Branette's Australian Blog

last updated 07-Mar-2007

maandoverzicht Januari 2007

Februari 2007

woensdag 28 februari
Nanette voelt zich nog steeds niet erg fit dus ik mocht vanochtend met de jongens naar de playground bij 'the Boathouse' waar Nanette met Michele, Jake en Amber heeft afgesproken. Het was (net als gisteren) weer een zalige dag en de jongens hebben veel pret gehad. Thuisgekomen stond een mooie lunch klaar, gemaakt door Nanette, waar de knullen geen oog voor hadden want ze waren bekaf, volgevreten en wilden naar bed.

Na een ERG lange tuk hebben we in de tuin zitten lunch/dineren. Er kwam toen een totaal zwarte wesp langs zoals ik vorige week ook in de speeltuin van de dierentuin heb gezien. Een erg bijzondere vertoning; het beest is egaal zwart met blauwe vleugels en zo'n 4-5cm lang (groot dus). Zoekend op internet kwam ik er achter dat het een Scoliid Wasp zou moeten zijn, maar deze egaal zwarte versie is blijkbaar bijzonder (Black Flower Wasp).

Enkele weken geleden had ik een functioneringsgesprek en daar kwam naar voren dat de zaken hier toch anders werken dan in Nederland. Ik frustreerde me namelijk mateloos aan de slappe hap bij mijn bedrijf en probeerde maar krachtige besluiten te ontlokken aan mijn bazen door ze steeds duidelijkere hints te voeren, en wat structuur aan te bieden. Deze bazen verbaasden zich er dan weer over dat ik wel steeds de aanzet deed om het heft in handen te nemen, maar het steeds maar niet deed! Er werd me dus uitgelegd, dat (in tegenstelling to Nederland) als ik de controle in handen wil nemen over het team, ik dat gewoon moet doen, en dan kan ik de bijbehorende verantwoordelijkheden er altijd nog wel bij krijgen. Voor mij is dat een totaal omgekeerde wereld, maar het verklaard een hoop en opent perspectieven. Dus sindsdien hou ik me niet meer in en neem ik gewoon zelf de besluiten, in plaats van de informatie aan mijn baas te voeren en dan maar hopen dat hij het juiste besluit neemt.
Vandaag heb ik een van de consequenties hiervan ervaren: een van mijn teamgenoten was ontevreden omdat zijn werk eentonig werd en te weinig met zijn kwaliteiten te maken had, en ikzelf was ontevreden omdat ik teveel werk had en er niet aan toe kwam om de boel (lees: het team) beter te structureren. Kortom: ik heb hem betrokken bij het werk wat ik aan het doen was en hem verantwoordelijk gemaakt voor een leuk stuk ervan. (tja als er geen verantwoordelijkheden worden uitgedeeld van hogerhand, dan kan ik dat natuurlijk best zelf gaan doen). Aangezien ik vandaag thuis was heb ik per email en telefoon wat kontakt met hem gehad en hij klonk erg enthousiast over zijn nieuwe klus, en hij leert een hoop over ons systeem. Dus ik heb ineens mijn handen vrij en hij heeft wat leuks te doen. Vooruitgang noem ik dat!

Postbank moeilijk. Een paar weken geleden probeerde Nanette in te loggen op onze postbank rekening, maar omdat ze het password was vergeten werd onze rekening geblokkeerd. Geen probleem we vragen gewoon nieuwe codes aan. Zo gezegd zo gedaan; nieuwe code, nieuw password, instrukties gevolgd:"Uw account is geblokkeerd".. Dat schiet lekker op zo. Nog maar eens opnieuw codes aangevraagd. We zullen zien of het nu beter gaat, en het is maar goed dat we die postbankrekening niet zo veel nodig hebben.

dinsdag 27 februari
Helaas, Nanette is vandaag ziek. Het geeft mij een goede reden om wat quality-time met de jongens door te brengen, maar voor Nanette is het natuurlijk niet leuk.

Ik had me helemaal klaar gemaakt om naar Parent-group te gaan (zoals Nanette elke dinsdag doet) maar de jongens waren erg stellig:"Gaan jullie mee naar de auto. NO!" Ze vertouwde me denk ik niet meer want de laatste keer dat ze met mij mee in de auto gingen werden ze een dag lang bij kinderopvang gedumpt (gisteren dus).

We zijn als alternatief maar een eind gaan wandelen. Over de snelweg heen en vanaf het viaduct auto's kijken, daarna verder naar de playground aan de overkant, daarna weer terug, en een ommetje om de school. Tegen de tijd dat we terug waren was het al bijna 1 uur en ruim tijd voor een tukje. Een uurtje later wilde Warrun weer op en heb ik erg gezellig met hem gespeeld en gelunched. Max werd later wakker en ook Nanette was even van de partij. Het was al laat geworden dus ben ik thuis gebleven en heb samen met de jongens in de tuin ge'werkt'. Aan het eind van de dag was het duidelijk: als je voor 2 kinderen moet zorgen is dat al werk genoeg: er ook nog bij gaan klussen is NIET slim, ik was uitgeput 's avonds. Maar het was wel leuk!

Het viel me de afgelopen dagen op dat Max iets meer opstandig is tegen het ouderlijk gezag dan Warrun. Warrun sluit zich wat sneller bij ons aan en gaat dan tegen Max staan roepen dat hij iets niet mag doen of dat hij ergens anders heen moet ofzo. Erg schattig, maar ik snap wel dat Max daardoor zich soms wat in een hoekje gedrukt voelt als er 3 stemmen zijn die hem staan te vertellen wat wel en niet te doen.

zondag 25 februari,

Branko heeft al vroeg de kinderen mee naar buiten genomen zodat ik (Nanette) nog wat kon slapen. Het is heerlijk om in je eigen tijd op te staan en niet eruit te hoeven omdat het moet. Om 10 uur stond ik wel helemaal klaar op de stoep op het punt om Branko te gaan zoeken, die kwam er net aan. Na een snelle stop zijn we naar het park gegaan. Vandaag is er een soort buurt/wijk feest. Vele standjes, kamelen en paarden om op rond te rijden. De politieke partijen die zich presenteren. De locale footy club met een meet and greet, en een hele hoek voor de jongen kinderen. Op de foto's combineert Warrun 2 van de activiteiten de onderdelen van 'rups maken' heeft hij meegenomen naar 'stickers plakken' en zo heeft hij een worm met stickers gefabriceerd. Iets verderop was een tent met allemaal stukken hout, wielen en hamers. Hier zaten vaders volop te timmeren terwijl hun jonge zoontjes er naast stonden toe te kijken. Af en toe mocht zo'n kind iets aangeven of misschien wel met de hamer slaan maar dat ging natuurlijk nooit zoals vader het had bedacht en werd het hele geklus weer overgenomen door de over-enthousiaste man. Jake is nog op de draaimolen geweest. Warrun en Max mochten ook maar waren heel stellig:"NO" met een hoofdschut.

In het park hadden we met Michele en familie afgesproken voor een vroege lunch. De hele familie was er inclusief hond Moose.
Na een wandeling langs de politie auto's en andere zwaailicht dragende dingen zijn we weer naar huis gegaan. Hoog tijd voor een slaapje.

 

Dit was nog niet genoeg voor vandaag. Na het slaapje hebben de kinderen 'ricebubble-crispy-chocolade-dingen 'gebakken".

Het is van alles afmeten en mengen, gesmolten kokosnoot boter/vet er door, mengen, in papieren bakjes scheppen en in de koelkast.

Warrun en Max werkten heel goed mee en namen het heel serieus; 1x mengen, 1x hap voor jezelf, en later 1 schep in het bakje en 1 schep in je mond. Vooral Max hield dit heel strikt in de gaten.

De crisps nog versierd met wat chocolade schijfjes en hup alles in de koelkast, en dan wachten. Dat was moeilijk.......

 

Gelukkig had Branko een goede afleiding en tijdsvulling. Eerder in de maand hadden de kinderen een doosje Lego 'gevonden' en wilden wel heel graag al die stukjes en dingentjes verder bekijken. Vandaag was het zo ver. Branko en de jongens gingen de tractor bouwen! Erg geinteresseerd keken de jongens toe. Max werd een beetje baldadig en ging als snel handen vol stukjes pakken en om zich heen verspreiden. Branko kon het een beetje sussen en temperen door hem enkele stukjes te geven en te laten zien hoe het in, op en aan elkaar paste. Daarna had Max het wel gezien. Warrun ging Branko 'helpen'. Een stukje werd gepakt en dat moet vastgemaakt en daarna aan het grotere geheel gezet. Branko had tegen deze tijd al lang de handleiding naast zich gelegd en heeft gewoon wat zitten spelen en bouwen met Warrun.

zaterdag 24 februari, dierentuin dag.
Waarom zit ik om 9 uur 's avonds Max aan te moeidigen en te helpen bij het leren van het smeren van een boterham met pindakaas?

Laten we bij het begin beginnen. Vanmorgen was er ontbijt en een rondleiding voor de leden van de dierentuin in de dierentuin: Early bird breakfast. Voor mensen met kinderen was het niet echt vroeg om half negen begon het. Het ontbijt was simpel maar voldeed. Max had het niet erg naar zijn zin en dat was jammer. Na een uur trok hij bij en ging gezellig mee doen. Een gezin dat naast ons zat en hopelijk na dit bezoek gelijk doorging naar de padvinders (gezien hun kleding) hadden een heel lief en attent zoontje, jaar of 8. Hij vroeg waarom Max moest huilen, of het een tweeling was, of de een altijd de blije was en de andere de chagerijnige en of Max dan misschien nu bang was van al die mensen.

Het was tijd voor rondleiding. Omdat wij nog wat aan het knagen waren voegden wij ons bij de 2e groep. Groep 1 vertrok opgelucht dat ze niet bij zo'n krijsend kind in de groep zaten. Dezelfde groep kwamen we een uur later tegen en toen moesten ze heel vertederd kijken naar die 2 lieve, leuke spelende jongentjes van ons. De mevrouw die de rondleiding gaf vertelde niet veel onderweg en zeker geen wetenswaardigheden. Als ze wel wat zei, hebben wij het niet gehoord omdat ze met haar rug naar de groep stond. Eerst gingen we naar de zebra's. Geen idee waarom, ik vermoedde dat ze er een interessant iets te vertellen had voor ons abonnementhouders van de dierentuin. Bij de giraffen zei ze 'he, geen zeebra's. De helft van de groep probeerde nog te vertellen dat deze meestal toch in het 2e deel van het verblijf staan, maar daar ging ze niet op in. Daarna bracht ze ons naar de Oerang-Oetangs (ze was een uitstekende route aanduider, maar dat hebben wij niet echt nodig. Groot is de dierentuin niet en als je er 2 keer bent geweest weet je de weg. Je kan er vanuit gaan dat de mensen met een abonnement (dat je eruit hebt als je 3 keer bent geweest) wel vaker dan 2 keer in de ZOO komen.). Bij de Oerang-Oetangs met de hele groep gekeken naar 2 exemplaren die lagen te slapen. Net toen ze wilde vertrekken kwam ze erachter dat deze 2 ook in het verblijf zaten. Op naar de Tijgertjes was het. Weer probeerden wat mensen of dit nu wel goed was omdat die toch om 10.30 naar buiten komen. Maar nee. volgens haar waren ze vroeg buiten. Wij bleven wat achter, je gaat nu eenmaal niet zo snel met een Warrun en een Max die veel te zien hebben en niet heel snel lopen. Halverwege naar de tijgers kwamen we de padvinder familie tegen. De tijgers waren nog niet buiten en zij waren aan de groep ontsnapt en gingen zelf op pad. Wij hebben het ook maar zo gelaten en zijn langs het tijger verblijf naar de olifanten gelopen. Gegarandeerde pret voor de jongens. Zie foto hier boven. We hadden de jongens (natuurlijk) volledig aangekleed meegenomen en hadden ook reserve kleding bij ons, het had bijna de hele vroege ochtend geregend dan weet je wat je kan verwachten in een dierentuin. Na wat flink rond gestamp met hun nieuwe laarzen in de plassen zag je Max denken, 'Ik doe ondeugend, ik ga zitten, wat zullen ze schrikken'. Wij keken alleen van 'da's niet verstandig, jongen' en dat klopte. Hij was degene die schrok toen hij voelde hoe nat zo'n plas was. Broek snel uit en de rest was droog gebleven. Warrun deed guitig zijn broer na en na 3 minuten lag ook zijn broek te drogen over de kinderwagen. (foto's: Max heeft het naar zijn zin op een olifant, de jongens bij de plassen en Warrun die niet meer op de foto wil).

's middags uur of 5 weer naar dierentuin. Er was weer een Twilight concert en het leek Helen en mij leuk om daar samen heen te gaan en zo ook Helen's verjaardag te vieren. Wij hadden allebij onze formulieren ingestuurd en... Helen was uitgelood en wij in. Zodoende zaten wij dankzij Helen weer in de dierentuin. De muziek was van het thema Moving & Groving, erg aangenaam. Na een hapje en de muziek van dichtbij bekeken te hebben wilden de kleinsten van onze familie toch weer liever door de dierentuin banjeren. Branko ging met ze mee. En heeft het volgende tot nu toe unieke moment vast gelegd. De jongens vonden uit dat je ook met elkaar hand in hand kan lopen. Daar heb je mama helemaal niet voor nodig. Warrun vertelde dit ook nog allemaal aan Branko. En je kan ook andersom hand in hand lopen. Met je broer links danwel rechts. De beesten houden ondanks dat de dierentuin langer open is hetzelfde bedtijd regime aan en de meeste zijpaden van de dierentuin gingen ook zo langzaam aan dicht. We hebben het concert niet helemaal tot 9 uur uitgezeten en zijn iets eerder naar huis gegaan. Hier de kinderen nog even een boterhammetje gegeven in de hoop dat ze morgenochtend net iets langer doorslapen.

Max en Warrun wilde graag de olifanten zien dus zijn we 's avonds daar nog 'even' naar toe gelopen. Het kostte behoo-ooorlijk wat tijd en moeite, maar we zijn er uiteindelijk gekomen. Helaas waren alle beesten al naar bed dus was het voor niets. Max en Warrun hebben wel een tijdje gezellig hand-in-hand gelopen, waar vooral Warrun erg van genoot, en Max vond het niet erg om zijn broer hier een plezier mee te doen. (zie fotos)

Vrijdag 23 februari,
Voor de ochtend met Helen en John afgesproken. We gingen naar 1 van de hoogste torens in Melbourne waar een uitkijk etage is. Boven renden de jongens gelijk achter John aan naar het raam en stonden te juichen en springen om alle auto's en treinen die ze zagen. Na een fllinke tijd rondgerend te hebben zijn we naar huis gegaan en hebben we verder rustig aan gedaan. 's middags nog even naar Highpoint voor een uitverkoop. Dat leverde 3 korte broeken op voor in de bush.

Donderdag 22 februari,

Zoals gewoonlijk eerst Mainly Music met de jongens. Daarna naar huis waar Max gelijk richting bed verdween en heeft geslapen tot ik hem naar de opvang bracht voor een paar uurtjes. Warrun heeft in de opvang nog even geslapen, Max niet die heeft gespeeld, gespeeld, gespeeld. Vanaf de opvang kon ik gelijk naar de kapper. Eindelijk, twee eerdere afspraken had ik af moeten zeggen omdat 1 van de jongens ziek was en niet naar opvang kon en met een kind naar de kapper lijkt mij niet handig. Dit bleek ook, bij de kapper was iemand met wel een kind en dat ging niet helemaal geruisloos. Na de knipbeurt vroeg de kapper hoe hij het zou drogen, stijl of gekruld, Ik dacht 'Branko zegt altijd dat ik lang zeur over dat ik mijn haar anders wil en dan kom ik met precies hetzelfde hoofd thuis. Laat ik nu eens Stijl zeggen. Na een flinke fohn, borstel, steiltang en spray buurt was dit het resultaat. Heel raar om mezelf zo te zien. Lang had ik niet om erover na te denken want ik had afgesproken met Cathel. Ik was een half uur te laat maar net op tijd voor het passen van de bruidsjurk wat het doel was van onze ontmoeting. (Ze zitten nog in de pas en meet fase dus ik heb niets van de stof, jurk of wat dan ook gezien. Afgezien dan van de schets, de jurken die elementen van die van haar hebben en een idee van de hele sfeer in de winkel). Na het passen was er wel tijd voor een drankje en een overpeinzing over schoenen en toen moesten Warrun en Max alweer gehaald worden.

Woensdag 21 februari,
Met Michele, Jake en Amber in dierentuin geweest.
Twee van de drie kleine tijgertjes gezien en een tijd geschuild in de vlindertuin voor de warmte buiten.

Dinsdag 20 februari,
Parentgroup was vandaag bij Helen. Het is vandaag Pancake day* en dat wilden wij wel meevieren. Helen stelde haar huis beschikbaar en ik bakte poffertjes op 2 platen (vooraf en alles bleef goed warm in de oven) Om 10 uur kwamen de andere moeders en kinderen van parentgroup en konden we goed spelen en kletsen. Ik helmaal want Max en Warrun waren om kwart voor 10 al een campingbedje in gekropen voor een goede ochtend slaap. Tegen de tijd dat iedereen wegging werden ze wakker. Maar wij gingen niet weg! Helen besloot dat ze John eens een dagje zonder slaap ging proberen en met de jongens op hun loopauto's vertrokken we naar de speeltuin, daarna naar de winkelstraat voor een versgeperst sapje waar de kinderen allemaal zo dol op zijn, maar nu totaal niet naar om keken, en toen terug naar huis. Wat eten, wat spelen en om kwart voor 5 richting huis. Het was een hele leuke dag, en het is erg prettig dat de kinderen nu een keer geslapen hebben bij Helen, dat kunnen we nog een keer proberen.

*Pancake day:
For many Christians Lent is traditionally a period of fasting before Easter. Shrove Tuesday is the last day before Ash Wednesday, the day Lent begins. This day is traditionally marked as the day to clean out the cabinets of all eggs, milk and fats before the fast. Most households in the UK use these ingredients to make pancakes, giving Shrove Tuesday the nickname of Pancake Day. Though fewer people in Britain strictly observe Lent today, everyone enjoys eating pancakes.

Volgens mij kan je dus kiezen:: Carnaval vieren, of Pannekoeken eten. Nou, ik weet het wel.....

Maandag 19 februari,
We gaan toch over bedjes voor de jongens nadenken. Max heeft wel erg lekker geslapen in ons bed van 5 to 9 uur deze ochtend.

Branko kwam thuis met onze eigen auto! Met nieuwe bumper en verf aan 1 zijkant boven het wiel. (helaas geen 'before' foto's). Voor ons is het wel duidelijk wat er nieuw is, het is het enige wat heel heel erg glimt aan de auto.

Zondag 18 Februari, ditjes en datjes

Tot voor kort werd Warrun altijd "Mash" genoemd door Max en Warrun, en Max werd "Max" genoemd. Dit leek tot enige teleurstelling bij Warrun te leiden dus heeft Nanette bedacht dat ze beter "Wawa" konden gebruiken. Warrun was hier helemaal mee verrukt en heeft het sindsdien heel veel over "Wawa". Max had iets meer tijd nodig maar heeft nu ook door dat "Wawa" zijn broertje is, en ze lijken er beide tevreden mee te zijn. Zoals gezegd, Warrun is er vooral heel blij mee dat hij nu een eigen naam heeft.... go figure ;)

We krijgen altijd vragen of Warrun en Max verschillend zijn, hetgeen we met een volmodig "Ja" kunnen beantwoorden. Een van de dingen waarin ze duidelijk verschillend zijn is hun gedrag op schoot. Ze willen beide graag op schoot komen zitten, maar waar Warrun dan heel tevreden tegen je aan kan gaan zitten, Max gaat van genot zitten eh.. dansen. Hij is een ENORME draaikont als hij op schoot zit, en gaat elke 15 seconden verzitten, zit met zijn benen te spartelen van enthousiasme en draait zich regelmatig om (om de eigenaar van de schoot aan te kijken of te voeren ofzo.

Toen we laatst uit de stad naar huis kwamen mocht ik weer eens een blaastest doen. Ik heb het nu al 2 keer mogen doen in Australië! (geen zorgen het was een standaardcontrole in een fuik op de weg waar we langs kwamen). De dame uit de auto voor ons werd uit de auto gehaald en haar auto werd door een agente verderop geparkeerd. Er zijn dus nog steeds mensen die het niet snappen.

Gisteren hebben we de airco op de kamer van de jongens eens even flink laten werken. Het was in hun kamer veruit het lekkerste in het hele huis dus ze konden daar lekker slapen. Vanochtend hadden we per ongeluk een raam open laten staan in de logeerkamer dus toen we daar Warrun te slapen wilden leggen merkten we dat het er ERG warm was geworden. Kortom Warrun mocht in ons grote bed, maar dat was iets te leuk. Dan maar in een reisbedje. Het gaf ons wat vertrouwen in onze klimaatregeling hier in huis: Alles dicht houden als het buiten te warm is. We hebben nu kunnen ervaren wat er gebeurd als we dat niet doen = te warm.

Zometeen gaan we naar het overdekte zwembad om lekker af te koelen en om de schade van de afgelopen 3 weken in te halen. Zo lang is het al geleden dat we met onze kereltjes zijn gaan zwemmen, en ze staan nu al te popelen om te gaan. Ze roepen steeds, "Wawa, bad, Max bad, Mama bad, papa bad, Thomas aan" (er staat Thomas the Tank Engine op hun badpak).
Het zwemmen was voor de heertjes een groot succes. Nanette had iets minder plezier want die had trek en wilde gaan eten, maar daar wilde de kleine mannetjes niets van weten dus moest het grote mannetje met ze blijven spelen :)

Terug thuis zette de 'cold change' in. We hebben 1 keertje meegemaakt dat de temperatuur van 36 's ochtends naar 16 's middags ging, hetgeen wel vaker schijnt voor te komen. Dit keer is het minder extreem: gewoon aan het eind van de dag een mooie regebui waardoor de temperatuur van 38 naar 26 is gezakt. Toen de jongens in bed lagen hebben we nog even lekker buiten gezeten. De komende dagen wordt er weer koel weer voorspeld (25 graden) dus daar gaan we even lekker van genieten.
Voor mijn gevoel is de zomer het minst aangename seizoen hier in Melbourne; Op de echt warme dagen (meestal maar een paar op rij) moet je echt heel erg rekening houden met het weer. In de herfst of de lente is het weer een stuk minder wisselvallig en een stuk minder heet, en in de winter is het gewoon altijd wel aangenaam weer. Het wordt wel koud 's avonds en 's nachts, maar een verwarming is makkelijker aangezet dan een airco voor het hele huis. We merken wel dat we nu zelf doen waar we ons eerst zo over verbaasden: we dragen geen jas meer, maar hooguit een trui als we naar buiten gaan.

Ik heb net nog een stukje getikt over ons bezoek aan het nachtdierenhuis in Healesville op 21 januari 2007.

Zondag 18 Februari,

Ja ik weet het, dagnamen en maandnamen horen niet met een hoofdletter in het Nederlands, maar ik woon nu niet in Nederland dus ik mag me best eens vergissen ;)

Gisterochtend mocht Nanette uitslapen, en aangezien onze eigen auto nog gerepareerd wordt, en de testauto van mijn werk nog geen kinderstoeltjes heeft ben ik maar gewoon een stuk gaan wandelen met Max en Warrun. Nanette heeft afgelopen week al wat kilometers gemaakt met ze, en ze hadden er flink zin in. Ik liet de route volledig aan hen, en ze gingen zeer gedecideerd recht op Queen's Park af (toch enkele kilometers verderop). Vlakbij het park, achter de (zeer aan te raden) pizzeria, vonden ze een lege parkeerplaats die een beetje een helling heeft, dus daar hebben ze zich met hun loopauto's vol overgave een hele tijd kunnen vermaken. Het was nog lekker vroeg dus het was zaaalig buiten (ik schat een graad of 25 ofzo). Tegen een uur of 10 begon het al wel wat warm te worden, en later in de middag was het met 40 graden ook in de schaduw niet heel erg prettig meer.

Maar terug naar de ochtend: Uiteindelijk toch nog even overgstoken naar het Park waar we werden getrakteerd op een ambulance die vlakbij ineens zijn sirene aandeed en wegscheurde! "Wiew-wiew bus!" werd er geroepen. De jongens konden vanwege de vroegte zonder probleem met hun loopauto's op het klimpaleis en vermaakten zich prima, totdat Max zich de lange entree helling liet afrollen en bedacht dat hij wel plotseling kon remmen. Zijn benen en auto remde uitstekend maar zijn hoofd en romp gingen verder om het asfalt van heel dicht bij te bestuderen. Om de bebloede lip wat af te spoelen deed ik voor dat Max het water niet moest drinken maar weer moest uitspugen en dat deed hij prachtig! (voor het eerst!) De arme jongen heeft dus weer een dikke lip en wilde naar huis. Ik probeerde nog even een omweg te maken maar hij had het gelijk door en corrigeerde me streng:"Nonono, STOP. Huischj"

Gelukkig was Nanette al wakker toen we thuis kwamen, dus heeft het haar geen slaap gekost. Max en Warrun waren stellig bij thuiskomst dat ze naar bed wilden (ook al was het pas 10 uur) en Nanette hoorde dat dus ze schuilde even in de slaapkamer zodat de jongens naar bed konden zonder afleiding.

's Middags zijn we naar een housewarming party van Sue geweest, dus konden we mooi de testauto uitproberen. Het is een vreselijke rotauto die niewe Holden Commodore VE, maar het was beter dan fietsen/lopen/trein. De buitenthermometer van de auto gaf 40°C aan, maar in de auto was het heerlijk koel. Het lijkt alsof we goed werk hebben gedaan met de airco in deze auto ;)

vrijdag 16 februari,
Helen kwam vandaag deze kant op. We hebben in het park afgesproken. John had zijn loopauto mee en ik had die van de jongens ook meegenomen. Voor de eerste keer dat ze die in het park bij zich hadden. Op de heenweg hebben de jongens vooral ontbeten/ geknabbeld in de kinderwagen en ze zaten net op de laatste restjes te knagen toen Helen en John verschenen. De auto's kwamen te voorschijn en zoef.... weg gingen ze. Warrun voorop, Max er vlak achter en John die alles probeert bij te houden (hij heeft de 2 benige-afzet techniek nog niet zo goed onder de knie). Half het park rond tot de speeltuin hier met auto's en al over de houten vlonders, en de heuveltjes. Toen Max door zo'n heuveltje op zijn achterhoofd viel, met auto en al ging hij er vrijwel gelijk op terug om het heuveltje nog 5 keer te nemen, en toen hij weer op zijn achterhoofd viel ging hij gelijk door, maar net iets harder. Dat was iets nieuws om van Max te zien. Meestal gaat hij iets anders doen of proberen als hij het eng vind of zich bezeerd.
Na de speeltuin rond de vijver weer naar de plek waar we gestart waren. Warrun gaf als eerste op en kroop in de Buggy van John om het laatste stukje geduwd te worden, John volgde iets later en Max ging alleen zitten toen we zijn auto afpakten en hem een cracker gaven om mee te gaan zitten. De auto's werden opgeslagen in de auto van Helen en wij gingen richting Koffie. In de winkelstraat een kopje koffie gedronken, waar ik ook vaak met Michele ga als we de kinderen bij ons hebben, een brede winkel met grote speelmand.
Hierna 2 boodschappen gedaan en toen was het genoeg. Warrun was tijdens het koffiedrinken al zo moe dat hij weer in de buggy kroop en alleem maar 'bed' en 'huis' zei.

Helen naar de auto gebracht en de loopauto's weer aan de kinderwagen gehangen, op naar huis. Net voorbij het park, bovenaan de lange straat richting ons huis wilde Max uit de wagen. Hierna wilde Warrun natuurlijk ook, die kijkt nl alles van Max af, zelfs als hij al schoenen heeft uitgekozen en Max kiest zijn laarzen dan wil Warrun ook opeens zijn laarzen aan. Verbazing wekkend hebben Warrun en Max de hele weg naar huis op hun auto's afgelegd, het is heuvel af, dus het ging wat sneller dan gisteren toen ze liepen. Om 1 uur lagen ze in bed en een goede 3 uur later werden ze wakker. Het was een hele rustige middag.
Gisteren een pakje van Louise opgehaald, er zat weer van alles in, heel leuk. Ook 2 puzzels voor de jongens. Warrun herkende gelijk Brum en blijft maar puzzelen. Grappig is is dat hij alle stukje vast blijft houden.

Donderdag 15 februari
Een warme dag, deze hele week is het al warm en het wordt alleen maar warmer. Vandaag zo'n 30 graden, het weekend wordt het 38.

Bij Mainly Music zaten de kinderen doodstil op mijn schoot maar toch genoten ze. Iedere keer als de muziek ophield zei Max 'More', en halverwege (toen de trommels te voorschijn kwamen) wilde Warrun wel van schoot en meedoen. We waren naar de muziek gelopen en dan moet je ook weer teurg lopen natuurlijk. Deze voettocht brengt ons altijd langs het snoepwinkeltje. Gelukkig kon ik bedenken dat we nog wel wat noten konden gebruiken en konden we naar binnen. De kinderen krijgen altijd wat lekkers van de mevrouw (we komen er echt niet vaak) ook dit keer. Ze wilden ook wel uit de wagen en rondkijken. Ze hebben alles gezien en af en toe wat aangewezen maar daar bleef het bij. Ik kreeg een compliment dat ze zo lief en netjes waren. Net toen we wegliepen draaide Max zich om liep naar de doosjes bonbons, pakte het doosje dat schuin op de 2 rijen stond tentoongesteld en stopte het tussen de 2 rijen. Nu was de winkel netjes opgeruimd en kon hij weg. Vanaf de winkel zijn de jongens naar huis gelopen, erg leuk maar ook tijdrovend. Om kwart over 12 lagen ze in bed, voor een slaapje van zeker 1,5 uur. Om 2 uur hadden we een afspraak bij de opvang en omdat we weer moesten lopen en zeker nu het wat warmer is, had ik toch om kwart over 1 weggemoeten. Niet handig en geen goed vooruitzciht. Ik heb Michele gebeld, haar kinderen waren al in opvang en zij reed rond (met haar 2 kinderzitjes) om boodschappen te doen en weg te brengen, zoals altijd op donderdag. Ze vond het geen probleem om ons om kwart voor 2 even op te halen en bij de opvang te brengen. Ze had zelfs haar kinderwagen uit de auto gehaald zodat ik de mijne mee kon nemen en we naar huis konden lopen aan het eind.
Natuurlijk heb ik haar een extra bedanktje gegeven toen we om half 4 samen een kopje ijskoffie dronken, voordat we de kinderen gingen halen.

Om 4 uur stonden Warrun, Max en ik voor de kinderopvang, tijd om naar huis te gaan. Max vond het maar niets dat hij de auto niet vond en zag. Hij wilde in de auto, Banana's in Pyjama's luisteren en een banaantje eten, Dat doet hij altijd, dat wilde hij nu ook.
Met een korte bocht kan je langs de spoorlijn lopen, en dat bracht voldoende afleiding. We hebben op 3 treinen gewacht en toen gingen we echt richting huis. Nog even bij de kapper een afspraak voor volgende week gemaakt. En de 3 glaasjes water opgedronken die we aangeboden kregen (voor de verhitte gezichten). Het grootste deel van de straat hebben de jongens gelopen. Daarna in de wagen tot het park, toen was het kwart over 5. Branko belde dat hij naar huis kwam. Vanaf het park hebben de jongens weer gelopen. Helemaal naar huis. Kwart over 6 en we waren binnen, met Branko en al, die we in de straat tegen kwamen. Veel eten ging er niet meer in, afspoelen in bad kon nog net, een boekje lezen hoort en toen eindelijk, heerlijk.... BED.

woensdag 14 februari
De ochtend weer in de tuin van Dhylan doorgebracht. Michele met Jake en Amber waren er ook. Dhylan vond het prachtig, nog meer mensen om mee rond te rennen. Zijn op 4 januari geboren zusje Anika was weer heel lief.
Dinsdag 13 februari
auto naar garage.
Maandag 12 februari.
Branko heeft de kinderen weggebracht en weer opgehaald
Zondag 11 februari.
Branko was de ochtend even buiten met de kinderen. Hierna was het inpakken en naar het strand, naar een leuke speeltuin in het zand. Hier zagen we Helen en John WEER. Man/vader Martin moest deze zondag werken en Helen was een beetje grieperig dus wij brachten welkome afleiding. We zijn naar huis gereden om de jongens te laten slapen en toen gingen we weer diezelfde kant op omdat we inwaren gegaan op de uitnodiging voor Sunday Roast. Zo hebben we Martin ook nog even gezien.
We waren op tijd terug om de kinderen hun nachtrust te geven.
Zaterdag 10 februari.
Branko  sliep terwijl wij om half 9 bij de collingwood childrensfarm de farm- en ecologische producten en goederen bekeken. Ik heb me uitermate vermaakt. Om een uur of 10 kwamen Helen, Martin en John ook opdagen, wij waren toen al aan de 'afscheidspannekoek' bezig. John heeft even gehoplen met openten en zij gingen zich tussen de groeiende massa gooien terwijl wij naar huis gingen om Branko te verrassen. Als we nog een keer gaan, en dat gaan we zeker, dan gaan we weer vroeg. Daar ontbijten, rustig rond kijken en op tijd om een bosje bloemen te kopen, de man was om 9.30 uur uitverkocht.

's Middags hadden we afgesproken met Mark en Cathel die weer in Australie zijn. We troffen elkaar in de Belgische Biertuinen.

's avond ging Branko op John passen zodat zijn ouders uit konden gaan. Het bracht Branko min of meer terug in de tijd. Achter zijn computer (dankzij wireless internet) in een stille half donkere kamer. Met als enig verschil dat hij nu eerst een paar keer. 'JOhn ga slapen moets zeggen, door een gesloten deur want de deur open doen en een  hoofd om de hoek  steken was zoveel pret voor John. En later op de avond moest hij af en toe even luisteren of alles nog in orde was.

Maandag 12 februari,
Het is een drukke maand geweest. December. Wat? Oh ja het is al februari, nou dan was januari ook vast druk want we hebben nu de foto's pas op de website gezet. Ze zijn weer hier te vinden, maar de filmpjes houden jullie nog tegoed, die moeten nog even wat verkleind voordat we die op de web-zijde kunnen plaatsen. Er zitten wel een paar gouden filmpjes bij hoor! ;-p

Vanochtend heb ik de eer gehad om de jongens naar opvang te brengen, en dat valt niet mee hoor! Nanette had alles al klaar staan dus technisch gezien was er geen punt, maar als je die huilende jongentjes ziet als je bye-bye zegt bij de opvang dan leidt dat de rest van de dag behoorlijk af. Ik was blij dat ik aan het eind van de dag weer weg mocht om ze te gaan halen. Dat is dan wel een beloning die het helemaal (bijna dan toch) goedmaakt.

De opvang is duidelijk goed voor ze, want ondanks onze pogingen was het ONS tot nu toe niet eerder gelukt om Max 'No thanks' te laten zeggen als hij iets niet wil. 'nonono.. NO' was het meest subtiele wat we van hem kenden, maar vandaag was hij erg netjes ineens. Hij ging ook erg lachen van ons enthousiasme bij elke 'no thanks' die hij zei.

Donderdag 8 februari,
Een nieuwe doorbraak. Max is alleen in childcare en Warrun is thuis (met 38+ graden koorts in bed). Straks ga ik Max halen en ben heel benieuwd hoe het gegaan is (en dat was het). Max is natuurlijk niet helemaal alleen, hij is weer met Jake en Amber (en alle andere kinderen die daar zijn maar die we niet bij naam kennen of op straat herkennen). Het uurtje voordat we ze wegbrachten hebben we (weer) in een cafe doorgebracht waar wij een kopje koffie dronken en de kinderen speelden en wat warme melk kregen met chocolade poeder erop. Zo kon Max alweer aan Jake en Amber wennen, en het heeft gewerkt. Hij liep weer zo de kinderopvang binnen en achter Jake aan de speelgoed hoek in.
In het cafe waren de kinderen uitermate bijzonder lief en goed opgevoed. Jake deelde stukje bananenbrood uit, Warrun liet aan Amber zien hoe een autotje werkte en gaf het na de demonstratie gelijk terug zodat zij het kon proberen. Max deelde zijn brood weer met Jake en iedereen was blij, rustig en gezellig.

 

Zondag 4 februari,
Na een vroege middagdut van de kinderen konden we rond het middaguur op stap voor ons uitstapje. Een miniatuur-trein-stelsel, door een park, en draaiend op zondagen. We hebben enorme pret gehad.
Bij het uit de auto stappen hadden Warrun en Max de treintjes al in de gaten en hadden alleen nog maar oog voor dit. Warrun liep in 1 rechte lijn naar de ingang en wilde gelijk een ritje maken. Toen het zo ver was (wij moesten natuurlijk al onze meegenomen spullen weer in de auto opbergen en de auto op een betere plek zetten), vond hij het toch wel eng en hield zich stevig aan Branko vast. De tocht was echter zo leuk dat hij al snel vergat dat het eng was. Tijd voor lunch/een hapje was niet nodig vonden Warrun en Max. Ze wilden gelijk weer maar wij beslisten anders.
Op een plekje in het park even op een kleed gezeten de bal in het stroompje gerold en er weer uitgevist, gekeken naar wat langskwam en toen was het uiteindelijk weer tijd voor de trein, en voor nog een tochtje.


foto's:
Branko met Warrun, Nanette met Max.
Een mini-tram. We rijden langs het station.
De treinen die niet rondreden.

Zaterdag 3 februari,
Laat in de middag nog even naar de dierentuin gegaan. De kinderen hebben vooral gespeeld op de trapjes en opstapjes bij de olifanten. Het zag er heel aantrekkelijk uit en veel kinderen wilden dit ook wel doen. Maar die konden dat niet... de ouders gingen verder. Er moesten beesten bekeken worden! Ja dat krijg je als je geen abonnement hebt en je waar (in dit geval dieren) voor je (dure) kaartje wilt.

Vrijdag 2 Februari,

Alweer een hele week voorbij. De tijd vliegt ook hier en in dit jaar nog steeds. De vakanties zijn weer voorbij en alle activiteiten weer begonnen.
Terugkijkend de afgelopen week:
Gisteren eerst Mainly Music, de jongens hadden het halverwege het liedjeszingen wel gezien maar toen het speelgoed te voorschijn kwam was er niets meer te merken van hun gejammer dat ze weg wilden.
Woensdagochtend hebben we doorgebracht bij Michele. Haar man heeft in de vakantie de 'tennisbaan' in hun achtertuin aangepast en daar kunnen de kinderen nu spelen. Het leek erop dat alleen hun zoontje er warm voor liep. Max en Warrun scheurde veel liever met hun loopauto's over het hellende pad van de voordeur naar de tuin.
Maandagochtend vroeg op stap gegaan om de jongens te laten wennen bij de kinderopvang. Ze waren niet geinteresseerd in het ontbijt dat daar gegeven wordt (ze hadden dan ook net thuis wat gegeten. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om ze zonder eten de deur uit te laten).
De hele tijd dat ze daar waren hebben ze met auto's (hele mooie) rondgereden en rondgezwabberd over de vloer want op het moment is het het mooiste wat er is om op de grond te gaan liggen en de auto's voor hun ogen heen en weer te rijden, soms over een boek als oprit en er weer af.
Het duurde weer even voordat we ze overkonden halen om naar huis te gaan.

Warrun heeft deze week wat vlagen van koorts en is dan een heel zielig hoopje. Dit hoekje met kussens 'bed' werd het genoemd vonden de jongens heel interessant en ook fijn.

Tenslotte vandaag. Met Helen en John naar horseshoe bend farm gegaan voordat het kwik de voorspelde 31 graden van vandaag zou halen. Het was er zoals altijd heerlijk, ruim, stil en een paar beesten die vrijwel allemaal herkend werden. Allen de Ipaka(niet te verwarrren met een lama) werd KOE genoemd. Om de zoveel tijd komt er een groot vliegtuig over (dan is het niet zo stil) dat gaat landen op het nabij gelegen vliegveld. Warrun maar vooral Max hebben zelfs nog een groot wit konijn (en een cavia, maar dat was niet zo interessant) vastgehouden. Max glom! Ik zag hem nog heel even de achterkant afzoeken naar de labeltjes die op zijn konijn en knuffelbeesten zit.