het suffe is dat ze wel midden op de weg zitten.

Het was een vreemde notie dat we na een dag rijden een halve tijdzone verder zaten, en helemaal dat we na 2 dagen ineens de steebokskeerkring voorbij reden! Het landschap veranderd zo ontzettend langzaam dat het besef van snelheid en afstand een beetje verdwijnt, het het is echt heel erg ver van Melbourne naar Darwin (ongeveer 25 breedtegraden, ofwel net zo ver als van Nederland naar Syrië (voorbij Turkije)) .

Nu we in de buurt van Darwin komen (slechts een kleine 1000km verderop) begint de begroeiing dichter en groener te worden omdat het klimaat tropischer wordt, en voor elk uur dat we noordelijker komen gaat de buitentemperatuur omhoog. Als we in Europa een dergelijke afstand zouden afleggen zouden we inmiddels van Amsterdam in Istanbul zijn aangekomen (na 3 dagen) hetgeen toch niet zo heel erg haalbaar is daar. Ik begon de afstand pas redelijk te beseffen toen ik de ticket naar huis boekte; De reis van Darwin naar huis per vliegtuig gaat ook al bijna 8 uur duren!

Op dit moment zijn we 'chicken' aan het spelen met onze benzinetank. Het benzinestation waar we wilden tanken had geen brandstof meer en de volgende is 80km verderop. Onze auto geeft aan dat we nog 65km kunnen rijden dus nu doet de chauffeur zijn best om dat wat verder te krijgen. We zullen zien. En ja we hebben het gehaald, waarschijnlijk zaten we op 2 liter van een pruttelende auto, maar het is gelukt en er ging een mooie slok in de dorstige auto's.

Zondag:
Na enkele dagen als een dolle rijden hebben we vandaag een rustigere dag gehad, en zijn we met zijn allen bij de Eden Falls geweest en hebben we een rondvaart in Katherine Gorge gemaakt. Dit is een schitterende eh... gorge (canyon?) waar enorme hoeveelheden water doorheen stromen in het natte seizoen. Het is erg indrukwekkend om daar tussen de rotswanden door te drijven.
Na dit intermezzo zijn we weer in de auto gestapt en hebben we de laatste 400km afgelegd naar Darwin waar we in een wat dubieus uitziend motel zijn geland. Uiteindelijk blijkt het best een leuke tent te zijn met erg aardige mensen, maar het ziet er wel wat oud en bouwvallig uit allemaal.

Tijdens de rit zijn we tot de conclusie gekomen dat de Road-Trains (lange vrachtwagens met 3 of meer aanhangers) redelijk weggeconcureeerd zijn door de Ghan (spoorlijn) die sinds kort helemaal tot Darwin komt. Op de weg zijn we maar 1 road train tegen gekomen en die stond stil bij een road house. Vroeger kwam je deze gevaartes erg veel tegen hetgeen nogal wat spanning opleverde bij het inhalen. (Zo'n road train kan 500m lang zijn en meer dan 100km per uur rijden, dus dat haal je niet zomaar even in). Helaas, of gelukkig, zit dat er niet meer in en zijn de road houses failliet aan het gaan en wordt de weg naar Darwin nog voornamelijk bevolkt door toeristen.

8 juli 2006, zaterdag
Om 11 uur kwamen Jo met zoon Jake en man Dan binnen. Met bloemen, taart, soep, stokbrood en wijn. Jo en ik zijn boven begonnen met zuigen (Jo) en alles klaarzetten, klaarleggen, schoonmaken en inrichten (ik). Man Dan hield beneden de kinderen goed bezig oa met digeridoo spel. Max en Warrun accepteerden de situatie gelijk en handen het prima naar hun zin. Ze hadden hiervoor Dan maar 1 keer eerder gezien. We waren al ruim klaar toen Max en Warrun aan hun middagslaapje begonnen. Tijd voor de lunch. Pompoen/gember/koriander Soep met stokbrood en zelfgebakken brood en stukken kaas (mijn bijdrages) en een glaasje rose. Heel gezellig. Na de lunch nog de benedenverdieping kunnen zuigen voordat de jongens wakker werden. Toen het tijd werd voor een kopje thee (met Appelstrudel) kwam ook net Dan & Jake terug van een korte fietstocht die ze ipv een slaapje na de lunch hadden ondernomen. Natuurlijk was Dan ook helemaal onder de indruk van mijn fiets en de fietskar (die hij geleend had voor het tochtje).
Hierna heb ik de auto nog kunnen ontdoen van broodkorsten, fruitresten, kruimels en onherkenbaarheden terwijl Max en Warrun bezig werden gehouden door de visite.
We hebben allemaal een leuke dag gehad en ook nog zeer nuttig.
Morgen om 6.50 uur in de morgen landden onze nieuwe gasten, en alles is er klaar voor. (de welkom muffins bak ik vanavond).
Om half 9 hoorde ik Max huilen (ik was net de 'welkom' muffins aan het maken voor Louise en Marc). Boven bleek dat het niet een huil was om te kijken of dit keer papa misschien even de kamer in zou komen. Nee, Max had gespuugd en flink ook. Hierna heb ik nog 4 keer het bed verschoond en Max omgekleed. Op een gegeven moment werd ook Warrun wakker en vroeg zich duidelijk af wat voor leuke dingen ik steeds ging doen met Max in die andere kamers van het huis. Ik kon Max dus niet ergens anders te slapen leggen (ik was aan het overwegen of dat beter zou zijn). Wel duidelijk om gelijk zo'n antwoord te krijgen. Ook was me gelijk duidelijk dat als ik naar een dokter zou moeten of het ziekenhuis, ik Warrun dus ook mee moest nemen, dan maar wakker maken.
Tegen half 12 zat ik met een vrolijke kaakjes etende Max op mijn bed. Het tijdstip om hem met wat drinken, nog een kaakje en een beetje kinder-panadol in bed te leggen. Warrun kreeg ook een kaakje en wat drinken en ik heb de deur dichtgedaan en ben ook naar bed gegaan. Ik moest tenslotte alweer om zes uur op. De verdere nacht heb ik niets meer gehoord en hebben de jongens ook heerlijk geslapen.

Update op taal gebied.
Zoals eerder gemeld zijn de kinderen helemaal gek van pindakaas. Ze zeggen nu ook "hm-hm- KA!" dat is dus "pin-da-KAas". En wijzen in de keuken naar het kastje waar de pindakaas staat. Vooral als het kastdeurtje open staat zijn ze niet meer te houden.
Verder is "Aar-BIJ" (aardbei) heel populair en moeten alle boekjes met een aardbei erin getoond, bekeken en doorgebladerd worden.
Laatst heb ik ze "Peer" en "Appel" geleerd toen we deze aan het eten waren. Die middag konden ze het prima zeggen, hierna heb ik het niet meer gehoord.
Tenslotte is Max helemaal weg van een plaatje van een vlinder in 1 van onze boekjes. Nadat ik met 2 handen fladderend een vlinder heb nagedaan (duimen inelkaar gehaakt) Maakt hij nu een 'flap' beweging met 1 handje als hij het plaatje ziet. En ook andere plaatjes die hij ziet van enigzins herkenbare vlinders worden vergezeld van de handbeweging.
Ook wordt veel aandacht aan baby's besteed. De boekjes, de babies op de luiers, alles wordt aandachtig beken waarna 'baby' gezegd wordt. Als een echt baby in de buurt is worden ze vertederd en voorzichtig (ik denk dankzij de opvang). Ben benieuwd wat ze straks van onze baby loge vinden.

6 juli 2006, donderdag
Alhoewel de dagen lengen heb ik toch niet meer tijd. Het ziet er naar uit dat we meer naar de weekverslagen gaan met deze blog.
Vandaag zijn de kinderen weer naar de kinderopvang geweest en Warrun heeft weer iets nieuws geleerd. Toen Max hier thuis viel en een beetje moest huilen, kwam hij aangerend, keek er naar en zei: " O, dear".... "O, dear". Ik heb hem in het afgelopen uur al 3 keer 'O, dear' horen zeggen in een heel lief hoog kinderstemmetje

Ook leuk was het dat toen ik de kinderen ging ophalen, Warrun weer zo verdiept was in zijn 'spel' met Noah's ark dat hij me helemaal niet zag. Uiteindelijk had hij me in de gaten en kwam niet naar me toe rennen, maar ging rustig alle beesten uit de ark halen om aan mij te laten zien.

5 juli, woensdag
Vandaag waren we met 4 moeders en 7 kinderen (jawel 1 had geen tweeling) in de dierentuin geweest. Wij waren er al vroeg omdat we Branko in het centrum hadden afgezet. Zo konden we eerst een half uur op een bruggetje spelen en eenden bekijken voordat we de anderen ontmoette. De kinderen hebben vooral veel rondgerend en uiteindelijk toch ook nog wat dieren gezien. Dat was nog een gepuzzel, want de ene moeder wilde niet langs te apen (te zwaar tillen met de hoge ramen en smalle paden), de ander meed graag de olifanten nadat ze daar de vorige keer 2 uur had moeten staan voordat ze haar zoon krijsend met diepe sporen in de modder achterlatend weg had kunnen sleuren, en de vlindertuin was eerder ookal niet heel rustgevend gebleken voor een paar van de kinderen.

1 juli 2006, zaterdag
Vanmorgen alles en iedereen vroeg en goed ingepakt en naar Brimwoodpark gereden. Nanette was daar al een paar keer met de kinderen geweest maar Branko nog nooit. We hebben geklommen, gespeeld, gewandeld, de vogels gevoerd en een patatje gegeten.

 

30 juni, vrijdag
Kate en Dave kwam op baby bezoek, maar voor hun baby. Mhianne geboren op 17 mei 2006. Het leek Kate makkelijker om 's avonds bij ons langs te komen dan dat wij kinderen in bed moesten stoppen, oppas regelen enz. En dat klopt wel.