Branette's Australian Blog

December 2006
vorige maanden: hier

last updated 30-Jan-2007

Voor onze verhalen van januari klik hier

Zondag 31 december
Morgen is alweer de laatste dag, en het is ook nog eens de laatste dag van het jaar. Tijd voor iets bijzonders. Na een rustige ochtend voor onze jongens en een speeltuin bezoek voor John kwamen we bij elkaar voor een vroege lunch. Bij de haven was een bar/cafe/restaurant dat was uitgekozen voor deze gelegenheid. In optocht gingen we naar binnen. Eerst dachten we nog dat ze dicht waren want het was helemaal leeg en stil, maar de deur ging open. Martin liep toevallig voorop en heeft de mensen gesproken, wat er precies gevraagd en gezegd is weet ik niet, maar we konden rechtsom weer naar buiten want het restaurant was vol geboekt. (ik denk nog steeds dat ze daar dachten dat het voor vanavond was, of dat het voor de lunch was en dat ze ervoor niemand wilden ofzo omdat ze druk waren voor het grote feest die avond. Maar het is gek een compleet stille en dode zaak uit te lopen met de woorden, NEE, vol! echo-end in je hoofd).

Gelukkig was er niet veel verderop een koffieshop met terrasje en er bleek ook lunch geserveerd te worden. Binnen hadden we een tafeltje gevonden. Het was een beetje krap en benauwd (zo was het weer ook op dat moment) Met 1 oog op het menu en de ander op het terras speurden we naar iets wat ons wel leek. Pannenkoeken (de Amerikaanse versie krijg je hier overal, dus eigenlijk waren het gewoon Pancakes) voor allemaal, behalve Branko die een kipschnitzel nam en er kwam een tafeltje buiten vrij. We waren net allemaal min of meer gesetteld (er is altijd wel 1 of 2 volwassenen afwezig door of voor een of ander kind dat is moet, wil of gevonden moet worden), toen er grote druppels vielen, niet zo veel, best wel verfrissend. Er bleven mensen aan vrijgekomen tafels aanschuiven, dus we bleven dapper zitten. Tot het echt te gek werd en net voor iedereen van buiten naar binnen wilde zijn we toch maar binnen gaan zitten. Een beetje chaotische lunch, maar niet heel anders van wat Nanette vaker meemaakt. Voor Branko wat verwarrender misschien en totaal anders dan zijn kantine ervaringen.

De hele ochtend was goed vermoeiend geweest en uiteindelijk bleven alleen Martin en Nanette uit bed voor een middagslaapje. Het dorp was de afgelopen 2 dagen aardig volgelopen en de achtertuin bracht nu rust, schaduw en een goede plek voor een stoel en een boek. Later, toen iedereen rustig wakker werd kwamen er meer stoelen, kinderlunches, snacks en drankjes bij.
Het was de laatste dag en je kan niet de hele middag rond snacks blijven zitten... en de wind was veel minder.
Een afscheidsbezoek aan het strand dus. John was eerder in de week met zijn loopauto vrolijk tegen de veranda gebotst (even een verklaring voor zijn vrolijk gekleurde voorhoorfd). Branko heeft in zijn surfpak nog wat in de golven gespeeld. De jongens bleven ver van de zee, maar wilden graag met zand en emmertjes water spelen. De foto is genomen nadat John een van die emmertjes over zich heen omkeerde.
(Max is nog steeds geintrigeerd door het kleurrijke surfpak van Branko als hij het ziet in de kast moet hij er toch even naar wijzen en er iets over zeggen (wat hij zegt is helaas niet duidelijk).

Nanette wilde graag naar het vuurwerk, het is tenslotte oud en nieuw en NIETS (kou, regen, oliebollen, lichtjes, donkere dagen) dat er op wijst of ons eraan herinnerde, het vuurwerk moest dit veranderen. Om kwart voor 9 hebben we de jongens uit bed gehaald en meegenomen. Langzaam werden ze wakker. Helen en Martin probeerde John wakker te maken voor ze hem uit bed haalden, dit lukte niet en ze konden het niet over hun hart krijgen om hem uit bed te halen, hij heeft de hele nacht lekker doorgeslapen. Martin bleef op John passen (en zijn boek uitlezen, dat krijg je als je in een boek begint dat bij het huisje hoort). Helen ging met ons mee naar het vuurwerk, de kermis en de verlichte boten parade. Over het laatste: we hebben 2 boten gezien. Precies zoals op de poster. Waarschijnlijk had iemand gewoon die poster op een paal gehamerd ergens in het meer en denken we alleen dat we 2 verlichte boten hebben gezien.
Niet lang na we aankwamen (21:20) gingen er 2 vuurpijlen af en niet lang erna de hele rest van de handel. Iets te vroeg, waarschijnlijk niet helemaal volgens planning. De jongens vonden het helemaal NIETS!. Max was blij als we maar van al het gedoe weg bleven bewegen, met grote wijs bewegingen gaf hij aan waarheen we maar moesten gaan. Warrun (vastgehouden door Helen) vond het ook niet helemaal grappig maar kon nog op 1 plek getroost worden en hij probeerde gewoon het hele gebeuren te negeren (hij is daar erg goed in) door er niet naar te kijken en nergens op te reageren. Na het vuurwerk zijn we nog over de kermis gelopen, er waren veel lichtjes, mensen en muziek. De jongens keken, veilig tegen ons aangedrukt, hun ogen uit. Ze denken nu waarschijnlijk dat dit soort feestelijkheden altijd gebeuren als zijn in bed liggen en slapen. Ter herinnering hebben we een soort toverstaf gekocht die je aan en uit kan zitten, met lichtjes, draaidingen een een 'whoeeeiii' geluidje. Op de foto bestudeerde Warrun hem net.
Terug thuis met de kinderen weer veilig in bed de tijd gedood met een spelletje en flesje wijn terwijl Martin nog probeerde het boek uit te lezen. In het spel doen vier kleuren mee, zodoende kon het gebeuren dat Branko bij een van de spelletjes 4e werd, ookal speelden we maar met zijn drie-en.
Om 12 uur konden/mochten/ gingen we onze sterretjesafsteken. Het is tot 2 keer toe gelukt om precies een foto te nemen toen ze allemaal uitgebrand waren.

gebeurtenissen van de week:

Toen we terugliepen van de speelplaats bij de Marina zagen de jongens
een witte mini-poedel, ze wezen en riepen "Beeeh!", jaja een schaap.
Objectieve waarneming toch van de jongens.

Het huisje in Loch Sport had een steile oprijlaan naar het huisje. Hier
reden we achteruit tegenop als we met de autoe de tuin uit gingen. Al snel hoorde ik
Max acter me in de auto zeggen:"Kom maar, duwen" en daarbij zat hij met
zijn hand te wenken en druk aanmoedigend ja te knikken. Dit heeft Warrun
overgenomen en dit zijn ze blijven volhouden. (zie filmpje dat nog volgt)



Zaterdag 30 december,
Voor vandaag was er weer een echt plan: Naar Point Wilson in Lakes Natural Park en daar een vroege lunch/picknick houden. Het Nationale park begon aan het eind van de straat waar ons huisje aan lag en bestond uit een schiereiland. Hoe moeilijk kan het zijn om de weg te vinden...

Wat een rondweg leek op de kaart bleek half 4wd road te zijn en half voor niet stoere auto's. Het was een mooie route over onverharde wegen met mooi bos en verrassende uitzichten over kust en/of meer. (op de foto links is te zien hoe Martin van de Australische natuur geniet en dit vastlegd) Uiteindelijk kwamen we bij het eind, de punt. Hier was een plat stukje gras met campeertafels, wat strandjes en een hut om te schuilen. Wij hebben deze gebruikt tegen de wind. Het was er heerlijk.

Na de middagrust gingen we richting het centrum van het dorp. Die plek waar de 6 winkels die er te vinden zijn zich op loopafstand van elkaar bevinden. 3 van de 6 winkels waren trouwens makelaars. Kennelijk verblind een goede vakantie nog steeds en maken mensen ondoordachte beslissingen zoals het kopen van een vakantiehuis op 1 plek in een verlaten oord, met water aan 2 kanten (dus of storm of muggen, dit laatste hadden wij niet door het eerste) omdat je er een keer een prima vakantie hebt gehad. En denkt dat je met het bezitten van een huis op die plek gegarandeerd bent van een goed gevoel.

De fish en chips verkoper had ook 3 trampolines buiten staan. Helen wilde dit graag proberen en uiteindelijk zijn we er allemaal op geweest. Zelfs de kinderen.
Hierna lekker in de speeltuin gespeeld. Helen, Martin en John gingen naar huis om steaks en groente te verzorgen. Wij zorgden voor de chips (patat dus). En voor Warrun 3 calamari ringen (inkvis). Bij de lunch in Sale had Nanette er een paar en daarvan had Warrun ook gesmuld. Aangezien zowel Max als Warrun nog steeds weigeren vlees te eten (alhoewel Warrun wel af en toe de ham van een tosti eet en soms wat blokjes boterhamworst) geven we ze alles wat enigzins compensatie is. Nu moet ik wel zeggen dat de calimari van snachbarkwaliteit was, dus geen lekkere zachte verse stukjes inktvis (deze zijn NIET gummi, zoals je ze vaak in europa vind), maar een gepureerde brei in perfecte evengrote rondjes geperst en gepaneerd, maar toch er werd gegeten en het was weer eens wat anders.

Vrijdag 29 december,
Het was een zeer winderige dag voor de ochtend werd een wandelingetje gepland. Branko ging met de jongens en Helen, Martin en John en alle loopauto's op pad. Nanette volgde iets later, na wat rustgevend rondrommelen in huis. Eigenlijk was de hele wandeling de heuvel op en vlak voor het nationale park linksaf tot het meer. Misschien zo'n 800 meter met met 3 kleine knullen, 3 loopauto's en ZOOO VEEL te zien en te horen en na te doen, een hele tocht. Aan het eind stond een picknicktafel die goed dienst deed als rust en supervisie plek voor de ouderen onder ons. Hier voegde Nanette zich bij de rest. Heel verrassend was het park dat net iets voorbij de tafel en achter een bosje lag, open, moerassig en stil. We zijn er maar een heel klein stukje ingelopen met het was een veelbelovend begin.

Na het middagdutje de middag doorgebracht in het speeltuintje van Loch Sport. De kinderen vermaken zich daar goed. Nanette en Martin hadden even de tijd om naar de winkel te lopen om even te verkennen wat er zoal te koop was. Dit leverde ook plannen op voor oud en nieuw.

Donderdag 28 december,
We zijn er net, maar zijn al aan het 'terugtellen' om te kijken wat we welke dag willen doen. Lanterfanten mag alleen als het ingepland wordt!

We zaten in Loch Sport tussen een meer en Ninety-mile beach. Waarschijnijk terug te vinden in iedere index van een lonely planet onder: Vakantiedorp in the middle of nowhere. Zo'n beetje in de wijde omtrek niets te vinden om te doen. De dichtsbijzijnde stad was Sale zo'n 80 km rijden: het doel van deze ochtend.
In Sale een zelf geplande stadswandeling gemaakt. Koffiegedronken en de naastliggende galerie bekeken, tijdens de wandeling de nodige winkels van binnen bekeken. Alle mannen kwamen thuis met nieuwe schoenen, behalve John. Die heeft veel schoenen maar wil altijd dezelfde schoenen aan, dus hij kreeg niets. Warrun en Max hebben mooie sandalen aan hun voeten nu.
Na de zoveelste winkel afgeslagen richting park. Op het meer kon je waterfietsen huren. Warrun en Max waren zeer beslist. Er werd niet gefietst. Er werd niet eens naar gekeken. Terwijl Helen, Martin en John zich wel vermaakten op het meer klommen Warrun en Max rond in een speeltuintje. In hetzelfde park was nog een speeltuin maar meer van het type 'ecologisch' en 'ontdekkingstocht'. Ook erg leuk.

Terug scheidde onze wegen. Warrun en Max waren in slaap gevallen zodra ze de auto zagen en we zijn na het halen van een "fish & chips" lunch niet gestopt met de 'authentieke draaibrug'. John was iets langer wakker gebleven en heeft de brug wel bezocht.

In de namiddag is Branko met de jongens en Helen, Martin en John nog naar het strand geweest. Eerst wilden ze naar het meer maar dat stond zo laag dat je eerst door een boel blubber en wier moest of over stenen, niet leuk voor de kinderen. Zodoende eindigden ze toch weer op het strand. John wilde dit keer niet direct het water in en iedereen heeft vooral met het zand gespeeld. En Helen heeft de code van de advertentie gekraakt: "goede surfstranden" betekend eigenlijk flinke winden tot storm.

Woensdag 27 december,
De kinderen hebben vannacht goed geslapen. En Branko biechtte ook op dat hij goed had geslapen. Toch een goede score voor een eerste nacht. 4 (zie foto) van de 7 die goed slapen. Een rustige start met een langdurig ontbijt. Eerst de kinderen, toen de volwassenen en daarna wilden de kinderen wel weer eten. Hebben we de bakker opgezocht, broden gekocht en doorgereden naar het strand. Bijna leeg, koud water, mooie golven. Warrun vermaakte zich met in de voetstappen springen, John wilde zelfs de zee wel in en Max was blij om wat op de arm rond te kijken. We besloten dan ook snel dat het tijd was voor het middagslaapje. Warrun en
Max beaamde dit. TOT ze thuis waren en in hun bedjes lagen het was weer even pret en daarna wilden ze ERUIT. En dat is zo gebleven, we hebben het nog een paar keer geprobeerd danwel gevraagd, maar zel wilden niet naar bed. John wel, die heeft keurig meer dan een uur geslapen. Net als
Nanette, Helen en Martin en Branko geloof ik ook nog, die ook nog even gerust hebben. De middag hebben we om het huisje doorgebracht. Vooral de helling van de oprijlaan was erg in trek met de loopauto's. De jongens waren duidelijk heel moe maar gaven niet op. Pas om half 7 met een rustig kwartiertje in hun kamer met een boek gingen ze liggen en slapen. We hebben ze hierna ook niet meer gehoord.
Zodra Warrun en Max in bed lagen en wij op de veranda zaten sprongen er 3 kangoeroe's langs het voortuin hek. Door een auto gingen ze er van door en we hebben ze niet meer gezien.

Boxing day, dinsdag.
Tot mijn schrik belde Branko mij om half 10 wakker hij was in het park met de kinderen en opweg naar de supermarkt voor wat boodschpjes, zoals pindakaas, die was nl. op. We zaten al een dag zonder. Ik ben snel opgestaan en ben gaan in pakken. Uiteindelijk konden we om een uur of 2 vertrekken. Warrun had zelfs zijn slaapje er al op zitten. Het was even passen en meten, kinder-stoelen weer uit de auto en de kinderwagen erin enz. Het ziet er naar uit dat we toch al het belangrijke wel bij ons hebben.

Vlak voor de oprit van de snelweg zag ik (Branko) een tientje op de weg liggen en vroeg aan Nanette:"Zal ik die gaan oprapen". Na een bevestiging holde ik de auto uit om hem te halen, maar ondertussen ging het stoplicht op groen waar Nanette voor stond te wachten. Eindresultaat: Nanette was de snelweg opgereden en ik moest de hele oprit op rennen om toch nog mee op vanaktie te mogen. Als Nanette dat er bij had verteld, dan zou ik het lekker hebben laten liggen!

We konden in 1 keer naar Loch Sport door rijden. Max heeft het grootste deel geslapen en Warrun was blij met gewoon een beetje in de auto zitten en koekjes en crackers eten. De Pricess highway af, naar Sale en daar 'binnendoor' naar Loch Sport. Nog geen 4 uur rijden. Om 5 uur waren we er. Helen, Martin en John waren er al eerder, die waren dan ook eerder vertrokken.

De dag verder was niet heel verrassend meer. De jongens hebben zich dol vermaakt met John. We hebben een heerlijke maaltijd genuttigd van left-overs. Hij leek dan ook verdacht veel op de maaltijd van gisteren. De jongens in hun bedjes gelegd en nog een uur geluisterd naar de pret die ze hadden met kiekeboe, springen, omvallen enz. Zelfs John deed vanuit de andere kamer mee, op gehoor. de deuren waren dicht. In de avond eindelijk een spelletje gedaan. Iedere keer als we weggaan slepen we spelletjes mee en nog maar 1 keer eerder is het ons gelukt een spel te spelen (toen met Ellen en Paul). Dit keer hebben we Machiavelli gedaan. Met de uitgedraaide engelstalige handleiding erbij. (We hadden echt aan veel dingen gedacht bij het inpakken). het spel werd even onderbroken omdat er in de tuin van de buren een Enorme (echt enorme) kangoeroe rondgraasde. Toen hij in de schaduw van een schuur verder ging werd zijn taak overgenomen door 2 wat normalere vrouwtjes kangoeroe's.

Het is weer kerst zoals we het kennen van onze vakanties naar Australie. Regen en Koud. Ik zal het wel niet echt koud mogen noemen, maar het was onaangenaam fris vanmorgen.
Maandag 25 december, kerst.
Het heeft voordelen zo ver buiten van alles en de wereld te wonen waar alles gebeurt. We wisten al dat nieuws hier altijd oud nieuws is, wij slapen als het echt gebeurd, en als we wakker worden is het alweer oud nieuw en vaak niet belangrijk meer. Vandaag merkte ik nog iets. Als je op kerstmorgen om een uur of 10 voor een kopje koffie of thee met een koekje op de bank zit, kan je LIVE naar de kerstnacht mis vanuit de St Pieterkijken. Niet opblijven, geen slapeloze nacht, geen kleine oogjes in de morgen.

Deze morgen was echter niet om naar de kerstnachtmis te kijken. Branko was even naar buiten met de kinderen (en kreeg de enige flinke bui van de ochtend op zijn hoofd). Nanette was druk in de keuken met voorbereidingen voor vanavond. Een 'Australisch kerstdiner', oftewel vlees (en shrimps!) en groenten van de barbeque met wat salades, wijn en een gezellig samen zijn. Dit jaar weer bij Helen, Martin en John.

De jongens waren gelukkig nog heel moe van gisteren en na hun wandelingetje in de ochtend lagen ze om 11 uur in bed. Om 2 uur konden we met 2 goed geheumerde en uitgeslapen jongentjes richting Port Melbourne, en Helen met familie
Om 21.00 uur lagen de jongens thuis in hun eigen bedjes. In de tussentijd hebben ze vooral met de Thomas trein van John gespeeld. Allebei even aan tafel meegegeten. Max kwam speciaal voor de Christmaspudding en Christmascake nog 2 keer langs. We hebben nog even door het park gerend achter een bal aan en ze dachten niet aan moe zijn of slapen. Erg leuk en gezellig allemaal.
cadeatutjes: 3 boeken.

Zondag 24 december.
De ochtend begonnen met pannenkoeken, een goede start. Hierna naar het zwembad, nog steeds erg leuk en een absolute garantie voor een goed middag-slaapje voor de jongens. Om half 4 vertrok Branko met de jongens nog even naar de dierentuin zodat Nanette voorbereidingen kon treffen voor Kerst en de komende vakantie. Branko heeft weer genoten in de dierentuin met zijn zoons.

Max en Warrun wilde beide op het muurtje lopen wat op de foto te zien is. Aan de ene kant is dat 30cm, maar aan de andere kant 150cm hoog dus dat gaf mij wel wat zenuwen. Ik vraag me af of de jongens iets meekrijgen van de bibberingen in de hand pappa die ze vasthouden.

Toen Max aan het lopen was stapte Warrun per ongeluk van een tree en viel op zijn achterhoofd. Erg huilen maar ook weer snel goed.

Zaterdag 23 december.
Precies om 3 uur waren we in het park waar Dave ons gisteren had uitgenodigd. Redelijk goed voorbereid hadden we drankjes, snackes enz. Alleen de stoelen dit keer vergeten. Gelukkig neemt iedereen altijd wel wat kleden of extra stoelen mee. Het was erg leuk om iedereen weer even te zien. Na 1,5 uur was het voor ons weer tijd om naar huis te gaan, vooral Max werd erg wit en wilde graag slapen gaan.

Vrijdag 22 december, Branko's eerste vakantiedag
De vakantiestemming zat er goed in en we hebben in de ochtend het aquarium bezocht. Omdat we wat laat vertrokken (dankzij 1 ouder die wat uitsliep) waren we ook laat weer thuis en dit werd nog later omdat we ook nog even op de terugweg langs een computerwinkel moesten. Ons bureau/ de computertafel ziet er nu heel goed en opgeruimd uit. Het was dus de moeite. Max trok zich nergens wat van aan en sliep in de auto al en ging thuis gewoon nog door. Warrun wachtte tot thuis en heeft daar flink geslapen.
Van de middag was niet veel meer  toen de jongens pas echt om 5 uur goed uitgeslapen waren. Totaal  onverwacht wilden ze wel weer gewone tijd naar bed.

Gisteren mertke ik dat de grafische kaart (GPU) in onze computer raar begon te doen (paars knipperend scherm bij het spelen van een spelletje). Toen ik wat begon te graven zag ik dat de temperatuur van mijn kaart boven de 120°C kwam tijdens het spelen, wat echt VEEL te veel is. Als de GPU (grafische processor) niets aan het doen was dan was hij al bijna 70 graden. Nou was het wel vrij warm die dag (35 graden buiten) maar dat is niet genoeg verklaring voor deze situatie.

Aangezien de garantie van dat ding inmiddels net 2 weken verlopen was heb ik een nieuwe koeler voor de GPU gekocht (zie foto) waardoor de temperatuur in volle aktie gezakt is tot 65°C en slechts 43°C als hij niets hoeft te doen. Dat is al een stuk beter. De nieuwe koeler ziet er erg stoer uit met zijn koperen waaier. Ik ben er erg blij mee, het geeft me weer een stuk meer vertrouwen in de robuustheid van de computer.

(foto links is voor de behandeling. De foto rechts is hoe de kaart er uit zag na de behandeling. Ik was echter vergeten een foto te nemen dus dit is een impressie van het internet)

Woensdag 20 december,
Na een telefoongesprek met Melissa van zo'n 20 minuten besloten dat ik daar langs zou gaan zodat de jongens met elkaar konden spelen (haar zoon is 2,5 jaar) en elkaar flink konden vermoeien. Gek genoeg renden ze wel en speelden volop, maar Max ging NIET slapen. Ergens is het ook wel leuk om even wat tijd met 1 zoon door te brengen.
Dinsdag 19 december,
Parentgroup in de ochtend. Warrun en Max lijken een beetje uitgekeken op de glijbaan van 4 treetjes hoog maar zijn nu helemaal weg van de wip-wap, erg handig al je met zijn 2-en bent. Pas thuis kwam ik erachter dat ik wel terug gelopen was voor de tas en de laarzen van Warrun op te halen nadat ik de jongens naar de auto had begeleid en ze erin had laten klimmen, maar ik niet met de laarzen terug was gekomen. Toch knap dat je in 5 stappen vergeet wat je eigenlijk ging doen.

maandag 18 december

 

verkeerde beslissingen van vandaag:
- Naar Brimbank park gaan in de ochtend (met Helen, maar dat was niet het foute eraan) ;
- Geen kinderwagen meenemen;
- Een rondje lopen met de kinderen (doorgaan, omkeren, het is even ver);

goede beslissingen van vandaag:
- Max terug in bed leggen om te kijken of hij bij de 2e keer wakker worden wel zijn goede been gebruikt (dit was al voordat we naar het park vertrokken.... ik zou toch beter moeten weten en niet het plan maken om naar zo'n park te gaan);
- de jongens na het park gelijk in bed leggen en wachten, wachten, wachten (3 uur+ ) tot ze wakker zijn;
- Een custerd-saus maken bij het restantje pruimencake van gisteravond. (Branko zit al op kantoor met pruimencake zonder de saus, maar hij geeft niet om zo'n saus, dus da's ook prima)

zondag 17 december
Zwemmen wordt een vast onderdeel van het weekend. De jongens genieten als ze zelf in het water kunnen rondlopen en na een tijdje moet er flink vanaf de kant in onze handen gesprongen worden. Zelfs een golf water over het hoofd heen is dan niet erg meer.
Na het zwemmen was het gelijk tijd voor een dutje.
De jongens namen weer de tijd.

Om 4 uur waren we bij Michele. Zij, haar man en kinderen (Jake en Amber) hadden ons voor een barbeque uitgenodigd. Eerst kregen de kinderen wat eten en nadat we ze in bed hadden gelegd gingen wij aan tafel om de salades en het vlees van de barbeque te nuttigen. Warrun en Max hadden wat moeite om in slaap te komen in de nieuwe kamer maar we hebben volhard en uiteindelijk vielen ze in slaap.

De wijn die ik gisteren had ingeslagen, een ander woord ken ik er niet voor als je 12 flessen koopt, was erg lekker. Ik had voor bij de barbeque 1 fles meegenomen. Hopen maar dat de 10 anderen, van dezelfde maker maar in andere kleuren en variaties, net zo goed bevalt.

zaterdag 16 december
Max is de laatste dagen helemaal blij als hij bij een van ons op schoot zit en een beetje alles aan mag kijken. Als het hem bevalt gaat hij na geruime tijd rustig op stap en vergezeld Warrun bij het spelen. We denken dat hij deels nog niet helemaal lekker is (hij ziet nog bleek) maar deels vind hij het ook wel erg fijn om bij ons te zijn. De missie voor vandaag was DE KAPPER. Vorige keer (heel lang geleden, hun lange lokken is het bewijs) was Warrun heel dapper en liet hij goed zijn haar knippen. Dit keer zat hij jammerend tegen Branko aan gekleefd op schoot, zelf een snoepje halverwege hielp niet. De kapper heeft weer erg goed zijn best gedaan en hij werkt heel snel. We moeten toch vaststellen dat het goed is dat Warrun (vandaag in rode streepjes )krullen heeft waardoor het niet zo opvalt hoe het nu eigenlijk zit.
Max was al jammerig bij het binnenkomen en wees meermalen naar het gat van de deur. Maar toen de snoepjes ter sprake kwamen leek het wel of hij zich neerlegde bij deze beloning (vooraf) en hij ging bij Branko op schoot zitten voor zijn knipbeurt. Toen het gefrut aan zijn hoofd begon leek hij helemaal te ontspannen en genoot. Hij ziet er dan ook prima uit.

De nieuwe speen van max is nu ook kwijt en hebben we voor het middagdutje de oude van Warrun opgezocht. Bij het wakker worden vond Warrun het heel moeilijk om te delen hij wilde ZIJN spenen. Gelukkig vond Max op de eettafel een maanden geleden afgekeurde, vers gekocht speen en is daar nu heel gelukkig mee.
Met het restant custerdpudding van de 'kaakjes-tompoezen-zonder-roze-of-slagroom' roombroodjes gemaakt. Een smakelijke lunch.

Terwijl ik het avondeten op de tuintafel zette, vertelde ik Branko dat ik tegenwoordig niet meer de tuin in stap zonder de sleutels bij me te steken, bv als ik de was op ga hangen. De jongens zijn erg bezig met het dichtdoen van deuren en ook de draaischijfjes op de deurknoppen (die de deur op slot zetten) vinden ze erg interessant en ze kunnen er net bij. 'Heb je nu dan je sleutel bij je' vroeg Branko nog. "Nee" dus hij heeft hem gehaald.
Net op tijd, hij was nog niet gaan zitten of een glunderende Max had de deur dicht gedaan en was leuk met de knopjes aan het spelen.

vrijdag 15 december.
Onze gasten moeten nu helemaal geacclimatiseerd zijn want hun reis gaat verder en het avontuur gaat beginnen. Om 10.40 hebben we ze afgezet op de luchthaven voor een vlucht naar Tasmanië. Natuurlijk niet voordat we allemaal een laatste kopje koffie hadden genuttigd in de winkelstraat (we moesten wel thuis was niets met caffeine te vinden).
Al de hele week leggen de jongens als we ze uit bed halen hun spenen terug in bed (en ook hun knuffels, dat laatste hoeft niet van ons maar kennelijk hoort het in hun ogen bijelkaar). Ze weten nu dus dat die spenen DAAR zijn en DAAR horen (geen foto's meer met gekleude stoppen op het gezicht van de jongens!). Vanochtend heb ik een uitzondering gemaakt; de jongens zijn op vrijdag altijd al wat vermoeider (door de hele donderdagmiddag opvang neem ik aan) en nu waren ze ook niet helemaal 100% en er gebeurde vanalles in huis met koffers, tassen etc.
Ik neem aan dat ik bij het opruimen van de koffiekopjes en alles de speen van Max heb weggegooid, dat moet ik wel aannemen, anders blijf ik maar zoeken en turen naar die speen.
Na de luchthaven nieuwe spenen gekocht, de huur betaald en meer van dit. Daarna was het tijd om te slapen. En geslapen hebben ze, 3 uur lang!

Een pakje erg lekkere kaakjes gekocht, die me deden denken aan tompoezen. Zeer aangenaam verrast zag ik een recept voor een custardcreme op het pakje zodat je een soort tompoezen ervan kon maken. Alle ingredienten stonden in het keukenkastje. Het zijn geen tompoezen geworden maar lekker was het wel.

donderdag 14 december,
Het is een gewoonte van mij, nieuwe bezoekers worden meegesleurd naar Highpoint. Ik weet hier de weg, alle winkels die je nodig hebt zitten er (toch kwam het er niet van om nieuwe koffie voor mijn gasten te kopen, en dit vertelde ik ze pas 's avond bij het diner!) en we kunnen in Highpoint altijd even zitten/koffie drinken en praten terwijl de jongens zich vermaken.

We hadden niet veel tijd want de kinderen werden om 12 uur bij de opvang verwacht. Onze bezoekers uit Nederland (een oud-collega van mij) vroegen mij mee naar wat ik noem: 'De kop van Zuid' (da's in Rotterdam) van Melbourne (the Docklands).
Het was een interessant bezoek, de architectuur is vernieuwend, kleurrijk. Er is mij verteld hoe deze anders in vergelijking met bouwwerken in Nederland, voornamelijk door de andere weersomstandigheden kunnen andere constructies gebruikt worden.
Een ander interessant punt was dat het 's morgens om 8 uur al 21 graden was en er de hele ochtend een warme, gelijkmatige noordelijke wind blies. Na de lunch stapten we naar buiten en alles was anders. Een stevige wind, kwam ijskoud en krachtig vanuit het zuiden. Na de lunch nog een flinke wandeling lang de Yarra gemaakt, jachten, meer architectuur en feestende mensen bekeken tot we in het centrum waren. Toen was het tijd voor mij om om te keren en de kinderen te halen. De anderen stapten op de city circkel om Melbourne nog eens te bekijken en kwamen later naar huis.

Om kwart voor zeven stond de oppas op de stoep die we ingehuurd hadden omdat we met z'n vieren uit eten gingen. Vlak voor we weggingen vroeg ze of ik nog strijkgoed had, zomaar zitten op de bank was ook zo wat. Helaas kon ik de adapter met verlengsnoer niet zo snel vinden dus er kon niet gestreken worden. Toch was ze niet stil gaan zitten. Toen we om kwart voor 11 het huis weer binnenstapten, straalde ons een schone keuken tegemoed en ze vertelde dat ze niet alleen de keuken had gedaan maar ook het was je in de wasautomaat had gedraaid en de vaatwasser had laten draaien. Fantastisch om bij thuis te komen en ik heb nog lang genoten van de schone, opgeruimde keuken. (Toch heeft Branko gelijk. Ben ik wel geschikt voor een schoonmaakster in mijn huis? Ik weet nl. precies dat ze handige-ooit-nog-eens-te-gebruiken-in-de-weg-staande-potjes heeft weggedaan. Het blikje waar de nieuwgekocht koffie in moest vond ik in de recycle bak samen met een zak met ander spul dat niet allemaal in de recycle bak moest oa een ijsbak waarvan de deksel wel was opgeborgen en de doos dus weggegooid. Ik zet onze waterverslindende wasmachine aan als hij HELEMAAL vol is en ook de vaatwasser bood een ander aanblik dan als wij hem inruimen. MAAR de keuken was schoner en opgeruimder dan hij lang was geweest... wat gaat winnen: mijn drang om alles te hebben zoals ik het wil, of het heerlijke aanblik van een schoon huis dat jou totaal geen moeite en tijd heeft gekost'
Terwijl de oppas door het huisraasde genoten wij van een lekker maaltijd in het restaurant The Boathouse waar ik enige tijd geleden met Helen en alle kinderen een kopje koffie dronk. En werd de natuur getracteerd op nattigheid. Niet genoeg om branden te blussen (de regen viel ook voornamelijk hier en hier brand het niet) maar wel goed verfrissend zo'n bui van 3 uur.

Naast de gebruikelijke dinerconversatie, het eten enz. me afgevraagd hoe groot de kans is dat iemand een roze/oranje gestreept shirt koopt, dit aandoet als ze uit eten gaat en dan een splekje krijgt onder een roze/oranje gestreept schilderij.

woensdag 13 december,
Om 7.20 verliet ik met Warrun en Max het huis richting luchthaven. Het vliegtuig met onze nieuwste bezoekers was al geland! En ondanks hun gehele camping uitzet waren ze snel door de douane en zochten ze net mijn tel. nummer om mij te localiseren.
De tassen werden in de kamers gesetteld. Er werd een uurtje gerust en toen waren ze alweer Melbourne aan het verkennen. Ik ben met ze mee gewandeld tot het park, hier kwamen we Michele tegen met haar 2 kinderen. Terwijl de kinderen speelden konden wij heerlijk kletsen en relaxen in het gras. In de middag was Max duidelijk niet lekker, hij voelde warm en wilde alleen maar op schoot zitten. Toen Branko thuis kwam moest al het eten nog gemaakt en genuttigd worden EN Warrun had even de nodige aandacht nodig omdat hij deze eerder die middag had moeten missen..
dinsdag 12 december
Max was erg snotterig en dit hielp mee met de beslissing om niet naar de parentgroup te gaan. Omgang met een groep kinderen zo vlak voor de vakantie is misschien niet handig met zo'n snotneus. Ik belde Jo om te zeggen dat ik er niet zou zijn, bleken zij, haar man en haar zoon ook niet lekker te zijn.
Danmaar Helen gebeld om ons 'af te melden'. Helen vertelde dat ze ook niet zou gaan, ze moest nog iets hebben om aan te trekken naar de kerstbijeenkomst van het bedrijf van haar man. Hier heb ik altijd wel oor naar: winkelen. We spraken bij de DFO bij Spencer street. Snel de jongens aangekleed en in de trein gesproken. Net na 10-en kwamen we aan, zo ook Helen. In 1 winkel heeft zij zich helemaal suf gepast en de 3 jongens hebben zich vermaakt met autotjes, de spiegel en een cracker. Uiteindelijk is Helen geslaagd voor iets 'smart casual' om aan de dress code te voldoen.
maandag 11 december
De kinderen zijn nog duidelijk moe van het weekend, geeft niets we hebben een rustig dagje gepland. In de ochtend mailde Michele of wij naar de (twin)playgroup gingen. Het zou de laatste zijn van dit jaar en zij gingen wel. Wij zijn toen ook maar die kant op getrokken. Het was een leuk ochtend met een extra uitgebreid banket. De kinderen sliepen al voordat we thuis waren (en het is echt niet ver weg).
Uitleg bij onderstaande foto:
de rode vierkantjes geven de branden aan, Helemaal tegen de onderrand van de foto is Wilsons Prom te herkennen. De kustlijn volgend naar links vind je op 1/3 van de foto de bay waar Melbourne centrum tegen de bovenkant aan ligt. De 3 rode vakjes nabij Melbourne waren kleine (aangestoken) brandjes in de buitenwijken die veel woede losmaakten: ( Pek en veren!)
Op de foto rechts is onderaan Tasmanë te zien en ligt de ring van rook rond de oostkust van Victoria en haalt bijna Sydney in het Noord-Oosten
Zondag 10 december
Bij het wakker worden was er een duidelijke brandlucht die rondhing, dit werd nog duidleijker toen we ook naar buiten keken er hing een flinke mist, die geen mist was maar allemaal rook van de branden zo'n 250 kilometer verderop.
Warrun had besloten dat hij eigenlijk nog niet helemaal wakker was en ging na het ontbijt en een blik op de Wallabi in de tuin nog even tukken. Een mooie gelegenheid voor Nanette en Tineke om naar de Foster arts and crafts market te gaan. De markt was veel stiller dan de vorige keren dat ik er was maar we hebben Branko toch nog naar beneden laten komen met de kinderen toen hij belde of het de moeite was. Allereerst moesten we natuurlijk met de kinderen in het treintje. Met een flinke boost enthousiasme en positiviteit gingen ze niet huilen en toonden ze af en toe een bijna glimlach in het hotsende en botsende toch wel snel gaande karretje. (Aan de achtergronden is te zien dat er een strak blauwe lucht verborgen wordt door de rook van de branden, het was toch zo'n 32 graden op dit moment) Hierna nog een rondje gelopen en heeft Nanette 2 plantjes gekocht van het type 'Pigs face', dat het zo leuk deed in de tuin van Ellen. Volgens het kaartje moet het ook goed werken in een pot en gaan ze dus mee naar Melbourne.
In het huis van Bert en Tineke geprobeerd of de kinderen nog een middagslaapje wilden doen, dat wilden ze niet. Dat was voor ons het teken om dan maar in te gaan pakken en te gaan rijden in de hoop dat ze in de auto dan zouden slapen. Dat lukte wel. Warrun viel vrijwel gelijk in slaap en heeft tot aan de rand van Melbourne geslapen. Max viel wat later in slaap en sliep ietsie langer door, al met al een goede rit.
Thuis Max verrast door de 2e (nieuwe) Thomas trein aan hem te geven toen hij om 'Thomash' vroeg terwijl Warrun daarmee zat te spelen. De gezichten van de jongens waren goud toen er opeens nog een Thomas verscheen, hetgeen Max van een goed uitgevoerde 'Huh?' liet vergezellen. Ze moesten het 3 keer controleren. Ja die ene stond daar, en dan was er ook nog deze..
Zaterdag 9 december
We hebben heerlijk geslapen en werden wakker 'gekoekeld' door een magpie. Nanette mocht deze ochtend wat uitslapen maar was op tijd voor een gezamenlijk ontbijt. Het idee gevormd in Melbourne de afgelopen dagen om naar het strand te gaan werd afgeblazen. Geen zon te bekennen helemaal verdwenen achter de de hoog hangende rook nevel. Later op de dag warmde het goed op, gelukkig niet tot de bijna 40 graden die de mensen in Melbourne voor de kiezen kregen. Na een vroeg middagslaapje konden we zowel rond lunchtijd naar Ellen en Paul. Al daar stond een feestelijk tafel voor ons klaar voor een kerst/sinterklaas- of toch misschien een gewoon gezellig- samenzijn. Het plan om de jongens mee te laten doen op een picknickmat terwijl ze het grootste deel zouden spelen werkte niet helemaal. Als snel namen ze plaats aan tafel en moesten er 2 stoelen bijgehaald worden en zaten we allemaal rond de tafel.
Hierna hebben we nog in de tuin een kopje thee gedronken en toen was het tijd om de cadeautjes in te pakken en 'huis' waards te keren.

Vrijdag 8 december
Branko vertrok deze ochtend met een taxi, niet omdat hij weer op een roadtrip moest (die zijn vooralsnog helemaal afgelast voor dit jaar), nee hij ging nog 2 collega's ophalen en naar het werk. Vanwaar deze luxe? Om 12 uur vertrok er een busje vanaf het bedrijf naar een terras midden in het centrum voor een uitgebreidde bbq-kerst-lunch van het bedrijf.
Om half 5 is Branko er tussenuit geknepen en sprong hij bij ons in de auto zo'n beetje terwijl we voorbij reden. Vanaf hier gingen we naar Chadstone shopping centre, deze ligt op de weg naar Bert en Tineke maar vooral huist het 4 winkels die lego verkopen en die net aanbiedingen en uitverkoop hadden. Branko moest dus even het aanbod bekijken. Tussendoor nog een maaltijd genuttigd met de kinderen in de foodcourt. De mie die Nanette had gehaald was erg heet van de kruiden en niet helemaal geschikt voor de kinderen. Max at hem dan ook niet, de Mango Lassi ging er zonder morren wel in. Warrrun was wat avontuurlijker en at zowel wat 'pannenkoek' van de roti als de mie, dit noodzaakte hem zo'n beetje om de lassi te gebruiken om te blussen. Branko heeft Max meegenomen langs de winkeltjes om iets voor hem uit te zoeken.

Hij rende gelijk op een broodje spinazie met ricotta af totdat hij de friet zag liggen. Terwijl we voor de zekerheid het rondje maakte viel hij behoorlijk stil bij de koekjes en ging alle soorten gebak aanwijzen. Het meest overtuigende was echter de 'fried rice' (nasi). Hij was er stellig van overtuigd dat hij dat wilde hebben en toen ik het kocht kon hij niet wachten tot hij het bakje mocht vasthouden.

Iets later dan 9 uur kwamen we aan in Foster bij Bert en Tineke. De kinderen sliepen vrijwel gelijk door in hun bedjes, ze herkenden het kennelijk allemaal nog. Max was in het bijzonder zeer enthousiast over de kamer met zijn bedje.

7 december, donderdag
Met Cathel afgesproken, de volgende keer dat we haar zien is het 2007! Niet te geloven dat het jaar er al weer bijna opzit, niets hier in onze omgeving wijst erop (op de stapel half geschreven kerstkaarten na). We zijn naar een parkje met klimrek in de buurt gelopen.

Bij de kinderopvang werden we niet begroet door Jake en Amber maar door een vrolijk springende Dhylan (DyngDing zeggen Warrun en Max).
In de avond had Nanette een etentje met de moeders van de dinsdag-afspraken. 'Alleen voor moeders!' had er nog in het mailtje gestaan, de vaders moesten thuis blijven en op de kinderen passen. Voor sommige moeders is dit echt een beloning en rariteit, zo'n avondje uit. Ik was enigzins verbaasd (of eigenlijk ook) dat 1 persoon met een vriendin aan kwam zetten, deze  was op het moment op bezoek, maar wel voor een week dus 1 zo'n avondje zouden ze toch wel kunnen splitsen, zou ik denken. Hierdoor waren de gesprekken niet echt nieuw

6 december, woensdag
Ik houd het er maar op de de hitte van gisteren de kinderen uitgeput heeft. Heel bijzonder wilden ze alweer om 10 uur naar bed en ze hebben daar een flinke tijd gelegen. Om 1 uur (iets later omdat Warrun nog niet helemaal wakker was) liepen we bij Melissa en zoontje Dhylan langs om naar het park te gaan. Alle jongentjes waren door dolle dat ze weer eens met elkaar konden spelen.
Warrun en Max waren om 5 uur al doodmoe en konden nog alleen maar Finding Nemo kijken (vonden ze).

Warrun met auto. Max zit helemaal in de film

5 december, dinsdag. SINTERKLAAS,
en dat moeten het ons goed blijven herinneren je vergeet het zo, NIETS hier wijst erop dat het sinterklaas is. We hebben er wat van kunnen maken met enige pakjes die via de post kwamen. Ik denk dat niemand het echt snapte hier in huis.

Het is een warme dag vandaag met temperaturen tot 34 graden. In huis hebben we het onder de 28 graden kunnen houden, daar ben ik best  trots op.
Ook heb ik weer geleerd dat ik toch naar mijn gevoelens moet luisteren. Toen ik wegreed naar de bijeenkomst met de moeders en de kinderen had ik het idee dat ik beter de kinderen naar huis kon brengen om in bed te leggen. Dit gevoel heb ik genegeerd en ben toch naar de speeltuin gegaan. Hier waren alleen maar hangerige, huilerige kinderen en verhitte moeders. Eigenlijk vielen we dus niet op maar toch, ik had het idee dat ik het had kunnen verkomen.
Thuis gekomen heeft Max niet minder dan 3 uur voor zijn middagdutje uitgetrokken.

Good parenting (Goed ouderschap)

Vanmorgen had Max duidelijk iets op het oog. BleuBla zei hij en wees naar de kast. Nanette was in een goed bui en wees geduldig alle kopjes en glazen aan die hij misschien kon bedoelen. Branko opperde nog dat het Pooh Beer was (die op 1 van de bekers staat) maar nee. Uiteindelijk Max uit zijn stoel gehaald en naar de kast getild, hij wilde een theelepeltje. Terug in zijn stoel bleek waarom. Hij wilde wel zijn bakje ontbijtcruslie met yoghurt op eten.

Toen wij op John pasten konden we het niet laten om hem een goed Hollands woord te leren. (Natuurlijk terwijl onze kinderen sliepen). Toen hij het net onder de knie kreeg (we hoeften het maar 3 keer voor te zeggen) bedachten we dat het wel zou opvallen als hij opeens thuis kwam met een nieuw woord en dat wij dan moesten vertellen dat het een uitdrukking was voor een man die niet zo heel sociaal is (Hufter. Vraag niet hoe we er op zijn gekomen, we weten het echt niet!). We zijn maar gestopt.

Weekend, lekker weer en we zijn in een goede bui. We vierden dit met een goed assortiment nootjes, snacks een sapje. De jongens vonden zich opeens in een 'al-you-can-eat' buffet. Nog een stukje meloen erbij gezet om het gezonder te maken.

Te gast bij iemand en op pad met de jongens, zij lopen met hun duw auto's wij begeleiden ze en lopen te kletsen. Als we al een paar meter een (inmiddels buitengebruik zijnde ) oprit voorbij zijn valt het op dat de jongens achter blijven. Ze staan netjes op het randje te wachten tot ik zeg dat er niets aankomt en ze over kunnen steken. Gelukkig let er nog iemand goed op.

4 december, maandag
Helen kwam weer eens langs. Maandag, dus met oppaskind Courtney en zoontje John. Een hele goede morgen in het park gehad. Beide speeltuinen uitgeprobeerd en bevestigd gekregen dat de koffie in het theehuis van het park echt niet lekker is. (Michele had ons gewaarschuwd). In de middag moesten zowel Michele als ik in de winkelstraat zijn, een goed excuus om even bij te praten. De kinderen vermaakten zich met een smoothie en speelgoed. De tijd ging snel en voor we het wisten was het 5 uur.
Thuis bleek dat het een goed vermoeiende dag was geweest voor Max en Warrun.

3 december, zondagmiddag
Van 11.30 tot 1.30 was er in het park kerstfeest van de kinderopvang waar de kinderen heen gaan. Ik heb me goed vermaakt. De afgelopen weken hebben wij (ouders) dingentjes (etenswaar, verwennerijen) voor kerstpakketten in kunnen leveren. Vorige week werden er lootjes verkocht (50 ct per stuk) om zo'n kerstpakket (Hamper) te kunnen winnen. De opbrengsten van de lootjes gaan volledig naar speelgoed voor in de opvang (werd verteld). Dit systeem is heel gewoon hier in Australie (Misschien ook in Nederland binnen sportverenigingen ed, maar die zijn mij onbekend). Vorig jaar had ik het allemaal niet zo door en was het aan me voorbij gegaan. Dit jaar heb ik netjes een bijdrage geleverd voor de 'Hamper' van de tweelingengroep en die voor de kinderopvang. Bij de kinderopvang had iedereen zo zijn best gedaan dat er 14 Hampers gemaakt konden worden.
Verder was er gevraagd of je een cadeautje, ingepakt, voor je eigen kind van max. 10 dollar mee wilde nemen naar het park. Branko en ik vonden het heel knap hoe sommige moeders toch van die enorme cadeaus kunnen krijgen voor 10 dollar, of.. zouden ze niet zo goed kunnen lezen? Ook interessant was de vader die zijn eige meegebrachte (vrij sterke) oploslimonade voor zijn kinderen inschonk en tegelijk klaagde over het zakje snoepgoed dat de kinderen hadden gekregen bij hun cadeautjes.
De kerstviering vierliep als volgt. Iedereen kwam naar het park met een eigen picknick. Cadeautjes worden ingeleverd bij iemand van de opvang. De overige dames van de opvang kletsen hier en daar met alle mensen en de kinderen. Voor wie onze kinderen kent is het veel betekenend dat de vrouw die ze altijd opvangt als ze donderdagmiddag binnen komen, op ze toe stormde, een knuffel en een kus gaf. De kinderen dijnsden niet terug, gingen niet huilen en waren geenzins van slag, ze lachten even en vervolgens kon je aan ze aflezen dat ze zich sterk afvroegen waarom deze mensen die anders in dat gebouwtje in die straat zitten hier in hun park waren. Toen zo'n beetje iedereen er zou moeten zijn werden de kinderen bijelkaar geroepen en werd er een liedje gezongen. En opeens... een kerstman! Deze werd op een stoel gepoot, kreeg de zak met cadeautjes, en hij begon uit te delen. Ook opmerkelijk was dat Max (die NIETS van vreemden moet hebben) het na een tijdje te hebben aangekeken aangaf dat hij ook wel naar die man op die stoel wilden, hij had wel zin in zo'n cadeautje en vooral in het zakje snoep dat je erbij kreeg. Niet lang erna werd zijn naam geroepen en kreeg hij zijn ingepaktje autotje en het fel begeerde zakje.



Na de kinderen waren de lootjes aan de beurt en.... Hamper nr 5 was voor... Ta DA!!
de moeder van Warrun en Max!

3 december

Blog bijwerken van 2 weken:

zaterdag 2 december
Helen en Martin (met zoon John) hebben het appartement gekregen! Ze laten er geen gras over groeien en willen voor de kerst over zijn, volgende week gaat het gebeuren. Vandaag gaan ze vast dozen inpakken en wij letten voor een paar uur op John.
vrijdag 1 december
Duidelijk nog moe van gisteren lagen de kinderen om 8 uur ('s morgens) alweer in bed voor een slaapje. Voor een middagdutje hebben ze nog een half uurtje in bed gelegen maar ik denk niet dat er echt geslapen is. Hierna naar Port Melbourne gereden om deel te nemen aan de playgroup van Helen. Voor de komende maanden zitten ze in een ander gebouw ivm een renovatie. (Niet zoals mijn ouders die gewoon in hun huis moeten blijven zitten terwijl bouwvakkers alle kamers een ander functie geven en de voorkant naar de achterkant verplaatsen, het huis ondersteboven zetten en dan alles weer terugdraaien. In 3 weken moet het werk geklaard zijn). Het gebouw werd snel onderzocht. Een lange gang om door te hollen, een grote zaal met tekenwerk van bejaarden, een podium!, een grote tuin, en in de voortuin een vogelbadje! Tegen de tijd dat we weggingen was het badje leeg, de kinderen naakt op hun luier na en de kleertjes hingen te drogen over de ballustrade.
Hierna gingen we niet naar huis, maar naar Helen. Ze had ons uitgenodigd voor haar wekelijkse 'patat met steak' (ipv fish & chips). Dappere Helen ging koken terwijl John, Max en Warrun aan het spelen waren. Ik ging Branko ophalen bij zijn werk en Martin was met de tram onderweg naar huis. Het werd een gezellige avond waarbij Max nog een bad heeft gedeeld met John (Warrun wilde niet) en de jongens laat in bed lagen.
(wat ertoe leidde dat de jongens tot half 8 de volgende ochtend doorsliepen! Branko:Lucky me)