Branette's Australian Blog

September 2006
vorige maanden: hier

last updated 15-Oct-2006

weekend (30/0 en 1/10)
Dit weekend gaan we met Helen, Martin en zoon John (mee) naar Warrnambool. Warrnambool ligt aan de zuidkust, de Great Ocean Road gaat er doorheen, maar die hebben we niet genomen want dan duurt het 7 uur voordat je er bent.
Wij zijn zo rechtstreeks gereden als het kan. Zo'n beetje op 2/3 gestopt voor een late lunch. Helen en familie waren hier ook. Bovenop een rustende vulkaan hebben we uitgebreid genoten van onze meegenomen lunch. De kinderen hebben gesmuld van elkaars eten en enorm rondgelopen en de omgeving verkend.
Weer bleek dat onze jongens denken dat ik 'gekke henkie' ben (en dat ben ik ook). Zodra ik me met ze bemoei, gaan ze zeuren, huilen enz. om gedaan te krijgen wat ze willen. Kijk ik niet naar ze om, zijn ze vrolijk, gezellig en grappig. Iets om de komende week aan te werken.
Na de lunch doorgereden naar het platform in de duinen vanaf waar je de walvissen kan zien die van juni/juli tot september daar 'overwinteren'. Ook worden de jongen hier geboren. We hadden ontzettend geluk. Twee moeders, ieder met een kalf, waren duidelijk aan wezig. Het ziet eruit als een flinke boom die in het water drijft en dan opeens.... vinnen, beweging, spuit fontijnen. Heel indrukwekken. En dat alles vlak voor het punt waarop de golven breken en het strand op rollen. Best dichtbij.

Hierna eerst naar het B&B waar we zouden overnachten, bedjes opzetten en alles klaarmaken. Daarna beslissen hoe de avond er verder uit ziet. Al snel bleek dat er voor de jongsten van ons gezelschap er niet veel meer inzet. Een bad, wat avondeten en naar bed. De volwassenen konden hierna rustig eten (pizza) en kletsen, relaxen en proberen een puzzel van vissen met een diepte effect te maken. We hebben de rand!
De volgende ochtend was als geen ander. Om 6 uur twee klaarwakkere jongentjes en om 10 over 6 waren het er drie. Na een uitgebreid ontbijt en een bezoek aan de schapen van de B&B nogmaals langs de walvissen. Het was nu 1 oktober en het seizoen loopt tot september......
Op de foto is te zien dat er deze ochtend erg veel surfers in het water waren en daar vlak achter een moeder met jong en nog iets verder naar links zie je de 2e moeder (jong niet op de foto). Het was weer een machtig gezicht. Deze keer waren ze allemaal wat speelser en waren er volop vinnen en lijven te zien. Die kregen we natuurlijk niet op de foto.
De razende wind aan de kust verlaten voor een kort bezoek aan de locale boerenmarkt waar John van het springkussen genoot en Warrun probeerde zichzelf te overwinnen en ook een poging te wagen. Dit was zo succesvol dat Branko na een minuut zonder blikken of blozen zijn 'springkussen entreegeld' terugkreeg. De jongens hebben zich wel vermaakt bij de accordionist die zich bij de deur ophield (met een verdacht hollands accent).
Tijd voor de terugweg. Een alternatieve route die tussen 2 meren door voerde. Zeer indrukwekkend. Deze meren waren volkomen opgedroogd. Angstig. Zeker als je bedenkt dat de zomer nu gaat beginnen en het land het moet hebben van de regen die de afgelopen maanden gevallen is. We zouden vlak na de meren stoppen voor lunch (fish en chips). Helen en familie waren iets voor ons en stuurden terwijl we er stonden dat er niets was in het dorp en ze verder reden tot ze iets tegenkwamen. Uiteindelijk vonden we dit 80 km verderop in Geelong. Met een park erbij. Uitstekend voor onze families.
Onze trip naar de fish en chips duurde lang en was redelijk spannend. Op een gegeven moment gaf de auto aan dat we nog voor 40 km bezine bij ons hadden. Airco uit, max. 80 km/h en we tuften verder hopend dat het 'niets' in het dorpje niet een benzinestation uitsloot. Helaas er was echt NIETS. Een paar huizen, maar eigenlijk gewoon NIETS.
Het volgende dorp was 62 km verder. De auto gaf aan dat hij nog 60 km kon rijden. En geen garanties dat dit dorp meer zou zijn dan wat we net verlieten. Zouden we onze 'wegenwachtpas' gaan gebruiken voor een noodroep om benzine?
Gelukkig er was een pomp en we hebben de auto helemaal volgegooid. Op naar de fish en chips!

29 september, vrijdag
Een deel van de woensdag ben ik bezig geweest om nieuwe banden voor de auto te regelen en vandaag was de afspraak dat ze erop werden gezet. Japanse hebben we nu. En ik had het nooit verwacht maar de auto reed heel anders toen we bij de garage wegreden, veel lekkerder (gelukkig maar). De garage ligt aan het begin van de winkelstraat van de wijk naast ons. Hier was ik nog nooit geweest en tot mijn verbazing was het er heel aangenaam. Bijzondere winkeltjes, eens iets anders dan anders. Ik ga hier zeker nog een keer heen (en dan zonder 4 grijpende en met pindakaas besmeurde handjes die uit een wagen hangen).
Afgelopen woensdag heb ik ook naar de mevrouw die de oppas had geregeld gebeld dat we het niet doen. Donderdag heb ik nog een keer gebeld om duidelijk te maken dat we het niet doen. Beide keren heb ik een bericht ingesproken, en ik heb niets terug gehoord. Ik ga er maar vanuit dat het goed komt.

27 september, woensdag

Ik had een mazzeltje vandaag. Een enorme storm mee op weg naar mijn werk en in de loop van de dag was de wind gedraaid en had ik WEER wind mee! Als het waait is het meestal andersom dus ik vond dit wel het noteren waard.

26 september, dinsdag
Deze ochtend kwam de parentgroup bij elkaar op een kinderboerderij; Collingwood childrens farm. Cathel ging met ons mee (die woont daar vlak bij, haar ophalen was geen enkel probleem) En gelukkig was ze erbij. Warrun vond alles leuk en spannend en ging graag op onderzoek uit terwijl hij mijn hand vast had. Max had heel lang nodig om aan alles te wennen en vond het best om in de kinderwagen te zitten of nog liever om gedragen te worden. Als hij iets zag wat hij van dichterbij wilde bekijken (en wat natuurlijk straal tegen de richting van Warrun inging) moest ik nog steeds zijn hand vasthouden. En dan hadden we ook nog de kinderwagen bij ons. Ik was heel blij dat Cathel er was, die met Warrun op stap ging, de kinderwagen oppikte als die achter bleef en alles opraapte wat we onderweg verloren. Ze was een engel. En toen het tijd was voor een kopje koffie zei ik botweg, 'Nee, we moeten op tijd naar huis'. Zelfs een take-away koffie kon er niet af bij mij. Schande!
De jongens hadden veel interesse in de kippen, geiten, en na een kwartiertje vanaf het gras met een snack en wat melk de paarden te hebben bekeken moesten die ook geaaid. Toen Max met de buggy van John ging spelen en aan de horizon vertrok kreeg John het even erg moeilijk, het was heel duidelijk hij is heel gehecht aan zijn buggy. Het was een leuk gezicht.
Tegen elf uur kreeg Max er zin in en ging de geiten aaien en flink rondstappen de weide met alles wat daar te vinden was. Helaas had ik bedacht dat ze vandaag eens goed moesten slapen en moesten we naar huis zodat we zeker om 12 uur thuis zouden zijn en ze niet in de auto zouden slapen.

Opmerkelijk vandaag. Max accepteerde totaal niet dat er een ander tuutje op zijn melkfles zat. Gisteren was het geen probleem maar vandaag... onoverkomelijk. En hij had zo'n trek in melk. De aanblik van het tuutje was al genoeg voor een flinke huilbui en een fles die 3 meter verderop belandde. Gooien kunnen ze goed, mijn jongens.

Alles liep volgens planning de jongens gingen om 12 uur naar bed. Max ging gelijk tevreden liggen en slapen. Warrun had het nog te druk en is nog een tijdje bezig geweest in bed, maar ging uiteindelijk toch ook slapen. Na 2,5 uur! werd Max wakker en tegen 3-en heb ik Warrun maar wakker gemaakt. Vanmiddag moesten we immers nog op bezoek bij de mevrouw die op de maandagen van 8 tot 5, of van 9 tot 5 of was het nu 8.30uur tot 5 op de jongens gaat passen (iedere keer vroeg ze het weer als we elkaar belden).
De mevrouw woont niet te ver weg en is verbonden aan de oppasdienst van de deelgemeente die opvangplaatsen bij mensen thuis verzorgt. Vorige week hadden we al een intake gesprek gehad bij de deelgemeente en nu zouden we de 'verzorger' ontmoeten. De eerste afspraak was voor vorige week woensdag maar die had ik afgezegd omdat Warrun nog niet zo lekker leek en je kan geen zieke kinderen in een oppashuis of creche binnenbrengen. De volgende afspraak van maandag werd door haar afgezegd ze werkte niet op vrijdagen en nu ook even niet op maandagen en had al het speelgoed opgeborgen, 'nee, dinsdag was beter dan konden de kinderen met de oppas kinderen spelen'.
Dinsdag middag werd het en daar kwamen we. (Je merkt het al, het wordt een typisch gekleurd Nanette verhaal wat je nu leest). Om maar gelijk te beginnen: het voelde niet goed toen ik daar was. Misschien het best te omschrijven als: 'ze was niet geinteresseerd in de kinderen'. Ik zag geen vonkje liefde voor kinderen. Ze had op het moment 4 oppaskinderen die in de 'speelkamer' waar ze geacht werden de hele dag te zijn, behalve als ze buiten waren (speeltuin of tuin) of sliepen (het liefst zo lang mogelijk tijdens de oppasuren), op een bankje tv zaten te kijken.
We moesen samen een blauwformulier doornemen van de administratiemevrouw van dinsdag en dat deed ik, in mijn eentje. En als ik een punt naar boven bracht zoals eten (geef ik alles mee of wordt het verzorgd tegen extra kosten) of disiplineren van kinderen (in het formulier stond dat er niet geslagen werd maar wat je verder wilde/gewend was), waren de antwoorden niet relevant, weggewuift of niet geruststellend. " Ja, eten maken doe ik liever niet, geen idee wat ze wel of niet lusten en ik moet uiteindelijk veel weggooien', 'Nee, slaan doe ik niet, alhoewel je soms...' . Volgens het formulier zouden we de slaaproutine bespreken. Ze wilde alleen weten of ze gewend waren apart te slapen want dan kon ze ze in aparte kamers leggen en maakten ze elkaar niet wakker (dat doe ik hier ook) maar ze dacht verder niet na over hoe ze de kinderen op het matrasje zou houden, hoe ze het wennen zouden daarbrengen, hoe ze gewend zijn te slapen en wat ze meekrijgen.
Ook had ik het idee dat naar mijn hele verhaal over zindelijkheidstraining niet geluiserd werd (het is natuurlijk van mij als moeder komende een lang en liefdevol verhaal) maar een antwoord dat erop neerkomt dat ze het eigenlijk best vond hoe het ging met het 3 jarige jongentje dat daar op de bank zat en nog luiers had en dat ze pas eraan begon om hem op de wc te zetten als ze dat altijd en overal ook met hem deden. En 'nee, potjes hoefde ik niet mee te geven, ze zette ze wel op de wc'. En daarna een hele verbaasde reactie dat ze op een grote wc zitten eng vinden en echt op een potje moeten zitten (voor een tijdje) om resultaat te krijgen. (ze had dus echt niet geluiserd naar mijn reden waarom onze jongens al regelmatig op een potje zitten.)
Ze vertelde dat ze normaal geen kinderen van onder de 2,5 had maar zo weinig kinderen kreeg dat ze nu was afgezakt naar een leeftijd vanaf 18 maanden. Zich waarschijnlijk niet realiseerend dat je dit soort jongen kinderen moet verzorgen en vermaken. Oudere kinderen die luisteren wel als je zegt, 'ga maar spelen'. Ik had er dus helemaal geen goed gevoel bij toen ik daar zat en wegreed.
'ligt het aan mij?" "was ze zo puur Australisch dat ik het niet snap?" "verwacht ik te veel en zal ieder opvang huis zo zijn en blijf ik nu jaren mensen bezoeken en afkeuren?" Er ging vanalles door mijn hoofd. Ook dat we al een jaar op opvang wachten, ik graag de kinderen in opvang doe voor een dag en ook graag eigenlijk wel weer 1 of 2 dagen zou willen werken. Dus dat ik geen 'innerlijke' verborgen reden zou heben om dit onbewust af te stoten. Ook gaan ze al naar opvang dus het is ook niet dat ik ze niet los kan laten.

Op de weg naar huis bij Melissa de oprit opgedraaid. Ze kwam er al snel overheen dat we haar zo overvielen. Max en Warrun gingen flink met haar zoon Dhilan spelen die net in het 4-uurs dipje zat. En wij konden even klesten en ik mijn gevoelens bespreken. We waren het eens bij zo'n gesprek doe je toch op zijn minst moeite om een goede indruk te maken. Eigenlijk is de reactie die ik van iedereen krijg: Niet doen als het niet goed voelt.
1,5 uur later vertrokken we weer (de kinderen waren er nog helemaal niet aan toe om te gaan). Oprit af, 20 meter vooruit, hoek om, nog 50 meter en we waren thuis. Melissa vroeg nog of we wel genoeg benzine bij ons zouden hebben voor DE Tocht naar huis.
Thuis ook nog Michele gebeld. Ze gaat deze week navragen bij de vrouw in haar straat die ook van deze oppasmethode gebruik heeft gemaakt of haar kinderen bij deze vrouw waren of bij 1 van de 2 andere vrouwen in dat buurtje. Want haar ervaringen waren toch goed.

En nu even iets compleets anders. De buurjongen vertelde dat hun hond eindelijk de jongen heeft gekregen (ze liep al weken dikkig en ongemakkelijk door de buurt). 4 witte labrador puppies en 2 bruine (net als de vader). Eentje, de 7e had de 22 uur durende bevalling niet gehaald, helaas. Maar de anderen gelukkig wel. Ze waren groot, heel groot (dat was de hond al aan te zien als ze hier door de straat waggelde). Vlak na de geboorte had de moeder geen interesse gehad in haar jongen (het is haar eerste bundeltje kids), maar nu ging dat heel goed. Alleen had ze helaas een infectie opgelopen en voelde zich niet lekker. De buurjongen, vriendin, zijn zus en zijn moeder hadden al een nacht niet geslapen. Iedere 3 uur moeten de jongens gevoerd naast de zorg die ze toch al hadden over de geboorte en infectie. Maar de vooruitzichten waren goed.
Wees gerust... ik heb zeer realistisch nagedacht en heb besloten dat het geen goed plan is nog een kleine in dit gezin op te nemen en dat op te moeten voeden. Dit naast het feit dat we waarschijnlijk niet eens huisdieren mogen in dit huurhuis. We nooit meer weekenden naar familie kunnen als we een hond hebben (die mogen daar niet ivm B&B, natuurgebieden enz) en nog meer heleboel realistische redenen.

25 september, maandag
De hele morgen op pad geweest. Eerst Branko weggebracht (we werden pas om 7 uur wakker) en tegenwoordig past zijn (nieuwe) fiets in de auto. Hierna doorgereden naar het Aquarium. Daar Helen verrast. Ze had ons vrijdag gevraagd maar toen dacht ik niet te kunnen omdat we een afspraak zouden hebben met een oppas. Die afspraak is verzet door de oppas en nu konden we wel. Een erg leuke en intensieve ochtend. Warrun en John (zoontje van Helen) hebben flink met elkaar lopen rennen. Courtney (oppaskind van Helen) en Max deden het wat rustiger aan. Op de terugweg naar huis zijn de jongens in de auto in slaap gevallen. En dat geeft Warrun altijd het idee dat dat genoeg is. NIET WAAR. Om 6 uur een zwaarvermoeid kind in bed gelegd.

23/24 september, weekend
We houden een lekker rustig weekend. Zaterdagochtend mag Nanette uitslapen, zondagochtend Branko. Ook pakt Branko de middagdutjes mee met de jongens. Heerlijk rustig allemaal.
Om 3 uur hadden we afgesproken met Mark en Cathel bij 'het boothuis aan de Yarra'. Uiteindelijk kwamen we om half 4 aan (na lang slapen, tanken en lunch in de auto). Op het terrasje heerlijk gezeten (een beetje koud maar we hielden koppig vol) De jongens vermaakten zich met hun duw auto's, wij konden eindelijk een beetje bijkletsen en alle gasten en uiteindelijk ook de bruid 'bewonderen' en van het nodig commentaar voorzien die daar gingen trouwen.
Op de terugweg nog een uurtje doorgebracht in een boekendump winkel (alle boeken 5 dollar), waar we wonder boven wonder Mark en Cathel nog een keer tegen kwamen.

Zondagochtend mocht Branko uitslapen, en dat heeft hij ook goed gedaan. Zeker toen de kinderen met Nanette het huis hadden verlaten om een kopje koffie te gaan drinken in de winkelstraat en vlees in te slaan bij de slager. We waren net optijd terug....
De weersverwachting voor deze lente zondag:
Showers increasing as strong northwesterly wind shifts colder, squally west to southwesterly around midday. Local hail and thunder possible. The chance of snow on the nearby hills tonight.
Het is nu 12 uur de jongens slapen, Branko is op en er is net een hagelstorm voorbij getrokken.

22 september, vrijdag
Het plan was dat Nanette deze ochtend met Helen en Jo + kinderen naar Collingwood farm zou gaan. Dit plan werd rap veranderd toen Nanette zag hoe hard het waaide, daar kon Branko niet doorheen op zijn fietsje. Dus Branko met de auto. Nanette lekker thuis. Helen en Jo zijn toen hier langsgekomen en na een kopje thee hebben we het park bezocht. Een prima ochtend. Het leek wel of de wind na de ochtendspits wat was gaan liggen en zich rustig hield tot de avondspits. Helemaal geen luxe dat Branko de auto had meegenomen.

21 september, donderdag
Branko moest vandaag vroeg vertrekken. Het is niet ze vroeg geworden als gepland. Niet zo raar na een nacht met spokende kinderen. Om 11 uur vond Max het wel welletjes met al dat slapen en in bed liggen (vast een nachtmerrie gehad). Na wat melk en gestroost ging het weer. Hierna probeerde hij nog even of hij weer zoveel aandacht kon krijgen, maar dat negeren wij gewoon.
Om 12 uur, nadat Branko onze internet telefoon had 'gerepareerd' samen met iemand van de helpdesk, begon Warrun te spoken. Branko heeft het prima opgelost want een zeer warrige Nanette heeft er verder niets van meegekregen. Tot 1 uur. Toen heb ik (Nanette) Warrun opgevangen en weer aan het slapen gekregen. En toen hadden we rust tot in de morgen.
In de ochtend heeft Branko goed zijn beste gedaan om zo snel mogelijk weg te gaan met de fiets in de auto. Hij levert dan de auto af bij een garage redelijk in de buurt van zijn werk en gaat verder op de fiets. Vanavond het omgekeerde.

Door de vakantieperiode is er geen Mainly Music deze ochtend. Wel gaan de kinderen naar opvang en kan ik al deze teksten van de afgelopen dagen neerpennen. Nu ga ik thee zetten, en jullie zien wel of ik nog tijd had om de foto's erbij te zoeken en te zetten.

20 september, woensdag
Vanmorgen afgesproken met Michele en kinderen Jake en Amber en Melissa met zoontje Dhylan in het grote park een stukje hiervandaan. Ondanks de vakantieperiode die hier op het moment heerst was het erg rustig in het park. We hebben een prettige ochtend gehad. Waarbij Warrun al het fruit van Jake op at en Dhylan de boterhammen van Warrun. Ach wat maakt het uit, als ze maar eten.

19 september, dinsdag
Vandaag is de 4wd auto ingepakt, hebben we koffie/thee gedronken en zijn Fulco en Marielle vertrokken. Heel jammer we hadden het erg gezellig.
Op hun weg naar de Great Ocean Road hebben ze nog even tijdens lunchtijd Branko bezocht op zijn werk en toen zijn ze echt vertrokken.

Nanette heeft 's middags Michele bezocht en terwijl M&W met Jake en Amber speelden had Nanette een afspraak met iemand van de gemeente die de familie dag opvang regelt. Al het papier werk is geregeld en volgende week maandag hebben we een kennismakingsgesprek met de vrouw die op maandagen op de jongens gaat passen. Als we er allemaal mee instemmen natuurlijk.

18 september, maandag
Branko had de ochtend vrij en dat kwam goed uit. Hij is met Fulco en Marielle en Max hun auto voor de vakantie gaan halen. Hierna zijn Fulco en Marielle zelf naar Phillip Island gegaan om Koala's, zeerobben en Pinguins te bezoeken. Branko is gaan werken en Nanette heeft verder de dag met de kinderen doorgebracht.

17 september, zondag
Ontbeten (of was het Brunch?) met poffertjes! Dat beviel heel goed. Zelf thuis gemaakt met een echt pak Koopmanspoffertjes mix uit Nederland.
Deze dag bleef Branko met de kinderen thuis en nam Nanette Fulco en Marielle mee met een tocht naar en door het centrum, naar St Kilda, langs de baai en weer terug.
Door de heerlijke luie zondagochtend is de hele tocht beperkt tot een blik vanuit de auto op het centrum en 2x letterlijk uit de autogestapt aan de baai. Helaas hadden we te maken met een koppig fototoestel wat even de aandacht van het uitzicht afleidde. Via een kopje warme chocomelk terug naar huis.
In de avond waren Mark en Cathel weer zo lief om op onze jongens te passen zodat wij met z'n vieren uit eten konden (en te proosten op het verse huwelijk van Marielle en Fulco).
Gegeten bij Gurkhas in Lygon street.

16 september, zaterdag
Tot eergisten was de planning om vandaag naar Phillip Island te gaan met z'n allen. Gisteren kwamen we er achter dat er dit weekend een grote motorrace is op het eiland wat er toe leidde dat we besloten dat we hier niet met onze kinderen heen wilden, extra reistijd, veel drukte en dan ook nog 2 half zieke jongentjes die liever in bed liggen. Het was geen goed plan. Gelukkig is er hier genoeg te zien en te doen. En kozen Branko en ik om ons favoriete shoppingcentrum te gaan bezoeken en Fulco en Marielle de kans te geven om vast te kijken waar ze wat konden kopen voor hun aankomende 4wd tour door Australie.
Het is vakantie (voor onze gasten) dus we hebben rustig aan gedaan. Met 2 auto's eerst richting speelgoedwinkel (daar moesten Branko en ik even kijken ivm een aankomende 2e verjaardag van een tweeling die we erg goed kennen ;) Hierna door naar een outdoor-winkel en een autowinkel op hetzelfde rijtje. Toen Lunch in de foodcourt!
Branko is hierna met de gasten nog Highpoint ingegaan en heeft aansluitend bij onze locale supermarkt en groenteboer inkopen gedaan. Nanette is naar huis gegaan voor een slaapje van de kinderen en heeft daar verder de middag doorgebracht.

Het is nog even het vermelden waard dat we 's avonds een heerlijke meatloaf uit het kookboek dat Nanette net voor haar verjaardag heeft gekregen van haar zus hebben gegeten en met toetje ook nog een berg aardbeien met cake uit de oven. Een zeer geslaagd diner.
Op de foto's de jongens met hun cadeautjes; boeken met geluid.

maandag 11 tot vrijdag15 september :
Er is alweer een hele week verdwenen. Deze week voornamelijk met 1 jongetje op schoot doorgebracht terwijl de ander in bed lag, al dan niet met koorts. Max was als eerste getroffen, maandag en dindsdag koorts en veel slapen. Woensdag ging het beter... en teken voor Warrun om na zijn middagdutje met koorts wakker te worden. In tegenstelling tot Max uit hij zijn ziekte niet met heel veel slapen maar met overgeven in de avond zo'n uurtje nadat je hem in bed heb gelegd.
Uiteindelijk ging het wel steeds beter met de jongentjes maar we hebben een lange nasleep gehad van zo'n week.

Nog wel een spannend telefoontje gehad deze week. Vanuit de Familie-dag-opvang is er een dag vrij voor de jongens, op maandagen. Volgende week hebben we een intake-gesprek.

Vrijdagavond lagen de jongentjes vredig te slapen om 7 uur en konden wij (ja samen) onze vrienden Fulco en Marielle van het vliegveld halen. (Onze buurjongen was zo goed om even bij ons op de bank naar Australisch voetbal te komen kijken ipv op zijn eigen bank). Onze gasten hadden de reis goed doorstaan en na even bijkletsen, een na beetje soep met een tosti gingen we allemaal naar bed.

10 september, zondag
Na een rustige ochtend thuis om drie uur met Jaap en Ada afgesproken in de Botanische tuin. De laatste keer dat we elkaar zagen was waarschijnlijk rond Branko's verjaardag.

In het cafe bij het informatiecentrum van de tuinen rond de Botanische tuin thee gedronken. Als groep Hollanders konden we het niet over ons hart verkrijgen om 8 dollar voor een sandwich neer te leggen (zeker niet omdat we trek haddne in een hartig borrel-achtig hapje, door Branko omschreven als FRIETEN) en gingen we op zoek naar een ander eethuis. Om tien over 4 kwamen we er achter dat het cafe in de botanische tuin om 4 uur sluit en de tocht voortgezet naar domainroad waar cafeetjes zitten. Helemaal geen straf want we hebben flink kunnen bijpraten, kletsen en ik geloof dat Branko en Jaap vooral werk en dat soort dingen hebben besproken. Uiteindelijk neergestreken in een cafe (waar de keuken net dicht was) maar die voor ons wel heerlijke sausagerolls had bij onze drankjes. In stukjes gesneden en met de prikker erbij gedacht hadden we heerlijke snacks.

Ada verraste ons nog met 4 zelfgemaakte kroketten. We hebben ze de volgende dag (met de friet waarnaar Branko op zoek was) opgesmuld.

9 september, zaterdag
Vanavond zijn we weer naar het theater geweest. Japans trommelen (....) dit keer. Het was een energieke voorstelling, de hele avond was ietswat merkwaardig. Tijdens het vierde of vijfde stuk dat werd opgevoerd was het volkomen donker op het podium, de eerste paar minuten denk je nog dat het bij de show hoort, maar als je de schimmen toch figuren en trucks uit ziet halen lijkt het toch dat je dit eigenlijk had moeten zien. Na dit stuk ging het doek dicht en leek het pauze (wij hebben geloof ik nog nooit pauzes meegemaakt in dit soort theaterstukken). Na 35 minuten werd er omgeroepen dat er een stroomstoring was in het gehele stadsdeel. Na nog eens 15 minuten hadden ze genoeg stroom om kunnen leiden om de lichten op het podium te laten werken, en de show ging verder. Tijdens het laatste muziekstuk, met de hele grote speciale drum, zat mijn buurman te slapen!

8 september, vrijdag
Vandaag hebben de kinderen en ik Mark en Cathel (neef van Branko en vriendin) van de luchthaven opgehaald. In de auto hadden we het er nog over dat ze bijna op de dag af een jaar geleden voor het eerst in Australie aankwamen om hier voor een tijd te wonen. (Dat weet ik omdat ze op zaterdag na mijn verjaardag voor het eerst bij ons langskwamen) De hint was niet nodig, ze hadden een subliem cadeautje bij zich, ik zou het beschrijven als pure chocolade truffels. (het plaatje is bijna op ware grootte)
Deze ochtend ook nog naar het grote winkelcentrum Highpoint geweest. Branko had voor zijn verjaardag van mijn zus geld gekregen "voor een dress-boy" en dat heb ik zo overgebracht (en niet zoals Branko ook gelijk de dingen gaan kopen die mensen zeggen die ze willen geven). Resultaat de dressboy is er NOOIT gekomen. Tot nu. Als hij vanavond thuis komt staat er ook eentje in zijn hoek van de kamer ik ben benieuwd wat hij ervan zegt.

Ik zei :"Wat krijgen we nou?" Ik moest wel afgelopen week (toen ik de dressboy voor Nanette kocht) denken aan het kado van Louise, maar ik vond het wat raar om er een te gaan kopen voor mijn verjaardag van 1.5 jaar geleden. Ik vind dit wel een erg leuke verrassing, dus gezusters Rietman: Bedankt! :)

7 september, donderdag EN Nanette's verjaardag!
De ochtend begon zoals iedere ochtend veel te vroeg (naar onze zin) zit Warrun in zijn bedje wakkere geluiden te maken. Als zijn 'BA, BAHaHH's' niet meer te negeren zijn haalt Branko hem uit zijn bedje. Vrijwel altijd komt hij dan even bij ons op bed waar wij proberen of hij nog lief stil wil liggen en misschien wel slapen en waar hij druk begint te rollen en te prikken, van bed gaat, naar de trap naar beneden wijst en ons onze brillen aanrijkt. Dit keer was iets anders. Hij had een pakje bij zich en hij gaf dit gelijk netjes af aan mij. Vrijwel gelijk ging hij over in zijn normale routine en toen Branko zijn bed al uit was iets mompelend over cadeautjes halen maakte Warrun zich zorgen over Max, hij hoorde hem niet, en zag hem niet. Dat was snel over na wat gebonk en geklungel aan hun slaapkamerdeur. Max was ook wakker en wilde ook graag uit bed. Toen ik hem op ging halen zat hij in zijn bedje en kijk naar het pakje bij zijn hoofdeinde, hij voelde er even aan en besloot dat het leuker was om door mij uit bed gehaalt te worden. Ik heb het pakje maar meegenomen voor hem.
Beneden kreeg ik de ouders van Branko aan de lijn, we waren alle 3 net zo verrast. Branko vond dat ze er wel 'bij moesten zijn' als ik hun pakje kreeg. En het was wel zo leuk. Beneden lag een hele stapel met dingentjes van Branko en als laatste het cadeautjes dat (zoals nu bleek ) hij tijdens zijn juli tocht naar het noorden van Australie in Alice had gekocht (hetzelfde cadeautje waarvan hij een paar weken geleden vroeg of ik misschien wist waar hij het verstopte had 'een tijd geleden'. Ik wist niet eens dat hij een cadeautje had en ik wist al helemaal niet waar hij het verstopt had). Gelukkig belde mijn ouders ook nog, en kreeg ik tegelijkertijd hun cadeautje door Branko overhandigd.
De rest van de dag is vrij standaard, Muziek met de jongens, Childcare daarna. Voor het kopje thee met Michele voordat we onze kinderen om 4 uur gaan halen hebben we wat meer tijd ingeruimd vandaag zodat we een stukje taart kunnen nuttigen.
Branko was weer vroeg thuis. Heel gezellig allemaal. Deze prima dag werd afgesloten met het direct incasseren van 1 van mijn cadeautjes een massage en gezichtsbehandeling.
Voor de nieuwsgierigen (en voor onszelf over een paar maanden) de overige cadeau's:
twee kookboeken (bernaise syndroom en Jamie Oliver in Italie), een warmhoud mok voor 'on the road', Bodyshop smeersels en badspul, dvd 'Girl with the pearl earring', Het naslag werk van gisteren, een ketting met hanger uit Alice, Twee tandenborstelhouders/reisbeschermers (Branko wilde er eentje terug), En een dressboy (da's niet iemand die je 's morgens helpt bij het aankleden maar een standaard voor je kleding die je anders voor het slapen gaan op de grond gooit bij gebrek aan een stoel.) Ik kan mij herinneren dat we al een keer een gesprek met Australiers hebben gehad die onze 'cadeau-ideeen lijst' hadden bekeken over het woord 'dress-boy'. Branko vertelde dat hij ook nu weer wat problemen had. Dress-boy is namelijk geen Engels woord, ook niet Amerikaans of Australisch (Branko: maar een Nederlands woord, Google het maar eens.) Gelukkig kom je met omschrijven (en wijzen naar het tentoongestelde item) nog heel ver.

6 september, woensdag
Het heeft de hele dag geregend! Een beetje vervelden dat ik er even doorheen moest lopen maar verder wel verfissend voor alles hier. Nadat we om half negen bloed hebben laten prikken bij Warrun (hij heeft knopen in zijn lymphklieren die waarschijnlijk restanten zijn van een (hele) oude infectie, maar de dokter wilde het wel even laten nagaan) wat rondgehangen en koffiegedronken in het winkelcentrumpje. Om 9.30 hadden we met Michele en kinderen afgesproken op het station. Doel van de dag: treinrijden. Terplekke besloten om naar Williamstown te gaan met de trein, een kopje thee te nuttigen (dat heel leuk gelukt is in een cafe met 2 grote banken voor het raam waar de kinderen lekker op konden spelen), en weer terug te gaan met de trein.
Een geslaagde dag.
's Avonds kreeg ik van Branko alvast een cadeautje zodat ik lekker kon slapen zo vlak voor mijn verjaardag. Een boek met feiten, mythen en legendes uit en over Australie.

5 september, dinsdag
Voor de parentgroup bijeenkomst deze dinsdag kwam iedereen die niet op vakantie is naar hier. Niet in huis, maar in het kindercafe hier in de winkelstraat. Voor dit soort groepen kan je gebruik maken van de bovenverdieping met speelruimte en plak en verf dingen. Wij hebben ons beperkt tot playdough en wasco's.
Voor de middagslaapjes zijn Helen en Jo met resp. zoontjes John en Jake mee naar huis gekomen. Uiteindelijk heeft alleen John lekker een slaapje gedaan. Voor M&W was het kennelijk te spannend opeens samen in een kamer en dan ook nog beneden kinderen die met je speelgoed aan het spelen zijn.

Maandelijkse update.
We hebben de foto's van de maand Augustus, en ons vakantieverslag af! Nanette heeft hard gewerkt maar het staat er nu toch maar weer op.

3 september, vaderdag
Het is vandaag "Dad's day" in Australia, en dat is hier iets heel groots (blijkbaar). Ik ben afgelopen week alweer voor de zoveelste keer tot de conclusie gekomen dat het leuk is om vader te zijn. Het geeft veel voldoening en eliminieert de kleinste kans op verveling.
Toen ik van Nanette mocht uitslapen werd ik wakker van de regen buiten en had gelijk het gevoel "Heh, lekker dat kunnen we wel gebruiken", wat toch een behoorlijk Australische gedachte is, in Nederland dacht ik heel anders over regen. Helaas was het maar een bui van een uurtje dus dat zal de watervoorraad niet echt spekken.

De watervoorraad in alle grote Australische steden is enorm geslonken omdat er een paar erg droge jaren zijn geweest, en alleen regenwater wordt gebruikt voor consumptie. Mensen vinden het idee om rivierwater (WC water) te zuiveren en dan te drinken heel eng, maar het ziet er naar uit dat dat toch in de nabije toekomst moet gaan gebeuren.

Tijdens het ontbijt zette ik wat muziek op en meteen riep Warrun "Da, Da" toen hij mij wat zag swingen: Hij wilde dansen, dus uiteindelijk hebben we met zijn vieren lekker staan swingen op de muziek, erg leuk!

Vaderdag, ja. Een mooie gelegenheid om Branko in het zonnetje te zetten. Niet alleen is hij een goede en onvermoeibare vader, ook draagt hij een flinke steen bij in het huishouden. Wekelijks worden keuken, badkamer en toiletten door hem geboend en vrijwel dagelijks helpt hij met opruimen van speelgoed en etensresten als de kinderen in bed liggen. Vandaag mocht hij eerst uitslapen (tot 8 uur) en verder heb ik geprobeerd om NIETS aan hem te vragen (kinderen oppakken, verschonen, voeren, spelen enz.) Alles was geheel vrijwillig vandaag. Ik hoop dat hij dat een mooi cadeau vond naast zijn echte cadeautjes van vanochten, in een papiertje.

Vandaag ook nog druk er op uit geweest. Om 10 uur hadden we afgesproken met Helen, Martin en zoon John in de Docklands. Een tentoonstelling over de machines van Leonardo Da Vinci bezocht. Leuk om alle ontwerpen en modellen te zien. Een beetje moeilijk met 3 kinderen erbij maar het is gelukt. Vooral als je bedenkt in welke tijd Leonardo leefde is het toch bijzonder. Hierna in een echt restaurant (geen eetcafe of zoiets) een heerlijke lunch genuttigd. De mensen waren bijzonder kind vriendelijk. Nadat de ober een paar minuten een beetje om onze tafel schutterde vroegen we wat er was. En hij zei dat hij keek, bedacht wat hij voor ons kon doen om te helpen met de kinderen. We kregen wat extra glazen water, kleine lepeltjes voor de kinderen en het bestek van de stoelen van de kinderen werd zorgvuldig opgeborgen.
Martin is helemaal gek met kinderen dus die heeft nog een tijd op het balkon doorgebracht met John en Warrun. Max was heel gelukkig als hij maar op een schoot kon zitten en op brood kon knagen. Een hele leuke ochtend.

Een tijdje geleden kregen we een folder in de bus dat op 4 september diverse soorten (groot) vuilnis worden opgehaald. (Volgens Branko is het geen toeval dat dit vlak na vaderdag is). Van vorig jaar weet ik nog dat deze datum globaal genomen moet worden. Een jaar geleden was ik nog netjes vroeg opgestaan op de betreffende dag om mijn spul dat weg kon buiten te zetten. Heel verbaasd heb ik 2 dagen later het informatienummer opgebeld. Had ik een verkeerde folder? Had ik het verkeerde buiten gezet? Waren ze onze straat vergeten (er stond nl niet veel). Maar nee. De folders worden op tijd verspreid en op de gewezen dag (of een dag later)rijdt er een auto rond om te kijken wat het is en hoeveel en dan ergens in de week wordt het opgehaald. Dus geen boetes, geen 'buitenzet tijden' en geen geregel zoals ik dat ken van Nederland.
In iedergeval is het dit jaar duidelijk anders. Vorig weekend begonnen er zich al hoopjes spul en troep langs de straat te vormen en dit weekend is dit explosief toegenomen. Gisteren liepen we terug vanaf de winkel toen ons oog op 2 kinderkarretjes viel (speelgoed supermarktkarretjes). Vrijwel tegelijk stopte er een wit busje en een man begon de karretjes te onderzoeken. Hij twijfelde... ik zag het. Lief heb ik gevraagd of hij ze mee ging nemen, en hij begreep het. Wij kregen ze, "ja allebij graag, ik heb een tweeling".
Vanavond keek ik uit het raam toen ik aan de rand van de straat een tuintafel met 4 bankjes zag staan. Nu wil ik al heel lang en graag een tuintafel. Gelijk de kinderen half aan/uit gekleed aan hun lot overgelaten en het geheel de voortuin ingerolt en getilt. Dit wordt mijn 'project' voor de komende weken, maanden? We kunnen het altijd volgend jaar weer buiten zetten.

1 september, vrijdag
Gedurende onze vakantie (of eigenlijk de bruiloft) hebben we meermaals de vraag gekregen wat we van Melbourne vinden en wat er leuk is aan Australië. Het is erg moeilijk om mijn vinger er op te leggen, maar de afgelopen weken ben ik een paar dingen tegen gekomen die wel aardig weergeven hoe ik er over denk. Billy Idol heeft blijkbaar ooit gezegd dat Australiërs gemiddeld erg gelukkig lijken. En inderdaad de meeste mensen die ik ben tegengekomen zijn erg content en ontspannen. Een Franse collega van me vertelde vandaag dat hij Australië heel erg leuk vindt omdat je altijd kan doen wat je wilt, wanneer je maar wilt ("Ik heb het hele jaar door kunnen golfen!"). En hij merkte op dat hij zich erg op zijn gemak voelt op straat ongeacht waar je bent. Ik ben het eigenlijk wel met al deze opmerkingen eens.

Dit betekend voor mij samengevat dat het klimaat absoluut een hele positieve invloed heeft. En de tevredenheid van de mensen zorgt ervoor dat er een overal prettige sfeer is.