Branette's Australian Blog

Oktober 2006
vorige maanden: hier

last updated 08-Nov-2006

Wat we in November doen staat bij de volgende maand.
Zomertijd
Ik sta boven aan de trap klaar met 2 kinderpyjama's. De kinderen staan vol verwachting bij de garagedeur klaar met hun loopauto's...

29 oktober, zondag
Vandaag om 3 uur herinnerde ik me dat vannacht de klok is verzet. Het is nu een uur later dan het was gisteren om deze tijd. Het tijdverschil met Nederland is weer 10 uur.
Waarschijnljk duurde het zo lang tot we het doorhadden omdat ik vanochtend heerlijk heb uitgeslapen terwijl Branko de kinderen tevreden probeerde te houden. De rest van de dag hebben we gevuld met klusjes, play-do'en, autowassen enz.

 

's Avond een belangrijk telefoontje. De zus van Branko belde dat ze een paar uur eerder een dochtertje gekregen had! Ze hebben haar Julia genoemd.

28 oktober, zaterdag
Deze ochtend hadden we het verjaardagsfeestje van John.
Ook is het vandaag Cox Plate dag. DE grote race van het jaar op de naastgelegen renbaan. Vorig jaar niet vergeten, zijn we ruim op tijd op stap gegaan en hebben ons dit keer niet laten verrassen door files en opstoppingen op de anders zo redelijk rustige straten rond ons. In de tussentijd wel genoten van, en vol verbijstering gekeken naar, de creaties die de dames onder hun hoedjes presenteerden op weg naar de paardenraces.
Het verjaardagsfeestje was leuk. Max probeerde weer al het eten uit en verder konden we ons goed vermaken met de speeltuin en het hondje van 1 van de ander gasten. (Warrun in rood, Max in wit/bruin, Branko met hoed)
27 oktober, vrijdag
Het was weer een stormachtige dag vandaag. De middag doorgebracht bij de playgroup van Helen met als leuke bijjkomstigheid dat we op de terugweg lang het werk van Branko komen en hem dan ook gelijk meegenomen hebben naar huis (het was ook 5 uur geweest, en tijd om te gaan voor hem)

26 oktober, Met de helm op geboren?
Met tegenzin naar de playgroup gegaan. Voornaamste reden dat ik ging was dat ik weet dat ze een schema hebben van wie voor de 'morning tea' zorgt (de koek bij de koffie zeg maar) op welke maandag. En ik wilde weten wanneer ik op het schema stond zodat ik kon zorgen dat ik tenminste die dag er zou zijn. De ochtend werd uiteindelijk prettig. Vrij rustig, mooi weer, buiten spelen, korte leuke gesprekjes. Een goede ervaring vanuit deze groep dit keer.

Branko komt altijd nog even 'dag' zeggen als hij klaar is om naar zijn werk te gaan. Omdat Branko zijn helm op kantoor had laten liggen had hij mijn helm opgezocht en deze gevonden onder de helmen van de kinderen. Warrun en Max hadden dit gelijk door en wilden, net als papa, de helm op. Ook toen Branko al lang en breed voor het raam verdwenen was bleven ze hem op houden.

25 oktober, woensdag,
Naar het museum! Helen had gevraagd of we meegingen naar het museum, er is op het moment een tentoonstelling speciaal voor de kleinsten. Ik had op mijn beurt weer Michele meegevraagd met haar tweeling. Om kwart over 9 stond ik voor het museum, het was iets dichterbij het werk van Branko dan gedacht. De tijd tot 10 uur overbrugt met een kopje warme choco. Om 10 uur was ook Michele er, en Helen aan de telefoon, het was even moeilijk geweest met de tram, maar ze was er. Waar waren wij tussen al die mensen vroeg ze zich af? Welke mensen, vroegen wij ons weer af. Na wat heen en weer geklets, over hoofdingang (waar Helen was) en verplaatste hoofdingang (waar wij stonden) waren we er achter.
Helen had gevraagd of ik naar het Sciene Museum ging en ik was naar Science Works gegaan in Spotswood/Williamstown, Helen stond bij het Melbourne Museum, afdeling Science in Carlton, vlakbij het centrum. Dan maar zonder elkaar zijn we de musea ingegaan.
Het was erg leuk, de jongens hebben rondgerend, geklommen, op knoppen gedrukt enz. Ze zullen wel denken dat het een hele rare speeltuin was. Maar ze hadden plezier en ik ook.

25-Oktober-2006
Gisteren viel me op dat de links naar de grote foto's op onze website van Augustus en September niet werken! Aangezien we geen klachten hebben gehad heeft er blijkbaar niemand geprobeerd de 'full size' foto's te bekijken dus vroeg ik me af of het nog wel zin heeft om die op de site te zetten. Ze zijn ruim 15 keer zo groot als de kleine foto's dus het bespaard erg veel ruimte als dat geen zin heeft.

Kortom: Mocht iemand nog graag de volledige originele bestanden willen hebben (voor het maken van afdrukjes ofzo) dan hoor ik het graag, anders ga ik er van uit dat we ze niet meer op de website hoeven te zetten.

Ditjes en datjes

Voor het verjaardagsfeestje van de kinderen een 'echt' Australisch hapje gemaakt: Chocolat cracklers ze waren erg goed gelukt ook al zeg ik het zelf. Allemaal kleine hoopjes in vrolijk gekleurde bakjes. Vrijdagmiddag heb ik ze gemaakt terwijl ik goed in de gaten gehouden werd door Warrun maar vooral Max. Max ruikt zoetigheid en koek op 10 minuten afstand en zal er altijd voor vooraan staan en je helpen herinneren dat hij dat best ook wel lust.
Van het kale mengsel, zonder het cocosvet dat moet binden, had ik de jongens een klein beetje in een bakje gegeven. Dat werd zeer op prijs gesteld. De drie hervullingen gingen gewoon uit het pak met 'ricebubbles'. Natuurlijk werden de jongens vrolijker en baldadiger en kwam er meer en meer rijstspul op de vloer. Na een waarschuwing dat je echt niet mag gooien moest Max op het strafmatje omdat hij bleef gooien. Warrun ging Max eens bekijken, zoals ze dat bij elkaar wel vaker doen, maar dit keer geen gebogen ruggetje en schuddend vingertje richting degene op het matje. Nee, Warrun rende terug ging het bakje van Max halen, zette het bij Max, rende nog een keer terug, ging zijn bakje halen en ging op de onderste tree van de trap, naast Max zitten en samen peuzelden ze nog wat verder.

Op maandagochtend om 10 uur wordt er een Nederlandstalig programma op de radio uitgezonden (ook op andere dagen/tijdstippen, maar deze onthoud ik omdat ik dan vaak/weleens in de auto zit onderweg naar iets voor de kinderen). Het programma zelf is al grappig omdat het gepresenteerd wordt door een Nederlandse vrouw die duidelijk al jaren hier woont en HEEL DU-DE-LIJK Nederlandspraat op een manier die ik alleen ken van oude televisie en radioprogramma's van het begin van de jaren '70.
Vandaag hoorde ik het weer en ging het over het bezoek van Willem-Alexander en Maxima aan Australie. Bij een bepaalde gelegenheid zou iemand komen, bekend voor alle Nederlanders, ook de lang geleden geemigreerden, hij is al vele jaren in het vak en pas onlangs in Australie. Cees Brusse.
Hierna kwam een mierzoete aankondiging voor het volgende gesprek en wel met 'meneer Smeets'. Jawel mijn zeer geliefde Mart Smeets is hier en maakt een programma naar aanleiding van het bezoek van WiMa ("ja, zo noemen wij vakmensen ze"). Hij maakte heel duidleijk dat hij voor de NOS werkt en totaal geen binding heeft met het koninklijk huis. Hij alleen maar live programma's maakt. Ookal wordt het later uitgezonden het wordt in 1 keer opgenomen, en anders doet hij het niet. Ik heb me zo zitten ergeren dat ik heel benieuwd ben naar het programma. Hij ontmoet allelei soorten en maten Nederlanders die hier wonen en werken en praat met ze, of voor ze... Vrijdag de 27e wordt het in Nederland uitgezonden.

Bij ditzelfde programma is een sportgedeelte waarin alle voetbaluitslagen zeer nauwkeurig worden doorgenomen. Nu denk ik dat mensen die hier al jaren wonen (en dat moet meer dan 80% van de luisteraars zijn) helemaal niet geintereseerd zijn in die getallen, gele kaarten en doelsaldo's. Mensen die dat wel zijn zullen (volgens mij) ook wel op de een of andere manier ervoor gezorgd hebben dat ze dan ook meer dan alleen die zinnen horen. Zoals een abonnement op een voetbalkanaal, een schotel waarmee ze vanalles kunnen vangen etc. Het is leuk om te horen maar ik zie totaal geen waarde in dat stukje informatie.

Vorige week is mij weer duidelijk geworden dat we in een zeer aardig buurtje wonen. Op een middag liep ik vanuit de huiskamer naar de keuken toen er opeens een musje van onder de eettafel wegvloog, zo de openstaande achterdeur uit en de tuin in. En vlak erna nog 1.
Dit lieflijke tafreeltje was niet lang nadat ik op een maandag op het muurtje naast onze brievenbus met zeer kleine opening een pakje vond. Kennelijk paste het niet en had de (inval)postbode het op het muurtje naast de bus gelegd. (Onze 'eigen' postbode stapt altijd even van zijn brommer en belt aan, zijn we er dan niet krijgen we of een kaartje of hij zet het bij de voordeur.) Tot mijn verbazing kwam niet veel later een postbode voorbij op zijn brommer. Kennelijk was dit pakje al voor het weekend afgeleverd en had het het hele weekend op het muurtje langs de straat gelegen. (kleine note: de post wordt niet op zaterdag bezorgd.)

Padge vertelde tegen Branko dat de slang die we tegenkwamen een soort 'huisslang' is. HIj komt niet binnen maar hangt wel altijd in de buurt rond. HIj is er wel blij mee want hij eet/verjaagd andere agressievere soorten.
Nog net voor vertrek uit de cabin werden we verrast door een lepelaar.

We hebben een boekje met allemaal "Monster"auto's, en andere motorvoertuigen. Het boekje is erg populair bij de jongens. Maar iedere keer als we bij het plaatje van de racemotor komen die strak (en schuin) de bocht doorgaat zeggen ze 'O, dear', Ze denken waarschijnlijk dat hij omgevallen is.

21 oktober, zaterdag en zondag de 22e.
In de ochtend vierden we de tweede verjaardag van ALLE kinderen van de parentgroup. Het werd een hele leuke, relaxte viering in de dierentuin. Iedereen bracht iets te eten voor de kinderen en voor de volwassenen mee. En dmv lootjes was er voor ieder kind een cadeautje (voor M&W samen 1 omdat ik niet voor 2 anderen een cadeautje wilde kopen en doorom heb gezegd dat ze samen met alles doen, dus ook met het cadeautje)
Max zorgde ervoor dat hij genoeg te snoepen had de hele tijd (op de foto staat hij met zijn bordje vol vooraan voor de verjaardagstaart). Na de viering en het uitwisselen van cadeautjes (voornamelijk playdoh) kon een ieder doen wat hij wilde, de dierentuin bezoeken, naar huis etc. Wij kozen ervoor om in de auto te stappen en zo'n 3,5 uur te gaan rijden. Tot het Padge weekend waar Dave ons voor had uitgenodigd. Wij hadden op onze beurt weer Helen, Martin en John meegevraagd.

Bij Padge aangekomen, alle hallo's gezegd en kennisgemaakt. Het was erg droog en stoffig, Nog erger dan ik mij herinner, maar het is dan ook weer een extreem droog jaar en het is nog maar voorjaar. Wij hadden voor de overnachting een cabin gehuurd op een nabij gelegen camping alhoewel iedereen altijd van harte welkom is om een tentje op te slaan bij Padge en gebruik te maken van zijn domein gerund zonder stromend water of elektriciteit. Bij het wegrijden werden we 'uitgezwaaid' door een red bellied black bijna voor de uitrit. Op naar onze cabin! Niet wetend wat te verwachten. Een cabin op een camping langs de Murrayriver waar niet eens een verharde weg naar toe gaat. Wat zou het zijn? Alhoewel beddegoed op het grote bed beloofd was en niet op de 2 stapelbedden verwachtte ik niets meer dan een trekkershut. Niets was minder waar. Ieder gezin had een extra brede veredelde stacaravan met verwarming (YEAH! maar daar komen we nog op), koeling( niet naar omgekeken), koelkast, tv (ook niet nodig gehad), badkamer met wc en douche en een volledig uitgeruste keuken. Basic misschien maar heerlijk luxe in de Bush. We hebben even gepuzzeld met de 3 slaapkamers. Vlak voor ieder stapelbed paste net een campingbedje van de kinderen maar dan ging de deur niet meer dicht. De bedjes pasten ook niet echt in de grote slaapkamer. Alhoewel. Uiteindelijk de prima oplossing gevonden Het grote bed in de 'huiskamer/keuken gezet en de kinderen in de slaapkamer. Alle tassen en de rest opgeslagen op de stapelbedden. Een prima oplossing, nu was alles te gebruiken en te bereiken zonder potentieel gevaar om de kinderen wakker te maken. Volgende stap: kopje thee. Dit liep gelijk over in het voeren van de kinderen wat weer overliep in ons diner. Op de foto zijn goed de veranda's te zien die voor de cabins lagen. Uiteindelijk toch nog in de auto gestapt om terug te gaan naar Padge en de rest. Het campvuur met liedjes is toch onderdeel van de hele 'Padge weekend' ervaring. De kinderen vonden het allemaal heel spannend en deden goed hun best om niet te laten merken dat ze doodmoe waren. Helaas kennen we ze al zo'n 2 jaar en hadden we het door. Nog geen uur later was het terug naar de cabins en naar bed voor de jongens. Nog een kopje thee op de veranda en niet veel later gingen wij ook te bedde. Na een tijdje oncomfortabel liggen en draaien (ook van Branko) hem gevraagd de verwarming toch maar aan te zetten. Wat hadden we nu een geluk dat wij in de huiskamer lagen met dat ding. (De jongens lagen lekker warm ingepakt onder lakens en dekens in hun bedjes. We wisten nl voor vertrek al dat de weersvoorspelling voor die nacht, op die plek rond de nachtvorst zat). Uiteindelijk hebben we een prima nacht gehad.
Kou of niet, eigen bed of niet, Max en Warrun zijn vroeg op. Om half 7 sprongen ze al rond op ons bed. Niet veel later renden ze weer de veranda's op en neer met hun autotjes en voegde John zich bij hen. Helen en Martin bereidde een vrijwel compleet engels ontbijt voor ons allemaal en na het inpakken was het weer naar Padge en de paarden. Hier stond alles al klaar, of liever gezegd de paarden stonden gezadeld en vastgebonden te wachten. Wij kregen helmen en beenkappen, Max en Warrun werden ondergebracht bij de goede zorgen van Martin (Helen ging mee op de paarden, ze keek hier al weken naar uit. In haar jonge jaren heeft ze veel gereden). Het was weer een fantastische tocht. Langs de Murray river, door bossen met RedGums, stukjes in draf (auw auw), stukjes in iets dat langzamer is dan galop maar harder dan draf en makkelijker te doen want je moet staan in je stijgbeugels en hoeft niet op en neer te botsen op het zadel. In de tussentijd nog twee koala's gespot en ons uitstekend vermaakt. Twee uur later kwamen we moe, dorstig en voldaan terug bij het punt van vertrek. Ik, Nanette, op een ander paard. Na 10 minuten had ik het mijn zwabberbenen mijn paard al zo geinstrueerd dat het een draf inzette en de nette rij van de groep in grote vaart voorbij ging. Enigzins trots kan ik wel melden dat ik hem zelf weer tot stoppen kreeg. Het tweede paard paste beter bij me en deed wat ik wilde en negeerde alle andere (onervarenheids) signalen die ik afgaf. Branko zat op een paard met de naam Max, dit leverde later op dag verwarrende gesprekken.
Na terugkomst was het al weer snel tijd om de kinderen hun slaapje te gunnen, en voor ons de gelegenheid om een flink stuk afstand te overbruggen. Halverwege met Helen en familie nog een uitgebreide lunch van restjes kaasplank, salades en verjaardagstaart genuttigd en daarna waren we echt bijna thuis. Max en Warrun waren gelijk weer dolgelukkig met hun trein. Na wat eten, uitpakken en opruimen hadden ze genoeg tijd gehad om alles nog een keer te verkennen aan hun trein en hebben we ze in bad gestopt voor een flinke weekpartij. 's Avonds was alleen aan de auto nog te zien dat we misschien wel bijna tot de rand van 'outback' Australie waren geweest.

20 oktober, vrijdag
Met Michele en alle kinderen naar Prestonmarket. De reden dat we naar deze markt gingen was dat ze daar 10 kilo zakken meel verkopen voor onze broden. Het zag er uit als een erg leuke markt.

19 oktober, donderdag
Met Michele was afgesproken dat onze kinderen na de muziek en voor de opvang metelkaar zouden lunchen. Omdat de ochtend erg regenachtig begon had ik Michele met de kinderen hier gevraagd. We hebben een erg relaxte en rustige 'tussenochtend' gehad. Max en Warrun sliepen de tijd tussen muziek en opvang en Jake en Amber, de kinderen van Michele vermaakten zich meer dan goed met het nieuwe speelgoed en vooral de trein.
18 oktober, woensdag
Naar Highpoint voor (Hawaii-)broeken voor de jongens en dingentjes voor het verjaardagsfeestje dat we zaterdagvieren met de hele parentgroup samen voor de tweede verjaardag van de kinderen.

17 oktober, dinsdag
Wegens succes was de Parentgroup bijeenkomst vandaag op dezelfde speelplaats als waar we gisteren waren. (Besloten door Jo en mijzelf).

 

foto: John en Max

16 oktober, maandag
Branko is zijn lunch vergeten. Wat kan ik bedenken waardoor we in de buurt zijn en ik het af kan geven bij zijn werk? Helen is een lang weekend weg. MaarJo woont daar ook in de buurt. Haar zoontje Jack sliep net in de ochtend waardoor het plan werd. Eerst naar Branko voor een kopje koffie in het cafe aan de overkant en de lunch afgeven daarna naar een speeltuin aan het strand waar Jo en Jack heen komen zodra hij wakker is.
Het was prachtig weer op een leuke speeltuin, we hebben ons heerlijk vermaakt. De man van Jo kwam ook nog even langs, die werkt daar weer in de buurt en was ook iets vergeten wat Jo weer voor hem had meegenomen.
foto: Warrun die aan een slaapje toe is

15 oktober, zondag
Branko mag uitslapen vandaag. Hij weet nog niet dat ik straks, als de jongens slapen of eerder als hij helemaal wakker is, ook nog even ga uitslapen. Gisteren was leuk maar ook erg vermoeiend. 's Morgens bakken/koken en alles bijelkaar verzinnen, 's middags entertainen.

Voor de nieuwsgieren (en ook voor ons geheugen, deze blog werkt voor ons als een dagboek) een overzicht van de cadeautjes:

Max en Warrun kregen van alle groot- en ouders deze fantastische treinset van Thomas de trein.
Ja, inclusief bankje/kist, auto's, poppetjes, boompjes, helicopter. Alles wat je ziet zat in het bankje. Uitgezocht en aangeschaft door Branko een week of 2 geleden.

Voor het uitpakken op bed en tegen gevechten om de treinbaan werden deze twee extra treinen aangeschaft.

← Spencer en Henry. →

 

 

 

Omdat het kon en leuk was had Branko nog wat extra stukken railserbij gedaan. Speciale vermelding voor de hobbelstukken en de flexible stukken waarmee je elk soort bochten kan maken en afsluitproblemen (lees bouwfouten) kan oplossen.

Via de post (en/of onze hulp bij aanschaf) hebben de jongens de volgende cadeaux ontvangen. Aliston Lesters's ABC, liedjes van Playschool, stickerboekjes en het boekje met cd van Beertje Pippeloentje.

Het autotje Brum dat ze gelijk herkenden van de dvd die ze hebben. Een een super raketlanceerder die gelijk ook echt super bleek op het verjaardagsfeestje.

 

 

Eerder dit jaar hadden we al 2 driewielers gekocht en niet tot hun verjaardag kunnen wachten om ze te gegeven, vandaar dat ze al op eerdere foto's te zien waren.

 

 

 

Zoals eerder in de blog beschreven hebben de jongens nu ook wat kleine autotjes. Gekregen van Mainly Music en van ons zelf. (We weten nu gelijk waarom hotweels populair zijn en soms expliciet gevraagd worden; die rijden als een trein!
(onbedoelde woordspeling)

 

En tenslotte het verjaardagsfeestje op zaterdag:
Meer boeken, leuke voor het voorlezen voor het naar bed gaan. Een ABC boek met van die plaatjes die onder de hoek waarop je ze houd veranderen. Dus er staat bijvoorbeeld een A of een Appel op het plaatje. Een boek met een heleboel dieren met plaatje en naam (soms ook handig voor ons). Twee mini boekjes over Thomas de trein, de delen over (de tweeling trein) Donald en Douglas en het boekje van Jack de Shovel gekregen van Jack. Met erbij 3 rijm-/ zoek boekjes, ook erg leuk voor voor het slapen gaan.
Van Mark en Cathel Het boek 'Max en de Maximonsters', dat de vertaling is van 'Where the Wild Things are', hier in Australie een super bekend boek met tentoonstellingen, theater voorstellingen, tentoonstellingen over de theatervoorstellingen en nu is er zelfs een film van in de maak. Verder nog 2 ballen+emmertjes met schepjes, harkjes en vormpjes. Gekregen van Anna en Travis die weten dat we plannen hebben voor een weekje aan het strand. De 2 t-shirtjes die er bijzaten zaten op het moment van de foto in de was.
Om het hele verhaal af te sluiten een overzicht van alle kaarten die gestuurd zijn, en die bij de pakjes zitten. Da's een gebruik hier om een mooie wens kaart met groot verhaal bij het pakje te stoppen dat men zelf overhandigd. (Dus niet het Nederlandse 'een kaart om te sturen of een pakje als ik langskom'.)

14 oktober, zaterdag en een feestje voor de jongens.
Vanmorgen hoefden we niet na te denken wat de jongens zouden moeten doen. TREIN is het enige dat nog door hun hoofd gaat. Eten, drinken, aankleden, alles komt ver na TREIN en is niet belangrijk.

Om half 2 zijn we vertrokken naar Brimwood park. Deze plek had ik uitgekozen voor hun verjaardagsfeestje. Helaas zijn van de 3 families van de parentgroup die ik had uitgenodigd er 2 met vakantie. Ook is Michele en zo'n beetje het hele gezin in de lappenmand, dus die moesten we ook missen. Gelukkig kwamen Melissa met zoon en man, Cathel en Mark, Anna en Travis met zoontje Bailey en de ene persoon van parentgroup die ik had uitgenodigd en wel kon: Joanna met Dan en zoontje Jake.
Ik heb een prima middag gehad, en ik denk wij allemaal. Het park is bekend bij de jongens dus die trokken, na een getoaste boterham met kaas (de enige manier waarop ze kaas eten), er op uit met hun loopauto's. De gekozen plek ligt in een soort kom wat lager van alle ander wegen en is overzichtelijk en veilig.
Op 1 van de plaatselijke barbeques hebben we wat snacks gebraden en verder was het een picknick-achtig gebeuren.
Heel geslaagd. (bijna iedereen vroeg hoe ik aan de ballon kwam met de letters MAX en WARRUN, die kwamen uit Nederland, via mijn zus)

13 oktober, Warrun en Max worden 2.
De dag begon vroeg. Na een zeer warme dag gisteren was het vannacht binnen niet erg afgekoeld ookal sliepen we met veel ramen en deuren open. Om 5 uur snel alles dicht gedaan zodat de jongens niet door herrie (vogels) en licht te vroeg gewekt zouden worden.
Iets voor 6 kwam de eerste felicitatie binnen via de telefoon, nog enkele volgden. Helaas voor degenen die bellen zijn de jongens helemaal niet geinteresseert in de telefoon als de stem van Branko er niet uit komt.
Vele kaarten en pakjes hadden we al in de voorgaande dagen kunnen verzamelen en zijn rondgedeeld met een fles melk en cracker met pindakaas op het grote bed.
Enthousiast werd het eerste pak opengemaakt gevolgd door het tweede. Hier zat een auto (Brum, voor de kenners) in en dat was genoeg. Na een kleine overreding werden nog 2 pakjes open gemaakt en waren de jongens weer 4 auto's rijker. Uiteindelijk kregen we hun aandacht voor de pakjes die met het grote cadeau te maken hadden. Voor ieder een trein, ze konden niet wachten tot we ze uit de verpakking hadden geknipt. Hierna duurde het nog even voordat we ze konden overhalen om naar beneden te gaan waar we ze wilden verrassen met de houten treinbaan die bij de treinen hoort.

Beneden volgde er een OOOhhhh! .... voor de slingers. En toen werd de treinbaan aangevallen. Fantastisch was het. Max heeft gedecideerd alles rustig uitgeprobeerd, bekeken en ook op het meeste gezeten terwijl hij een nieuw stukje onderzocht. Warrun was zo door dolle dat hij vooral met zijn armen moest schudden, soms zelfs bibberen en af en toe moest opstaan om een dansje te doen.

Al snel besloten Branko en ik de baan aan te passen aan de leeftijd en hebben we alle bruggen en hogere stukken weggehaald. Dit maakt de baan een stuk stabieler als er tegenaan wordt geleund ed.
Na een uurtje kwam Branko melden dat ze in de volgende fase van enthousisme zaten. 'Het pindakaas smeren aan geliefde objecten'. Ook is hij nog 2 keer komen melden dat hij de baan nog verder geoptimaliseerd had. (stukken verplaatst etc.)
links Warrun die probeert de langste trein te laten rijden. Rechts Max die alles onderzoekt

Uiteindelijk hebben we de jongens het huis uitgekregen en zijn we naar het Aquarium geweest met zijn 4-en. Een leuke gezellige familie-ochtend. Thuis zijn alle mannen nog even gaan slapen. Bijna 2x zo lang als anders. Mooi meegenomen.

's Middags zijn er nog vele aanpassingen doorgevoerd aan de baan. Zo is er nu in de huiskamer op de dvd kast een lang spoor van muur tot muur waar overheen gereden wordt. Mooi op ooghoogte voor de jongens.


12 oktober, donderdag
Het griepje zit er nog steeds, Branko zorgt vandaag. 's Middags even Michele gesproken en die bleek met dezelfde misselijk- en duizeligheid rond te lopen.

 

Het is niet aardig om te zeggen, maar eerlijk gezegd geniet ik wel altijd van de dagen dan ik voor de jongens moet zorgen omdat Nanette ziek is.

Ik was nog nooit bij Mainly music geweest dus dat was voor mij een nieuwe ervaring, en ik kreeg te horen dat de jongens met mij meer meededen dan met hun moeder. Dat schijnt normaal te zijn bij alle kinderen daar. Nou deden ze ongeveer: niets. Dat wil zeggen, Warrun pakte de rekwisieten aan en stond rond te kijken maar veel meer aktie ondernamen ze niet. Tijdens het spelen na het zingen kwam er een meisje naast Max zitten die doelgericht zijn konijn afpakte en naar haar moeder bracht. Max was zo verbijsterd hierover dat hij niet eens protesteerde en pas na een lange tijd vroeg hij aan mij of hij zijn zeer geliefde konijn misschien weer terug mocht. Vlak voor vertrek stond ik wat te praten met een van de organisatrices over Nanette en ik merkte op dat ik hoopte dat Nanette beter zou zijn voor de verjaardag van de jongens, waarop ineens paniek uitbrak! Iedereen moest weer terug naar binnen, want er was een verjaardag en die waren ze vergeten! Ik wist niet wat me overkwam. Na een 'Happy Birthday' kregen Warrun en Max beide een mooie auto waar ze zeer gelukkig mee waren. Voor hen kon de verjaardag niet meer stuk.

's Middags zouden de kinderen naar opvang gaan waar ik dankbaar gebruik van maakte om nog even op mijn werk mijn collegae te instrueren over het werk wat gedaan moet worden in mijn afwezigheid. Ik had voor de opvang een taart gebakken op instructie van Nanette die ze mee mochten, en toen ik er mee binnen kwam vroeg een van de verzorgsters ongerust watvoor ingredienten er in zaten. De ingredientenlijst van Nanette ontlokte een "She's an Angel". Warrun en Max hadden het nogal moeilijk dat ik ze naar de opvang bracht, ze hadden blijkbaar het idee dat ze weer een leuk dagje stappen met Papa gingen doen en nu worden ze ineens bij de opvang gedumpt! Voordat ik het pand weer verliet waren ze al weer stil en lekker aan het eten, maar het viel de mensen bij de opvang ook op dat ze wat emotioneler dan anders waren.

Bij het ophalen trok Max wederom de emotionele registers open, maar pas nadat hij me zag. Er werd verteld dat de taart zo lekker was dat iedereen meer wilde en hij was schoon op. Heel goed! Thuis nog even het restje eten van gisteren met zijn allen in de tuin opgegeten en daarna lekker (veel te laat) naar bed: de klok stond weer stil.

11 oktober, woensdag
De voorspelling voor vandaag is 30 graden! Michele en ik hebben besloten om deze ochtend naar de kinderboerderij Horseshoe bend te gaan. De kinderen vermaken er zich altijd op de grote weide waar ze rondrennen en er zijn nog aardig wat bomen voor schaduw. We hebben een leuke ochtend gehad.
's Middags werd wat minder aangenaam. Een raar griepje kwam over mij en ik moest Branko bellen om te vragen of hij naar huis kon komen zodat ik even in bed kon gaan liggen, onder een dikke deken.
Branko heeft met de kinderen gespeeld, gegeten en in bad gestopt. Volgens mij hadden ze allemaal wel plezier.

10 oktober, dinsdag
Met parentgroup vandaag gingen we zwemmen! John is heel goed en spat in de ronde, glijdt en vertouwt erop dat hij wel weer uit het water wordt gevist. Courtney is ook aardig op haar gemak in het water. Zelf kleine Jake (half jaar jonger) vond het allemaal best. Goede gelegenheid om onze jongens te laten zien en ervaren dat zwemmen LEUK is. Voor de gelegenheid Branko bij zijn werk opgepikt.
Het heeft niet gewerkt. Stevig op de arm, zo hoog mogelijk en volkomen tegen je aan geplakt vinden de jongens het even ok in het water maar daarna is het over en uit. Ze hebben het gezien en willen wel weer weg.
De hele onderneming had wel tot gevolg dat de jongens lekker geslapen hebben tussen de middag.
9 oktober, maandag
Branko is met de auto naar het werk (via de tandarts voor zijn bitje tegen het tandenknarsen 's nachts) en wij blijven thuis alhoewel Helen komt langs met zoontje John en oppaskind Courtney. Na een kopje thee en hier thuis spelen (zo vroeg op de ochtend kon Warrun het nog niet goed aan dat er zomaar kinderen door het huis liepen en aan zijn spullen zaten) zijn we naar de dichtsbijzijnde speeltuin gelopen, maar niet die naast het huis. John had een erg moeilijke dag en wilde loopauto's, fietsjes, in de wagen, lopen en op de glijbaan allemaal tegelijk. Hij wist het gewoon allemaal niet.
We hebben de kinderen in de wagens gezet en zijn naar een klein bakkertje gelopen en hebben daar de zaak bezet voor een kopje koffie en wat warme melk voor de kinderen. Tegen de tijd dat we weggingen zag de eigenaar pas dat er ook een meisje bij was (die stil op een stoeltje zat) Hiervoor had hij alleen de jongens gezien, op de stoel, naast de stoel, onder de stoel, deur open doen, deur dicht doen enz enz.

8 oktober, zondag
Vandaag mocht Branko uitslapen. Helaas voor hem viel er regelmatig een kortstondige maar hevige plensbui. Ik had geen idee wat ik met de kinderen zou kunnen doen buitenshuis dus heb ik maar geprobeerd ze stil en vrolijk binnenshuis te houden. Branko zei dat hij ze wel een tijdje had gehoort maar om een uur of 10 werd het stil. Dat klopte toen had ik ze in bed gelegd en ze hebben tot 1 uur geslapen. Ze waren dus erg toe aan een rustige dag.
Na het dutje hebben we met zijn vieren een warme maaltijd genuttigd. En zoals gehoopt hebben de jongens goed zitten eten, dat was de reden om op dat tijdstipt te eten. Rijst met ui/knoflook en een hele dunne pindasaus met hierdoor lange verse sperciebonen. Vooral Max bleef maar bonen knagen. Warrun was vooral druk met de rijst. Zo succesvol dat de portie voor morgen om gedoopt is tot eten voor de kinderen en wij morgen iets nieuws moeten verzinnen voor onszelf.
De rest van de middag is goed besteed. Het gras is geknipt, de vloertegels van de kinderen geschrobt, de kinderstoelen zijn gestoomd en de keuken is gereinigd.
We hebben de kinderen om 6 uur in bed gestopt (dit keer echt. Gisteren waren we boven nog aan het spelen en tijd aan het rekken omdat het misschien een beetje vroeg was om ze om 6 uur in bed te stoppen na de lange en laat eindigende middagdut. Bleek dat de klok stil stond. Ze lagen er om half 8 in) en zijn de dag geeindigd zoals hij begon.
Heel rustig.

7 oktober, zaterdag
Zowel Nanette als ik zijn volstrekt uitgeknepen, bekaf en moe ook. Dus hebben we ons voorgenomen dit weekend maar eens even goed aan slapen te gaan doen. Vvandaag was Nanette aan de beurt, ik ben met Max en Warrun om 8 uur vertrokken richting de dierentuin. Uiteraard ging de trip veel te soepel en was ik ruim een half uur te vroeg bij de dierentuin. De jongens hebben nog een tijd op het grasveld en in het zand voor de dierentuin gespeeld.
Nadat ik ze vertelde dat we de olifanten gingen kijken (hun reaktie "puh-poeh, puh-poeh"=trompetteren) wilde ze nog wel mee naar binnen, waar ze prompt een palm uit een plantebak gingen uitgraven terwijk ik ons abbonnement even verlengde.

Ze vermaakte zich daar wel en ik mocht van hen verder zelf de dierentuin in, maar toen ik zei dat ze mee moesten komen of ik ze anders in de kar deed holden ze enthousiast met me mee richting de olifanten, tot..... de eerste modderpoel. Tja daar kan geen olifant tegenop dus een tijdje pret tussendoor. Daarna met veel plezier verder en op een gegeven moment bij een boch beiden: "Groaaar!" en wijzen... wist ik veel, daar zat de tijger. Ze komen er vaker blijkbaar. Verder naar de Olifanten die een geweldige show gaven. Rondlopen, zanddouche nemen, met oppassers wat rondhollen en boomstammen duwen, en zelfs een stukje het water in!

Vervolgens vroeg ik me hardop af of ze de vlindertuin misschien leuk zouden vinden en terstond zaten Warren en Max beide met hun handen vlinders na te doen en druk te praten, dus dat was duidelijk! In de vlindertuin moets Max vreselijk lachen dat ik de bewegingen van de vlindervleugels nadeed met mijn handen en hij leek ineens te begrijpen waarom wij die beweging altijd maken als hij een foto van een vlinder ziet.

Hierna hebben we nog een mooie show gekregen van de zeehonden, beren en nog wat voor mij volstrekt nieuwe beesten en uiteindelijk na wat spelen met de bal zijn we naar huis gegaan, waar ze Mamma met veel gejuich en gegrinnik begroetten.

's Middags zijn we naar Highpoint gegaan om wat boodschappen te halen en een laatste kadootje voor ze te zoeken. Ze vonden de speelgoedwinkel wel leuk, en we weten in ider geval voor volgend jaar dat ze een Tonka willen hebben :)

We waren pas laat klaar en besloten dus om vlak voor sluitingstijd nog even wat eten op de foodcourt mee te pakken en zodra we daar aankwamen begonnen de jongens te klappen en entousiast te swingen. Max gaf gelijk zijn speen en knuffels af en wreef zijn handen van:"er gaat geGEten worden!!!". We leren deze jongens vreemde dingen. Nog een voorgeeldje: Meestal als iemand een boer laat kijken de jongens heel geschokt en wijzen ze duidelijk aan wie het gedaan heeft. Vandaag liet Warrun op een gegeven moment een boer en keek hij er zelf heel verbaasd en geschokt van. De uitdrukking op zijn gezicht was goud waard, ik heb er hartelijk om kunnen lachen. Het wordt pret als we ze ooit eens meenemen naar China.

6 oktober, afgelopen week
Deze week is het een goede week op het werk geweest. Enige tijd geleden is de nieuwe Holden Commodore gelanceerd en die is nu een tijdje in produktie. Uiteraard (zoals altijd met nieuwe modellen) zijn er veel problemen en is er veel paniek. Dit is de auto waarmee ik op diverse trips ben geweest zoals ook van hier naar Darwin (zie eerdere blogs).

Hoe dan ook, de software functioneerd eigenlijk wel prima maar de sensoren in de auto blijken (zoals wij ze al tijden proberen duidelijk te maken) niet zo goed te zijn, dus willen ze graag nieuwe software die hier beter mee omgaat. We hebben de moed opgegeven op deze lui op te leiden in de fundamenten van de regeltechniek dus ben ik afgelopen week bezig geweest om software te schrijven voor de 'strategieen' die ze hebben verzonnen, ook al weet ik dat dit het probleem (een slechte sensor) niet kan oplossen. Hierdoor is de klant echter wel heel erg tevreden over onze soepele medewerking en flexibiliteit, en het kost minder energie om het gewoon te doen dan om ze er van te overtuigen dat het geen zin heeft. Het was erg leuk om de klant zo tevreden te houden en meedere malen te horen "Oh, maar dat is geweldig" als ik zei dat ik dit en dat al had geprogrammeerd. Leuk werk.

Twee van mijn teamgenoten hebben zich tezelfdertijd op een probleem met de tester van de produktielijn gestort en zijn er achter gekomen dat een derde teamgenoot er een potje van gemaakt had. Ze hadden zoveel pret om in 3 dagen te doen wat die 3e persoon in 6 maanden nog niet gelukt is dat ze haast vergaten om naar huis te gaan en lunch al helemaal niet meer belangrijk vonden. Plezier in je werk is zo'n goede factor voor onze produktiviteit :)

Het ziet er naar uit dat ik in Oktober nog wat trips in Victoria zal gaan meemaken en in November weer eens naar de Noordkust van Australie zal rijden. Ik ga maar weer wat DVDtjes meenemen voor in de auto denk ik (arme Nanette).

4 oktober, woensdag
Voor vandaag voorspellen ze 30 graden. Het is ook een heerlijke ochtend waar we flink van gaan genieten. Voor vannacht voorspelt men regen en morgen als we geluk hebben 20 graden. Op naar de dierentuin!
De parkeerplaats: pret voor meer dan een kwartier aangezien er een kruising met treinstation, tramstop en auto's is.
Zodra we binnen zijn willen de jongens lopen, over de stenen, over het gras, over de rare wijde afvoergoten, in /op/ achter de muziekstand. We zijn een half uur verder als we bij het eerste ding met dieren komen.
Kikkers, met een uitgang met slierten, een bruggetje gevolgd door een plas. Reuze leuk allemaal. Uiteindelijk wordt er ook nog een kikker gespot.
Tijdens hun snack en melk kan ik ze richting olifanten vervoeren. Eigenlijk is wel genoeg voor de jongens en ze willen bij de olifanten vanalles en niets. Geworstel, tranen, en een lach. We gaan naar de vlinders (da's naast de olifanten). Ze zijn onder de indruk en stil. Max wil het allemaal wel van dichterbij bekijken en verlaat de kinderwagen. Warrun heeft het in de wagen al druk genoeg met vlinders ontwijken en vind het het meest veilige plekje dat hij kan verzinnen.
Om half 12 zitten we allemaal weer in de auto en rijden we de parkeerplaats af. Warrun slaapt. Treinbaan over, Max slaapt.
Dezelfde middag kwamen Melissa met zoontje Dhilan op bezoek. Overdreven rondrennen, lachen en vermaak.
Als Branko thuis komt zijn we in de voortuin aan het spelen. De treintjes met de letters van hun naam rijden over een tuinbankje heen en weer, en terug, en bocht, en heen ...
Warrun is heel lief, maakt regelmatig het treintje van Max en geeft het dan gewoon terug. Max is schattig en houdt steeds zijn mond open voor een hapje pompoenrisotto als hij langs loopt.

3 oktober, dinsdag
Een moeder van de parentgoup had ons allemaal ingeboekt voor een zang en ontdekkingstocht door de kindertuin vlakbij de botanischetuin van Melbourne. Normaal is deze tuin op maandag en dinsdag gesloten zodat het gras en de plantjes bij kunnen komen van het weekend bezoek. Het was een erg leuke ochtend die eindigde in de groentetuin waar met aarde en wat blaadjes voor voor de wormen werd gemengd.

's Middags het nodige telefoon verkeer. De vrouw die de opvang zou doen belde net toen ik binnenkwam dat ze de kinderen gisteren niet gezien had, 'wat was er aan de hand?' Ze had maandag om 4 uur ook al gebeld dat ze ons gemist had. (we hadden een 'wen' afspraak staan voor de ochtend tot half 12). Duidelijk had de vrouw van de administratie het niet doorgegeven. Niet kort erna had ik de vrouw van de administratie aan de telefoon. 'Wat was er gaande', vroeg ze. Ik verteld dat ik woensdag en donderdag had gemeld dat ik niet door zou gaan met de opvang en dat ik zoals afgesproken bij haar had afgemeld. 'O, dat kon', haar telefoon en antwoordservice had niet goed gewerkt en ze had net vanmorgen alle boodschappen gewist. We hebben nog een tijd heen en weer gepin-pongd en ze legde neer met de woorden dat ze intern zou bespreken wat ze met de kosten zouden doen en me het die middag zou laten weten.. De oppas was in de veronderstelling dat we zouden komen en had dus tijd vrij gehouden. In ieder geval weet ik 1 ding zeker wat betreft deze kosten; WIJ betalen ze niet. (Het is nu donderdagmiddag en ik heb nog niets teruggehoord.)

Dinsdagmiddag en ik heb al het speelgoed verzameld om het uit te zoeken en her te verdelen en deels op te bergen voor een volgende uitzoek en herverdeel beurt. Dit is altijd heel aantrekkelijk voor de kinderen om opeens alles weer uit danwel in te pakken en als een dolle met alles tegelijk te spelen.
Max die met 4 poppetjes aan het spelen is gaat opeens op zijn speeltjes zitten en pakt wat anders om mee heen en weer te rijden (gelukkig was het een lego motor en zat hij niet voor gek). Daar komt Warrun en pakt (zoals gewoonlijk) het speeltje af. Max huilt voor de vorm nog even tot Warrun vertrekt en speelt daarna rustig verder met de poppetjes die hij onder zich vandaan tovert.

Vorige week toen Mark en Cathel terug waren gekomen van hun 'vakantie' hadden ze erg leuke kado's meegenomen voor Max en Warrun (foto volgt nog) maar ook voor mij!

 

Wetend van mijn verslaving aan Lego (je kan er moeilijk omheen als je bij ons thuis komt) hebben ze een lego-sleutelhanger voor mee megenomen uit Tokyo! Nu kan ik helemaal zelf mijn sleutelhanger bouwen zoals ik wil :)