Branette's Australian Blog

last updated 18-Feb-2007

maandoverzicht December 2006

Januari 2007

Maandag 29 januari, een terugblik

Het zal niemand verbazen dat ik een beetje een fluim ben in het bijhouden van deze blog, dus nu moet ik ineens wat verhalen schrijven over gebeurtenissen van vorige maand.

 

 

 

 

 

De bosbranden in Victoria zijn af en toe erg merkbaar in Melbourne, getuige de volgende foto's. De ene foto is genomen in September vorig jaar, en de andere foto is genomen vlak voor de kerst, om 4 uur 's middags. Het is GEEN mist, het is rook van de bosbranden ruim 100km verderop. Een vreemde ervaring.

Voor de kerst merkte ik dat de grafische kaart van onze computer raar begon te doen (lees hier op 22 december)

Gisterochend werd er een pakje van Seagate gebracht. Het eind van een vrij goed afgelopen 'computerdrama'.

Tijdens onze kerstvakantie merkte we dat Martin elke dag de gemaakte foto's gelijk op CD zette als backup. Erg consentieus en erg verstandig. Onze backup praktijk beperkte zich tot nu toe tot het maken van een kopie van onze foto's naar de tweede computer (eens per 2 maanden ofzo) en eens per 4 maanden de boel op DVD zetten. Dit voelde spontaan niet veilig meer, dus hebben we besloten om een extra HardDisk in de computer te zetten met als enige taak een kopie te bevatten van onze waardevolle computergegevens. Vlak nadat alle foto's en films gekopieerd waren naar deze nieuwe schijf begonnen er foutmeldingen te komen bij het lezen van minder waardevolle data en bleek dat de oude harde schijf aan het overlijden was. Uiteraard ging dit met de nodige zenuwen gepaard:"Hebben we wel alle foto's kunnen redden?"

Het bleek dat deze HD nog garantie had tot maart dus hebben we hem opgestuurd naar Seagate (de nieuwe eigenaar van de oorpronkelijke fabrikant Maxtor) en twee weken later (gisteren) kregen we een vervangende (op het oog gloednieuwe) HD thuisgestuurd! Inmiddels hadden we natuurlijk al de kapotte schijf zelf vervangen dus hebben we nu 3 kopietjes van al onze waardevolle spullen op 3 verschillende harde schijven.

Ik ben behoorlijk paranoide geworden over opslag van digitale data, door mijn ervaringen van het overlijden van harde schijven, CD's en DVD's en ik zal nooit meer mijn waardevolle spullen aan een enkele HD toevertrouwen. Deze apparatuur is tegenwoordig zo goedkoop dat het niet meer de moeite waard is om er op te bezuinigen; ik zou behoorlijk de P in hebben als we onze foto's van de afgelopen 5 maanden kwijtraken door een stom electronisch falen.

Zondag 28 januari,
Een dagje Dierentuin.

De badderende
olifanten bekijken.

 

 

en tijd nemen voor een drankje en hapje, Helen en John zijn ook terug te vinden op de foto.

 

Zaterdag 27 januari,
Veel regen vandaag, een opluchting en goede reden om lekker in huis rond te rommelen. Branko heeft onze speciale lamp opgehangen. Omdat we nog steeds in hetzelfde huurhuis zitten waar alle schroeven en gaatjes in het huurcontract zijn opgenomen hang je niet zomaar een lamp tussen de spotjes aan het plafond. Wij zijn zeer tevreden met onze oplossing. En de lamp geeft inderdaad dat beetje licht dat we misten als we aten maar niet alle spotjes aan wilden doen.

Vrijdag 26 januari, Australia Day, een vrije dag.
Van alle festiviteiten hebben we niets meegekregen, alleen in de avond wat geknal gehoord van vuurwerk. In de middag zijn we met zijn vieren naar Helen en John gereden. Martin (de man en vader van het stel) moest wel werken deze week, iets met een deadline. Wij en de kinderen hebben ons uitstekend vermaakt in het buitenzwembad dat bij het appartementencomplex hoort waar ze wonen.

Donderdag 25 januari,
Nadat we ons hadden ingeschreven bij Mainly Music was het alweer tijd om naar de occasional daycare te gaan (voor de jongens) en voor mij om boodschappen te gaan doen. Bij het achteruit wegrijden had een hele auto zich verstopt achter onze auto (en kinderwagen in de achterbak) "BOEM" was het gevolg. Na het uitwisselen van wat gegevens zijn we verder gegaan en de hele weg vertelden Warrun en Max dat de 'auto BOEM' had gedaan. Thuis na de verzekering ook Branko opgebeld, zo'n verhaal moet hij niet via de jongens horen. Zowel wij als de andere partij hebben een gaatje in de bumper, alles gaat gemaakt worden via de verzekering de komende weken.

Woensdag 24 januari,
Branko heeft zijn lunchpauze opgeofferd om een koffiepauze met mij te houden. Zijn goed geplande testrit bracht hem langs Highpoint waar ik net op dat moment ook aankwam met de kinderen. Terwijl de auto in de zon stond op te warmen (da's onderdeel van een test, echt waar!) hebben wij een koffie, mangosmoothie en 1 muffin met zijn vieren gedeeld. Warrun kon zijn mooi aan het tapijt geschaafde neus laten zien, en Max zat opeens ook weer vol leven. Na de koffie ging Branko weer aan het werk en probeerde Nanette met Warrun en Max nog wat boodschappen te doen. 2 winkels lukte net. Gelukkig was de 2e redelijk vergelijkbaar met zeeman en konden de jongens niet veel fout doen met de kinderwagen die zij rond wilden rijden. (lief zitten en wachten is er niet meer bij). Hierna ontdekten ze een pilaar met glimmende kettingen en armbanden die ze goed bezig hield. Terwijl zij rond dolden probeerde is sokken voor ze uit te zoeken. Ik weet niet wat ze ermee doen, maar de gaten vallen erin als ze er naar kijken. Met 10 nieuwe paren moeten we er wel weer even tegen kunnen. Het is even zoeken in zo'n winkel. ik heb nu 6 paar voor kinderen van 3 tot 5 jaar, en 4 paar voor kinderen van 5 tot 8 jaar. Ik let dan ook maar niet op deze benamingen maar gewoon op de grootte van de sok. Ik kon nog net bij binnenkomen 1 paar naast de voeten van Warrun houden en dat was de maatlat voor alle anderen (ookal hing Max tussendoor alle uitgezochten weer netjes terug ).
Bij de kassa zagen ze opeens buiten zo'n speelgoedauto waar je in op en over kan klimmen en dat zijn ze toen ook gaan doen. Naast de sokken ook voor ieder een pyjama kunnen vinden en wat t-shirtjes met korte mouw om de keuze thuis wat uit te breiden naast de: niet bij de broek passende en/of te kleine en/of vieze/niet meer schoon te krijgen exemplaren die ze op het moment bezitten. (Het lijkt wel of de 3 goede altijd in de was zitten).

Vandaag is er geen keuze: Max gaat een middagdutje doen. Na een uur had hij dit ook door en hij gebruikt zijn tijd goed. Het is nu vier uur en ze slapen nog (sinds 12.30 uur), ze zullen het nodig hebben na alle voorgaande drukke dagen.

O, en we hebben nog een handdoek voor John gekocht. Helen heeft maandagmiddag op de kinderen gepast en heeft daarna Martin gevraagd ook naar ons te komen zodat de kinderen met elkaar konden blijven spelen en we allemaal een gezellige maaltijd hadden. Een week of 2 geleden had ik al voor Warrun en Max een handdoek gekocht die in het midden een gat heeft met daaraan een capuchon en nu krijgt John er ook in. Deze dingen zijn heel handig na het zwemmen.

Dinsdag 23 januari,
Deze week is het vrijwel droog en rond de 23 graden. Perfect weer. Vanmorgen waren we al vroeg in het park en bij de speelplaats waar we de anderen van de mothersgroup/parentsgroup zouden ontmoeten. Net als vorig jaar komen we op dinsdagochtende bijelkaar. Warrun en Max hebben enorm genoten van het grote houten klimkasteel. Op een gegeven moment sjouwden ze er zelfs met hun loopauto's doorheen. Om ons heen werd druk gebouwd, het parkt wordt klaargemaakt voor de F1 grandprix, begin maart.
Vandaag is de derde dag dat Max geen middagdutje wil doen. Hij is wel moe, maar hij wil niet in bed. Waarschijnlijk heeft hij door dat het heel gezellig kan zijn als je niet naar bed gaat. En heeft hij nog niet door dat hij veel gezelliger is om een uur of 4 als hij wel naar bed is geweest.

De kinderen vinden auto's nog steeds helemaal het einde. Vooral vrachtauto's en sinds kort auto's met sirenes (whie-whiews). Het is altijd pret als er een vrachtauto langs komt, of nog beter een vrachtauto die naast ons het zijstraatje in wil/moet. De vuilnisauto bijvoorbeeld. Vandaag was er heel wat anders te zien. Er werd een kapotte auto opgehaald en achter dit gevaarte gehangen.

's Avonds na het boodschappen doen 'ontdekte' ik een paar (of misschien 3) enorme vliegende honden die in, om en over de naastgelegen speeltuin en de aangrenzende achtertuinen vlogen en krijsten. We hebben ze nooit eerder gezien en ik weet niet of de bosbranden of de droogte ze deze richting op hebben gestuurd, ik weet ook niet of het hetzelfde soort is dat jaren geleden in de botanische tuin in het centrum van Melbourne huisden en uitgeplaatst zijn (vanwege overlast). Hopelijk zijn ze er nog even en kunnen we de indrukwekkende beesten nog wat beter bestuderen.

Maandag 22 januari,
Met Warrun en Max een bezoek gebracht aan het kinderdagverblijf waar ze sinds vrijdag zijn ingeschreven en waar ze maandag 5 januari gaan beginnen (voor 1 dag per week, de maandagen). Zoals altijd moesten ze erg wennen aan de nieuwe omgeving, maar toen ik mij even in de personeelsruimte had teruggetrokken en een kopje thee nuttigde zijn ze los gekomen. Na een uurtje vond ik ze in 'hun' tuintje aan het spelen, het duurde nog een half uur voordat ik zo ook echt in de auto kreeg en we naar huis konden.
Het kinderdagverblijf is erg familie en integratie gericht. 's Morgens om 7 uur opent het waarna de vroege kinderen met elkaar een ontbijt nuttigen. Tegen 8.30 uur worden de klassen gevormd en gaat iedereen naar zijn eigen ruimte. Om 9 uur is er een ochtend snack (fruit), genutttigd zittend aan tafeltjes, om 11.30 wordt de lunch geserveerd, warm en met 2 gangen (het wordt gezien als de hoofdmaaltijd omdat rond lunchtijd alle kinderen van die dag zeker aanwezig zijn), hierna is het tijd voor een dutje. Om 3 uur wordt er een middagsnack uitgedeeld en om 5 uur wordt er aangezeten aan de avondmaaltijd. Om 6.30 uur wordt je geacht je kind opgehaald te hebben. Alle maaltijden (en luiers)worden door het centrum aangeboden, iedereen eet dus hetzelfde op dezelfde tijd. Mijn indruk zo ver is dat het een rustig en aardig centrum is. Hoe het uitpakt is natuurlijk afwachten, het is net nieuw.

's Middags de afspraak bij het banen bureau. Ik denk dat het meer te vergelijken is met een arbeidsbureau in Nederland. Ik heb nu een 'profiel', een toegangscode tot een website met banen waarop ik kan gaan reageren en allemaal informatie over hoe je een baan kan zoeken en waar welke uitzendbureau's zitten. Als ik een toelage of uitkering ZOU krijgen zou je dit 3 maanden zelf moeten doen en als je dan nog geen werk hebt, gaan ze je helpen. Omdat ik geen uitkering krijg gaan ze me ook niet helpen. (Dit brengt je toch op sluwe gedachten om tzt als het moet en het puntje bij het paaltje komt een uitkering aan te gaan vragen zodat we hulp kunnen krijgen, zou dit nodig zijn).

Zondag 21 januari,
We besloten dat het een mooie dag was voor een goede testrit. Nadat Warrun eindelijk om 9.15 uur was uitgeslapen konden we inpakken en vertrekken. Healsville santuary hadden we uitgezocht. Als 1 of 2 van de voorspelde buien zou vallen konden we wel ergens schuilen. Healsville is een dierentuin met Australische dieren, in een heel mooi park wat niet zo moeilijk is in de schitterende omgeving waar het ligt. Of het aan de tukkende kinderen lag, de 'nieuwe' auto of het aantal km dat we moesten afleggen weten we niet, maar we waren er al in een uur (we hadden allebij gedacht dat het zeker 1,5 tot 2 uur zou kosten om er te komen).

Het was niet vol (ookal is het zomer vakantie EN zondag) en het heeft niet geregend. Waarschijnlijk hebben we maar een kwart van de dieren echt bezocht een goede reden om nog eens terug te gaan. Wel gezien hebben we de Dingo's, in het hok en later aan de wandel, de helft van de roofvogelshow (toen waren de gratis ijsjes op en wilden de jongens rond gaan lopen), de speeltuin, vogels (ook de speciale in de hokken) zoals het mannetje van de Liarbird, een zeldzame vogel die zich niet snel laat zien en heel goed allemaal geluiden kan immiteren, het reptilen huis (tot 2 x toe door de babykrokodillen die daar goed te zien waren), en het nachtdieren huis.
Niet te vergeten nog de Wallibi, maar dat kwam omdat die bijna op de weg zat die naar de auto leidde.

Max was bij het laatste verblijf in het nachtdierenhuis helemaal verrukt van een groep hele kleine kortstaartige springende muisjes. Hij deed er dezelfde beweging bij als hij voor zijn konijn, en de baby-Lemuur Mort uit "Madagascar" doet: Een verrukte knuffelbeweging. Helaas kon ik me niet meer helemaal herinneren hoe dat type beestje heet en is het ook niet zo heel best op internet te vinden. Volgens mij was een Dunnart.

Zaterdag 20 januari,
We waren uitgenodigd om de verjaardag van Bailey mee te vieren. Om 10 uur werden we gebeld dat het niet in het park zou zijn maar bij hem en zijn ouders thuis omdat het nog steeds af en toe regende. Branko heeft voor vertrek nog een bout gehaald zodat we beide autostoeltjes in de proefauto konden bevestigen (detail: de proefauto is een huur auto. Koop nooit een ex-huurauto!). Met alles en iedereen op zijn plek zijn we op pad gegaan. Max en Warrun hebben zich vermaakt met al het speelgoed van Bailey, zijn taartjes en koekjes (Bailey is allergisch voor noten en ei. Als verjaardagstaart waren er kleine cakejes, ei en noot-loos).
Om de middag te vullen zijn we maar weer eens gaan zwemmen met de jongens. Ze hadden weer reuze plezier. Dit keer hebben ze het grootste deel doorgebracht in het bad dat 0,8 tot 1,5 meter diep is. Ze springen erin (in onze armen), klimmen eruit en schoppen en trappen als we ze horizontaal houden, alsof ze zwemmen. Deze hogere waterstand is in ieder geval voor ons veel beter en handiger en levert minder pijntjes op.

Vrijdag 19 januari, een broeierige dag, warm en buien.
Het is zo ver, het is DE vrijdagavond dat we naar de dierentuin gaan (de ochtend leek erg op die van vorige week). Branko hoefde niet gehaald want die kwam met een auto van kantoor, zo gaat hij de komende week vervoer en proefritten met elkaar combineren. Zodra hij in de auto staps is hij dus aan het werk. Het concert ging wel door, het bleef de hele avond ook redelijk droog, we hebben een paar drupjes gevoeld maar dat was alles. Voor we de dierentuin ingingen moesten Warrun en Max eerst ien 2 hele grote plassen spelen. Max is er 1 keer bijna ingevallen en 1 keer in gaan zitten. Een schone broek was er toen nog wel voor hem maar een shirt niet meer. Ach, wie heeft er een shirt nodig bij 28 graden?
Het hele gebeuren in de ZOO was meer een picknick met muziek dan een concert met hapjes en drankjes. We hebben ons erg vermaakt. De entertainer was niet geheel onze smaak, who cares? We hadden het naar onze zin, hielden een familie picknick en het pauze programma van de Swing-dance school van Melbourne was erg leuk.

donderdag 18 januari
Vandaag zijn de kinderen voor een paar uur weer in de kinderopvang. En het was alsof ze niet weggeweest waren. De tijd die ik zonder ze had heb ik gebruikt om boodschappen te doen en te informeren bij de nieuwe kinderopvang die ze hier in de buurt geopend hebben. Ik kreeg een rondleiding, wat informatiemateriaal en de mededeling dat ze voor maandagen, donderdagen en vrijdagen nog plek hadden in de groep waar Warrun en Max zouden terecht komen.
Ook deze vrije uurtjes gebruikt om bij een nieuw uitzendbureau binnen te lopen. Hier zeiden ze dat ze me alleen konden helpen als ik me had aangemeld bij Centrelink als werkzoekende. Dat heb ik dan maar die middag gedaan en Centrelink heeft gelijk een afspraak voor me gemaakt bij dit bureau voor a.s. maandag. Max en Warrun kunnen mee, dat was geen enkel probleem.

Centrelink is een overheidsinstantie die vanalles regelt, uitkeringen, kinderbijslag, vergoedingen voor opvang enz. enz. Ondanks alle bureaucratie en hun enorme drang om ALLES van je te weten ( Ze willen dat je binnen 2 uur belt als je een dubbeltje meer verdiend dan bij hen in de boeken staat) wordt ik altijd wel aardig geholpen. Tot nu toe kon bijna alles telefonisch, ze leggen het voor mij desnoods 7 keer uit (vooral alle therminologieen vind ik moeilijk, en ze zijn ook niet logisch. Zo is familie tax benefit A voor speciale mensen die iets extra's nodig hebben en familie tax benefit B voor iedereen. Vind ik niet logisch ik denk in stapjes, eerst A, da's voor iedereen, en dan B. voor mensen die wat extra nodig hebben.....). Ik begrijp ook wel waarom ze alles willen weten, ze willen de mensen beschermen tegen het verkeerd of teveel ontvangen van vergoedingen om zo te verkomen dat deze mensen zich in de schulden moeten steken om alles terug te betalen.

ditjes en datjes.

Zaterdag verteld Martin trots dat toen zij de week ervoor op de jongens pasten Max naar hem gewenkt had en gevraagd had of Martin naast Max op de trap kwam zitten om mee te spelen met waar hij mee bezig was. Martin was zeer vereerd.
Toch vond ik dat ik hem moest vertellen dat de eerste keer dat dit gebeurd zeker leuk is (Bij ons was het enkele weken eerder in het zwembad dat Max regelde dat mama naast hem kwam zitten en pappa wat verder op ging staan zodat zijn spel gespeeld kon worden. Het is zo schattig hoe zo'n klein mannetje het je duidelijk maakt). Het houdt echter in de je vanaf dat moment bent opgenomen als directe werknemer en persoonlijke bediende van koning Max in zijn Koninkrijk. En daarvoor moet je uitkijken want voor dat je het weet regelt Max vanalles. Bijvoorbeeld verteld hij waar de kaakjes staan die hij wil hebben, hoeveel je er aan hem moet geven en ook dat je niet moet vergeten er wat pindakaas op te smeren. Waar haalt hij het vandaan!

We hebben allemaal erg veel plezier met de treinbaan. Ik (Nanette) ben erg trots als ik weer een leuke baan heb kunnen uitleggen met zo veel mogelijk onderdelen in gebruik en alle bijzonder elementen (tunnel, brug, huisjes, verhogingen) goed verdeeld voor optimaal speel plezier en alles toegankelijk voor Max en Warrun.
We zijn al stilletjes een wensen lijstje begonnen voor eventuele uitbreidingen. Zij zeggen het nog wel niet, maar als ze van het bestaan zouden weten en als ze zich al zo goed zouden kunnen uitten dan zouden ze zeker voor de hangaar, de draaischijf, wat meer wissels of zo'n splitsing als John heeft vragen.

Het is me al eerder opgevallen, maar ik heb er geloof ik nog nooit iets over geschreven. De mensen hier (tenminste die ik ontmoet) praten NIET over werk. Wat ze doen, wat ze gedaan hebben (de moeders) het is geen onderwerp in gesprekken. Als je er naar vraagt krijg je een kort antwoord van de sector waar ze in gewerkt hebben en als je doorvraagt een opmerking of het wel of niet beviel, maar inhoud, uren, werkzaamheden het wordt niet besproken. Men vind het niet belangrijk.
Dat is even een omschakeling want in Nederland lijkt iedereen wel te proberen de belangrijkste en invloedrijkste baan te hebben. En heb je het niet, dan kan je altijd nog proberen er een belangrijke naam aan te hangen, zodat het nog iets lijkt. Een moeder die ik regelmatig zie heeft een keer gezegd dat ze in de sector 'hospitality, travel en toerism' werkte, maar dat het te intensief was en je dag en nacht voor ieder wissewasje klaar moet staan. In een gesprek over wasmachine, vakantieoorden en te veel schuim merkte ze op dat ze een keer zo'n geval had gehad toen ze hoofd-manager was van een resort. Dit houd ook in dat een loodgieter, bouwer, grasmaaier, makelaar of wie dan ook, hetzelfde wordt bekeken en behandeld.
Hiermee hangt misschien ook samen het grote aantal franchises die hier zijn, hondenwassen, winkelketen, klusjesmannen, schoonmakers.
Terwijl ik dit allemaal overdacht wist ik gelijk waarom SPORT zo groot is hier in Melbourne: Je moet toch ergens over praten! Toen in september het footy seizoen afliep (footy is Australisch football, een kruising tussen rugby en voetbal ofzo), ging dit naadloos over in 2 maanden paardenraces waarna de cricet begon dat nu aan het aflopen is (tenminste alle grote belangrijke wedstrijden zijn geweest) en nu is het tennis alweer bezig. Tussendoor is er ook nog een rugbycompetitie, Netball (soort korfbal voor alleen dames en met netje ipv korf. De regels zijn vast ook anders. Je hebt een vast plek waar je speelt en dat staat met 2 grote letters op de buik van je shirt, verder snap ik er nog niet veel van) en dan zijn er de individuelere sporten als zwemmen, zeilen, surfen.
(Voetbal is in opkomst, het wordt veel in scholen gespeeld en na het succes (ja echt, niet sarcastiche) bij de wereld cup afgelopen jaar, en het huidige succes in de Azie cup wordt het alleen maar groter en bekender.


dinsdag 16 januari

Woord van de dag: (of eigenlijk van deze avond) : SWELTER (eng.) volgens het woordenboek:

swel·ter1 ['sweltf, -fr] (telbaar en niet-telbaar zelfstandig naamwoord)
smoorhitte, drukkende hitte

swelter2 (onovergankelijk werkwoord) vergelijk sweltering
1. stikken (van de hitte) , baden in het zweet, smoren
2. liggen te broeien

swelter3 (overgankelijk werkwoord) vergelijk sweltering
1. doen stikken (van de hitte) , doen baden in het zweet, blakeren, zengen
2. (verouderd) afscheiden, uitzweten

(tot dit woord kwamen wij door de nieuwsuitzending van 22.30 uur, waarbij het buiten nog 35.7 graden is. Deze avond was een deel van melbourne zonder stroom, veroorzaakt door bosbranden ver buiten Melbourne. 'The people where sweltering while trying to get home')

Vanmorgen was het nog niet te warm en hebben we een heerlijk ochtend gehad in het park, eindelijk weer eens bijpraten met Michele (haar man is onderwijzer, niet flexibel en 6 weken vrij, ik zie haar dus niet zo veel de laatste tijd). Warrun en Max hebben leuk met Jake en Amber gespeeld, deze laatsten stonden al te springen en te zwaaien toen ze ons aan zagen komen lopen.

maandag 15 januari
De voorspeling was een hele hete dag (uiteindelijk viel het mee, waarschijnlijk door de rooklaag die boven de stad hing, niet erg laag, het zicht was nog goed en ik rook niets). Met Helen en haar zoon John en oppaskind Courtney afgesproken in de dierentuin. Vooral het stuk bij de apen is helemaal onder de bomen en erg geschikt voor een vroeg bezoek op en warme dag. Zoals gezegd het was niet eens zo warm. Warrun en Max hebben zelfs in de ochtend lange mouwen aan gehad. Na de apen de olifanten. Terwijl we naar een olifant in de verte staarden zagen we opeens dat er 2, nee 3 olifanten vlak voor onze neus in het water aan het ravotten waren.

zondag 14 januari
Het was goed gelukt de kinderen de afgelopen dagen moet te maken, waarmee het draaiboek voor deze dag helemaal gevolgd kon worden. Van 10 tot 12 hielden de jongens een 'middagslaapje'. En wij zaten iets na 12.30 uur te 'netwerken' bij Blair, Emma en Finn. Blair is degene die 2 jaar geleden Branko zijn baan in Australie heeft bezorgd en naast het feit dat het aardige mensen zijn met een zoontje dat een half jaar jonger is dan Warrun en Max is het altijd handig om met iemand die je aan werk kan helpen contact te houden.

De lunch was uitstekend met een stuk lam van de bbq en voldoende om niet meer over avondeten na te hoeven denken. Na een drankje en wat spelen was het alweer snel bedtijd voor Warrun en Max.

zaterdag 13 januari
Nanette mocht lekker uitslapen en Branko heeft zich met de jongens vermaakt, ze hebben een hele tocht door de buurt gemaakt. Helaas sliepen de jongens niet tegelijk (Max eigenlijk helemaal niet) dus was er ook geen tijd voor een dutje voor Branko. Nanette was intussen druk met in de rij staan bij de supermarkt. Het was wel leuk dat opeens haar naam geroepen werd, hoeveel mensen ken ik nu eigenlijk in deze 'nieuwe' stad. Het bleek de vader te zijn van 1 van de kinderen van Mainly Music, hij komt daar ook af en toe als hij een vrije dag heeft. Om 4 uur vertrok Nanette naar John. Helen en Martin hadden hun 4 of 5 jarig jubileum te vieren dat ze elkeer al zolang kenden. Nanette is met John naar de speeltuin geweest en heeft hem daarna in bed gestopt. Het ging allemaal erg goed. Branko had intussen de middag en avond met de kinderen

Ik had een iets minder fijne middag/avond. Het griepje wat al een tijdje in me aan het stoeien is begon een beetje de overhand te krijgen en ik had ook erg behoefte aan slaap. De jongens waren erg coulant en gingen graag met mij DVD kijken en gaven me bemoedigende knuffeltjes (met schouderklopjes!) Om 6 uur (na het innemen van paracetamol) vroeg Warrun of hij naar bed mocht en heb ik ze maar in bed gestopt. Ze hebben daar tot kwart voor 7 gekeet, gezongen en gelachen, dus ik vermoed nu eigenlijk dat ze meer voor mij naar bed zijn gegaan, dan voor hun eigen vermoeidheid.

Vrijdag 12 januari
Na Linda en Marco naar het vliegveld te hebben gebracht om half 9, stond deze dag in het teken van de voorbereiding van de avond. De jongens 's morgens moe maken (met een bezoek aan Helen en John) zodat ze lekker lang slapen en ik een picknick kan voorbereiden. Daarna Branko ophalen zodat we naar de dierentuin konden voor de muziek van half 7 tot 9 uur. Op weg naar Branko realiseerde ik met dat het vandaag nog niet de 19 was. Het was een goede oefenig voor volgende week. (de hoedjes behoren niet tot de picknick uitrusting, dat was een inbreng van Warrun)
Donderdag 11 januari
Gelukkig stond er een koele wind, die de hete temperatuur aangenaam maakte. Met Linda, Marco, Warrun en Max naar het openlucht zwembad in het park gegaan. 'Solar-heated'; IJskoud dus. Warrun had het goed naar zijn zin aan mijn hand, door het water banjerend. Max trok zijn neus letterlijk op voor het koude middelhoge water, met blaadjes en zand. En klom steeds hoger op mijn heup. Voor het avondeten trakteerden onze gasten ons op afhaal Vietnamees en hierna was het tijd voor Nanette en Linda om de uitverkoop op te zoeken, waarbij Marko en Branko achterbleven om resp. een afwasje te doen en de kinderen in bed te stoppen en daarna een film te kijken waarin Nanette en Linda niet geinteresseerd zouden zijn (en dat klopte). Iedereen had een goed avond. Na het winkelen met Linda naar de Docklands gereden, genoten van de lichtjes, de wandelende mensen en de uitgaanssfeer.

woensdag 10 januari
De voorspelling voor vandaag was HEET, en het is uitgekomen. Maar het heeft ons geen windeiren gelegd zal aan het eind blijken. De ochtend doorgebracht in een heerlijk rustige Botanische tuin, die we met een omweg bereikten omdat B. zijn lunch thuis had laten staan en we die gingen afgeven op weg naar de tuin. Onze gasten heb ik in de tuin achtergelaten, die middag zijn ze naar St kilda beach geweest en in de avond naar Queen Victoria's night market. Nanette had haar eerste Pilates les van dit jaar en dat beviel weer prima.

Ik merkte op kantoor op dat dit een goede dag was om te werken; lekker in de airco. Hierop reageerde een fietspartner/collega met de vraag:"Wil je een airco hebben". Hij had wel een oude 'draagbare' airco en hij zou de boel bij elkaar zoeken en hem langs brengen. Nadat hij een zielig verhaal had opgehangen aan zijn vrouw over :"Die man heeft een tweeling en ze hebben het zo warm" had zijn vrouw bevolen die arco NU langs te gaan brengen. We hebben in de toekomst dus 1 koele kamer (naar keuze) in ons huis. Maar echt draagbaar is hij niet (JEEMIG wat zwaar). Prijs van dit alles: Een beetje knutselwerk, 4 biertjes en een pakje stroopwafels.

dinsdag 9 januari
Nieuwe gasten, tijd om Melbourne te showen. Alhoewel ze het grootste deel natuurlijk zelf moeten doen omdat we vastzitten aan de middagslaapjtes. Linda en Marko hebben zelf door de stad geslenterd nadat ik ze na een markt bezoek daar had achtergelaten.
's Avond een spelletje Settlers gedaan met z'n allen, het werd erg gezellig dus het hele late maakte niet zo uit. Tijdens het spel genoten van de rode wijn die Linda meenam uit Mildura, die koud gedronken moet worden. (Branko drinkt nog steeds niet maar is zo blij omdat hij gewonnen heeft)

Maandag 8 januari Branko moet weer werken.
In de avond kwamen Linda en haar vriend Marco aan. Ze hebben enkele weken door Australie rondgereden; Van Sydney naar Melbourne, langs de kusten van Victoria. De komende dagen logeren ze bij ons waarna ze vrijdag via Sydney waar naar huis gaan.

zaterdag 6 januari
Om 9 uur stonden Helen, Martin en een dansende John op de stoep en namen Warrun en Max over. Nanette en Branko gingen eens winkelen, en dat was nodig. Nanette had veel kleding nodig dat kind en hitte bestendig is en Branko heeft een paar goede nieuwe schoenen gevonden voor op kantoor. Leuke bijkomstigheid was de enorme uitverkoop, en dat nog eens op het feit dat we bij een Direct Factory Outlet shopten. Helen en Martin hebben een prima tijd met alle kinderen gehad in het park en hebben alle kinderen ook nog in bed gekregen voor een middagslaapje.

In de namiddag kwamen Peter en Cock weer even langs. Ze hebben bij ons de eerste dagen van hun vakantie doorgebracht, zijn door Tasmanie gereist, hebben de kust en het achterland richting Adelaide doorkruist en waren nu weer in Melbourne. Het was erg leuk hun vakantieverhalen en bevindingen te horen. Morgen vertrekken ze nog voor 2 dagen naarWilsons Prom. en daarna vliegen ze weer naar Delft. Na een paar hete dagen is er afkoeling in zicht.

vrijdag 5 januari
Onze huisraad is weer eens uitgebreid en wel met een sapcentrifuge. Nu kunnen we de kinderen zelf groentensapjes voorzetten ter aanvulling van hun dieet. Voordat we verkoeling zochten in een megawinkelcentrum zijn we eerst 's morgens naar de dierentuin geweest. Hier bracht de vlindertuin verkoeling, erg lekker zo'n plek waar het altijd 32 graden is. In vogelvlucht konden we nog even lang het nieuwe Oerangoetang verblijf lopen, maat toen wilden de jongens wel graag naar bed. Het nieuwe verblijf is erg mooi en leuk vormgegeven. Op de een of andere manier loop je voor het grootste deel langs de bovenkanten van de verblijven, toch meestal de plekken waar de dieren heen klimmen.

donderdag 4 januari
Deze ochtend zijn we weer eens gaan zwemmen. Nieuw was, dat we het in de wijk Hawton deden en daarbij hadden afgesproken met Anne, Travis en hun zoontje Bailey. We hebben ons allemaal vermaakt. Het was een erg kindvriendelijk binnen en buiten bad en Nanette en Anna hebben zowaar wat bij kunnen praten.

woensdag 3 januari
Vandaag zijn we dan echt terug naar huis gereden. De jongens hebben het grootste stuk geslapen maar waren precies en rond lunchtijd wakker toen we lang een winkelcentrum met foodcourt reden. Een goede reden om even te stoppen, wat mie te eten en vers geperst (groente)sap te drinken.

dinsdag 2 januari,
Na dit nachtje besloten nog een nachtje te blijven. In de ochtend met de kinderen naar de speeltuin van Foster geweest, deze was verrassend groot en gevarieerd. 's Middags zijn we in en om het huis gebleven.
Voor het middagdutje was Max al naar bed gegaan, Warrun bleef nog even wat rondlopen maar moest toch eigenlijk ook slapen. Uiteindelijk kregen we hem in het grote bed in slaap. Het zou heel handig zijn in de toekomst als de jongens gewoon ergens op een bed in slaap kunnen vallen. En zo lang het bed breed genoeg is vallen ze er ook niet af.

maandag 1 januari. Inpakken en wegwezen.
Helen, Martin en John gingen zo vroeg mogelijk en rechtstreeks naar huis, 5 minuten na thuiskomst stond een bezoekende neef van Martin op hun stoep. Wij hadden de tijd en reden een uur later, om 10 uur weg uit Loch Sport. Om 10.15 reden we nogmaals weg uit Loch Sport, we waren toch nog even omgekeerd om te kijken of we alles uit hadden gezet en de opdrachten van het briefje te volgen om op maandagmorgen de vuilnisbak buiten te zetten (omdat het 1 jan. was hadden we besloten dat het niet gold op deze maandag, maar de rest van Loch Sport had gewoon zijn bak buiten staan).
Wij gingen naar Foster, redelijk op de route naar Melbourne. Bert en Tineke troffen we niet thuis dus we zijn doorgereden naar Ellen en Paul (natuurlijk niet zonder een bak bosbessen te kopen, de verkoop is alleen gedurende de zomer=kerstvakantie). Toevallig kwamen later op de dag ook Bert en Tineke daar langs. In de middag weer terug gereden naar Bert en Tineke en daar een nachtje blijven slapen.