Branette's Australian Blog

last updated 16-Apr-2007

maandoverzicht Februari 2007

Maart 2007

Zaterdag 31 maart.
Eindelijk, eindelijk, het zat al lang in de planning en nu gaat het gebeuren. Vandaag gaan Waurrun en Max weer naar de kapper.

In de auto hebben we het diverse malen en uitgebreid verteld en na een paar keer heftig nee schudden ging Max overstag en begon zijn haar aan te wijzen. Warrun was toen in zijn eentje nog 'tegen', gelukkig sloeg het enthousiasme van Max over op hem.

Bij de kapper ging Max eerst, hij houdt wel van gefriemel en nam zo'n rare onbekende man zo dichtbij op de koop toe. Niet huildend, en ook met de tondeuse kortgewiekt was hij snel een grote jongen geworden. Warrun zag het wat minder zitten maar met wat Thomas boekjes en het vooruitzicht van Banana-brood hierna in een cafe heeft hij doorgezet en niet tegen gewerkt.


Enige probleem dat we hebben, ze lijken weer verschrikkelijk veel op elkaar nu hun haar kort is.

foto's: Max op weg naar de kapper, Warrun op weg naar de kapper.
Max bij de kapper, Max halverwege zijn knipbeurt en Warrun bij de kapper.

<<Helemaal kort aan de Mango smoothie met Bananen-brood, Warrun in rood t-shirt, Max met het blauwe.

 

De middag en de rest van het weekend hebben we thuis, met andere klusjes en schoonmaken doorgebracht. Branko heeft gepuzeld met de jongens
Zondagmiddag hebben we gebruikt om schoenen te zoeken en te kopen voor de jongens.

Vrijdag 30 maart,
Met Michele en 2 andere moeder van Mainly Music (een derde was ziek en kwam niet) naar de dierentuin geweest. Allemaal jongentjes, behalve Amber. Rondrennen, vermaak. We hadden het allemaal naar ons zin.

woensdag 28 maart,
We zouden naar het park gaan, maar de lucht was zo dreigend dat ik vroeg of Michele hier heen kwam ipv naar het park. Uiteindelijk kwam het nog goed uit dat iedereen hier in huis was, zo kon Michele even er tussenuit glippen om haar auto op te halen bij de garage.

 

27 maart dinsdag,
Cathel heeft vanmorgen met de kinderen in het park gespeeld terwijl ik (Nanette) even naar de winkelstraat ging. Als trotse moeder kan ik melden dat de jongens uitmuntend waren. Ze deelden koekjes, luisterden, vertelden (niet schreeuwend) duidelijk waar ze heen wilden en of het tijd was voor pindakaas (=een boterham ).

24, 25 maart weekend
De zaterdag begon met regen, gevolgd door regen en daarna nog wat regen. 's Middags waren er meer drogere periodes.

Zondag was het beter, droger en wat warmer 23 graden, toch reden om een dun truitje aan te doen. Deze ochtend gaan we met Branko naar het Science Museum. Het gaat om 10 uur open en ik was van plan om daar dan ook om 10 uur voor de deur te staan. Alles ging gesmeerd en om 10 uur stonden we daar, met nog 2 andere gezinnen. Een stel dacht dat het om 9 uur open ging en het andere gezin was net als wij vergeten dat vannacht de klok was verzet.
Met een afhaal koffie (gekregen van een meneer in een winkel met een heel duidelijk bord op de ruit dat ze die dag dicht waren ivm een groot eet en drink festival), treinen en meer treinen was het uurtje snel gevuld. Iets voor 10'en stonden we weer voor het museum nu met zeker 20 andere gezinnen.
De jongens hebben zich weer helemaal vermaakt, zelfs de monster tentoonstelling was niet zo eng meer als eerst, en Branko genoot van het stevige handje dat Max hem gaf tijdens het bezoek aan deze tentoonstelling. Om half 12 gingen we naar de achterkant waar de jongens wat konden klimmen en spelen in afwachting van de stoommachines die daar klaarstonden voor demonstraties. Warrun en Max herkenden gelijk the 'Thomas de trein' principe en vonden het heel mooi (zolang ze op onze arm zaten, anders was het maar groot, eng en vol herrie en stoom).
Natuurlijk zijn we niet vergeten Doesjka te feliciteren met haar verjaardag.

foto's: Max tussen bouwblokken, Branko en Warrun op een graafmachine voor een ballenbak, een stoomtractor en Warrun en Max kijken vanuit het klimrek.

Vrijdag 23 maart,
In de ochtend naar Helen, die belde net voor ons vertrek of ze nog langs de South Melbourne market kon, da kon, we hebben daar afgesproken. Terwijl wij arriveerden was zij net klaar, we zijn doorgereden naar Albertpark. Hier stond het nog vol met tenten en tribunes van de F1 Grand prix race. We hebben een kopje thee gedroken en chocomelk op het tramstation.
John was helemaal blij Warrun en Max weer te zien, het was een tijdje geleden dat ze elkaar voor het laatst gezien hadden, Helen had een week familiy op bezoek gehad.
Na het park bij Helen en John gelunched. Het is duidelijk dat John geen broers of zussen gewend is, hij loopt achteruit draait zich ruim om enz zodat hij tegen anderen oploopt en aanstoot. Hij vind het ook zo leuk dat er anderen zijn dat hij het liefst op ze gaat zitten, iets waar Warrun en Max niet van gediend zijn. Kennelijk begrijpen Warrun en Max elkaar toch beter en weten ze precies wanneer iets wel of niet kan, John niet die wil en zal overal met zijn neus opstaan. Hij bedoelt het zo goed. Het is af en toe echt een teleurstellng voor hem dat W&M gaan gillen maar hij geeft niet op.

Donderdag 22 maart,
Vandaag stond op mijn boodschappen briefje dat ik weer eens naar Medicare moest. Dit is de instantie die de medische basis verzerking levert (om het simpel te zeggen).
Je verzamelt al je bonnentjes van je dokters bezoeken.
Gaat naar de 'winkel'.
Wacht (meestal maar heel even).
Gaat naar het loket, neemt plaats op een stoeltje.
Geeft je bonnetjes en je (verzekerings)kaartje en wacht tot de mevrouw/meneer alles ingetypt heeft.
Deze geeft je dan een bonnetje met overzichtje terug. Dit onderteken je
En dan krijg je geld.
Heel simpel.
Vandaag ging het fout bij 'je geeft de bonnetjes'. We hadden flink gespaard en waren maanden niet geweest dus het was er meer dan 1. De mevrouw kijkt het door, sorteert, en vraagt: "Heeft u van deze ook de nota, dit is een betalingsbevestiging".
"Euhh, waarschijnlijk wel, dan moet ik thuis zoeken" zeg ik. Tja dat krijg je als je gewoon aanpakt wat je echtgenoot je geeft, dan heb je geen idee wat je eigenlijk bij je hebt.
"Als u even de tijd hebt dan bel ik wel even en vraag of ze een fax van de nota sturen", zei de mevrouw. Ik was met stomheid geslagen. Ze zag kennelijk de twijfel in mijn ogen en moest het nog een keer zeggen en vroeg of ik echt even de tijd had om te wachten.

De fax was er voordat ze weer kon gaan zitten en 5 minuten later had ik mijn (zak)geld binnen en toog ik naar het cafe waar ik zoals bijna iedere donderdag met Michele afspreek voor we de kinderen halen.

Dinsdag 20 maart
Een zeer regenachtige ochtend. Wij hadden met Cathel afgesproken die in Prahran wat spullen wilde halen (ivm haar aankomende bruiloft), da's vlak naast het park waar wij parentgroup houden, een goed combinatie.
Het was echter zo regenachtig dat ik het sterke vermoeden had dat er weinig moeders met kinderen in het park zouden zijn en we hebben het plan omgegooid. Iets rustiger in de ochtend vertrekken, iets later bij Cahtel om haar op te halen en de rest van de ochtend gewoon met haar doorbrengen in Prahran en waar we verder terecht komen.
In de winkel waar Cahtel moest zijn waren M&W redelijk goed. Met 2 autotjes reden ze op de toonbank heen en weer. Da's heel lief als je bedenkt wat ze allemaal met alle kaarten, kraaltjes, steentjes, veertjes, lintjes en bijzondere papiertjes hadden kunnen doen. Ze hebben allen 1 keer een kaart met een trein gepakt en verder overal vanaf gebleven.

Na een korte wandeling over straat waarbij Warrun en Max ook allebij naar Cathel luisterden in een cafetje beland waar we allemaal van een drankje genoten.
Een korte wandeling verder bracht ons bij een soort fontijn. Hier moest gespeeld worden. Deze fontijn was aan het begin van een parkje met nog een klimrek wat weer naar de auto leidde. Een goede, volle, aardige, en regenloze ochtend (dankzij de fontijn een niet geheel droge ochtend).
(Warrun in oranje, Max in bruin/streeptjes)

Maandag 19 maart
Branko vond 2 blije kinderen in opvang die hem vanalles gingen laten zien en vonden dat de bob de bouwer auto's nog best in de tas konden die mee naar huis ging.

Zondag 18 maart
Branko heeft de ochtend met de kinderen doorgebracht. Na een kopstoot tussen Warrun en een tafeltje. Is er een grote wandeling gemaakt die eindigde in een praatje met de buurjongen. Hun hond is te dik en heeft beweging nodig. Misschien kan hij mee op rondjes door de buurt met Nanette, Max en Warrun.
's Middags de tassen ingepakt voor het zwembad, de jongens waren erg enthousiast en na het helpen inpakken, pakten ze weer uit en liepen met hun zwempakken in het rond. Branko had dit niet door gehad en zodoende misten we 1 onderdeel in het zwembad. Max hebben we ter bescherming tegen de zon in zijn shirt laten zwemmen.
Onderweg naar het zwembad bedachten we dat een buitenbad misschien ook leuk was. Na een extra rondje om thuis zonnebrand, petjes en wat meer lekkers te halen en op naar het buiten bad. Tot onze schrik is de zomer echt over en is het locale buitenbad aan het eind van de straat dicht. (ook al was het 25 graden) (en ja, we gingen met de auto naar het eind van de straat,maar alleen omdat we er al in zaten). Plan c: doorrijden naar een bad waar we 6 jaar geleden zijn geweest en vaak langskomen als we terugrijden van de stad.
Hier  heeft Branko leuk met de kinderen in het ondiepe bassins gespeeld (2 grote bijna lege badjes beschikbaar voor ze) en Nanette hield de wacht bij het eten en verwisselde vieze zwemluiers (jech!) terwijl de kinderen stonden te springen dat ze terug in het bad wilden.
Voor de tocht naar huis heeft Branko zijn (witte) t-shirt aan Max geleend zodat deze het niet to koud kreeg.

Zaterdag 17 maart.
's Morgens met de kinderen bedden gekeken. Erg leuk en leerzaam. We weten nu wel zo'n beetje wat we willen gaan kopen.
Nu nog zeker weten welke we willen.

'Hoed op' had deze ochtend even een andere betekenis. Warrun had de theemuts gevonden en voor Max was ook snel iets gemaakt.

Vrijdag 16 maart
Branko weggebrachtnaar zijn werk, het regende eens een keer! Daarna door naar het centrum. Helen ontmoet bij een expositie van een stuk of 6 ferraries. Daarna door naar het aquarium. Max vond de bak met nemo en dory erg mooi maar warrun wilde door en John wilde ook graag rennen. Gelukkig was het niet te vol en konden ze goed rondrennen. Bij het stukje speeltuin aan het het eind werd wel even gestopt.
Donderdag 15 maart
Donderdag maar toch anders. We zijn vandaag naar het Science museum gegaan. Helen en John waren hier ook. De kinderen hebben zich bijzonder vermaakt in het stukje nitty gritty city speciaal voor kinderen tussen 3 en 8 jaar. Hiervoor hebben we 'hoe maken we een monster' bezocht. en dat was nogal eng. het filmpje van het lieve klei monster van loch nes achtige iets was het enig waar ze een beetje naar konden kijken. Helen en ik hebben ons nog even uitgeleefd op de papieren monsters die je kon maken. In de middag ook niet naar opvang en voor mij en Michel ook geen kopje thee. Maar we hadden een oplossing. Nadat Michele haar kindern bij opvang had gehaald zagen we elkaar bij gloria jeans een cafe waar de kinderen leuk kunnen spelen en wij even bijkletsen.
woensdag 14 maart
Met Michele, Jake en Amber naar de dierentuin. De kinderen hebben vooral gespeeld en gepicknickt. Een bijzonder goede tijd toch wel gehad.
dinsdag 13 maart.
Met parentgorup naar collingwood farm. Alleen Helen en Sue waren er met kind. En Jo, die was even terug uit NZ waar ze voor kerst heen was vertrokken naar haar familie en volgende week vertrekt ze voor een paar maanden of de hele zomer naar Italie. Het was leuk haar weer even te zien.
Maandag
met het OV! Gelopen naar de bus vervolgens op de tram gestapt, Lygon street af, in Shopping centrum Central een kopje koffie gedronken en de jongens de benen laten strekken. Onder hetzelfde shoppingcentre gelijk in de trein voor 1 halte tot het Grote treinstation. Hier treinen gekeke, toen de ouderen onder ons genoeg gezien hadden 2 kinderen min of meer meegesleurd naar beneden richting Docklands. Hier het toeristen treintje Citycirkel genomen dat zoals de naam zegt om het centrum rijdt. Vandaag ging deze niet helemaal rond maar maar 1/4, dit kwam door een of ander waterfeest met ter land ter zee en in de lucht activiteiten en een optocht. (wat het was zijn we 's avonds pas achter gekomen toen we internet er op na sloegen) De  City Cirkel stopte  precies waar de tram naar ons huis start. Helaas was de bus voor het laatste stukje nog 30 min. weg en besloten we naar huis te lopen, Warrun en Max besloten niet te lopen. Wel gezellig een kind op je heup, zwaar ook.

Zondag
Naar de Melbourne auto show.

Veel te zien, zeker voor kleine mensjes die gek zijn op wielen.

Warrun links, Max in 't groen

 

 

 

 

Max bij Branko op schoot, Warrun stuurt.

 

Voor een 'doel' en om door de grote informatie heen te komen hebben wij rondgekeken naar mogelijke opvolgers van onze auto.

 

's Middags is Branko met de jongens naar het park geweest, eendjes voeren, naar de zwaar kelderende waterstand kijken en natuurlijk spelen in de speeltuin.

 

Zaterdag 10 maart,

B: Max en Warrun hebben een lekker lang ontbijt achter de rug met veel zingen, praten, en ook hier en daar wat eten. Na afloop gingen ze druk joelend spelen en plotseling werd het ERG stil. Ze zaten beide met een folder van "Thomas the Tank Engine" in hun handen te lezen. Volledig geconcentreerd en doodstil (zie hun verlanglijst voor de conclusies uit dit onderzoek).

N: Na dit rustige begin belde ik naar Michele. Ik weet dat zij ook naar bedden voor de kinderen aan het kijken zijn en ik had bedacht als we allemaal naar een winkel gaan dan kunnen we om en om op alle kinderen passen terwijl het andere stel ouders informatie inwind. De man van Michele was nog niet voorbereid genoeg om al naar winkels te gaan maar stelde wel voor dat we Max en Warrun daar brachten en dat Branko en ik saampjes op pad gingen. Dat hebben we gedaan en in alle opzichten beviel dat goed. De kinderen hebben heerlijk gespeeld naast de kinderen van Michele, elkaar gevolgd naar elkaar gekeken en samen nieuwe spellen ondernomen. Toen we weggingen hadden ze het even moeilijk en moesten met speen en doek/konijn even bij Barry (de man van Michele) op schoot zitten. Ze hebben die man 1 keer eerder gezien, ik was zeer verrast over deze keuze. Na 10 minuten zitten werden speen en knuffel ingeleverd en hebben ze in de zandbak gespeeld en met tennisballen gegooid en weer opgeraapt. Toen we ze na 2 uur weer op gingen halen waren ze net naar binnen gegaan om te spelen en te lunchen. Alle kinderen waren nog zo lief bezig dat wij volwassenen ook met elkaar gelunched hebben. Ongepland, heel aangenaam, het gaf allemaal een goed gevoel.
En de bedden..... da's een ander verhaal:

Het volgende is volkomen verteld door mij, Nanette (dat kan inhouden dat sommigen het hier en daar flink overdreven vinden), gebaseerd op 1 bezoek aan een winkel (en hoeft dus niet representatief te zijn, maar is het nu wel even voor ons) en verder is het natuurlijk volkomen onze eigen interpretatie en zienswijze.
Wij zijn aan het orienteren voor bedden voor Warrun en Max. Ze voelen zich zo groot als ze in ons bed liggen of in het logeerbed dat we denken dat ze er wel aan toe zijn. Op een dag had ik (Nanette) bedacht dat het misschien een goed idee was als wij onze (goede maar al paar jaar oude) matrassen aan de kinderen geven voor in een nieuw bedframe en dat wij dan nieuwe goede matrassen kopen. Wij kunnen dan weer zo'n 10 jaar vooruit, en de kinderen kunnen over een jaar of 5 als het bedplassen toch wel over is hopelijk ook aan een nieuwe matras beginnen.
In de winkel allereerst dus op zoek naar matrassen voor ons. 2.00 m. lang. Branko heeft het zelf opgemeten. Oh, da's lang zij de verkoper. U bedoelt eigenlijk ook 2.03 meter, da's de maat, da's een King single (of hoe ze dat hier ook noemen). Nu had Branko het zelf zeer nauwkeurig opgemeten en als het 2.00 is, dan is het 2.00 en niet 2.03 meter (hij is niet voor niets doctor. Ook van de spiraal die wij onder onze matrassen hebben hebben ze hier nog nooit gehoord. (Later vertelde een meer ervaren verkoper mij dat het waarschijnlijk is omdat er hier ooit zeer slechte (chinese) spiralen op de markt zijn geweest en dat dat nu zo'n slecht naam heeft dat iedereen nog alleen maar latenbodems of springboxen wil. (Die lattenbodems zijn gewoon latten, niet de krommende, met verschillende sterkten verende onderleggers die wij uit Europa kennen, de verkoper begon er zelf over..... En de springboxen zijn in 95% van de gevallen ook geen springboxen meer waar de matras op wordt gelegd maar gewoon een houten onderstellage waarop de matras wordt gelegd, de springbox is niet meer nodig door de goede kwalitiet van de matrassen tegenwoordig, legde de goede man uit.)
Om een lang verhaal minder lang te maken: We zijn van het idee van het binnenshuis doorschuiven van de matrassen afgestapt. Als het nodig is, en tegen die tijd niet veranderd, dan kopen wij een nieuwe matras en een bed dat daarbij past. En de kinderen krijgen gewoon een bed en matras van Australische maten.
Dat is dat. Nee nog niet helemaal. Nieuw punt. Wat voor bed kopen we voor de kinderen. De matras is niet zo moeilijk. (omdat ik deze blog veel later schrijf dan de dag waarop hij staat kan ik vertellen dat we een week later nog winkels af zijn geweest en overal kom je zo'n beetje op dezelfde prijs/matras uit voor de kinderen).
Maar een bed: Ze zelf laten kiezen kan (nog) niet. En als ze wel kunnen kiezen weten we vrijwel zeker dat ze iets kiezen dat goed meeveert bij het springen en verder nergens naar zullen kijken. Wij moeten dus de beslissing maken. Hout, modern (nee, te veel punten), ijzer, in de vorm van een auto of een barbie? Wij zijn het er redelijk over eens dat we een 'combinatie bed' willen kopen. Dit zijn 2 bedden die veilig en precies op elkaar gezet kunnen worden voor een stapelbed variant. Of ze kunnen los gebruikt en dan heb je 2 bedden. De komende jaren ALS ze al een bed krijgen natuurlijk, zullen we ze nog los gebruiken, maar we kunnen ons voorstellen dat je als 6 jarig misschien wel graag een stapelbed wilt, en da's dan mogelijk. Nu nog kiezen welke het wordt.... wordt vervolgt.

Vrijdag
zwemmen met Sue en Helen bij Sue in de buurt. 3 Volwassenen en 4 kinderen. Het ging heel erg goed. Het zwembad werkte ook heel erg mee met grote stukken zeer ondiep water waarin goed gespeeld kon worden.
Sue is een paar maanden geleden verhuisd en wel precies de andere kant op van ons huis vanaf de oorspronkelijke plek waar we allemaal eerst woonden. Het is nu een aardige afstand om van ons naar haar te gaan. We hebben dan ook haar uitnodiging om te blijven slapen voor het middagdutje hartelijk in ontvangst genomen. Na het dutje en een uurtje in de speeltuin konden we op de terugweg gelijk Branko weer oppikken, we hadden hem 's morgens ook weggebracht zo waren we allemaal de hele dag weggeweest.
donderdag 8 maart
Zowel Helen als Sue kwamen naar mainly Music. John vond het allemaal zo spannend dat hij op en neer stond te springen maar werd was ingetogener toen het zingen en begon maar met begeleiding deed hij goed mee. Courtney vond alles heel leuk en deed mee met bewegingen en instrumenten alles vanaf het plekje waar ze zat.
Na de muziek nog even hier thuis gespeeld, het was wat winderig voo rhet park zeker nu we geen jasjes mee hadden.

Om half 1 waren we bij de opvang. Daar realiseerde ik me dat we om 1.30 afgesproken hadden. Met een wandelingetje naar de treinen en weer de hele andere kant op naar de groenteboer voor bananene, want dat vinden ze lekker. Daar aan het betalen en ze wilen Duif Duif Duif en waren ze al aan het snoepen/stelen. Daar ook nog maar een trosje van gekocht. Warrun klemde het onder zijn arm en pauzlede alles op. Max kreeg er steeds 3 en als hij die op had kreeg hij er weer 3.

Na het afleveren met Michele afgesproken met haar naar een industrieterrein gebied gereden waar wat italiaaanse groothandels zitten die daar ook kleine winkeltjes hebben en waar het krioelt van de 'mama's' die koffiedrinken, broodjes eten en eten inslaan. Wij hebben verse pasta gekocht. koffie gedronken met een stukje pizza (lunch) en kaas gekcoht. Heerlijk allemaal. Terug bij onze gebruikelijke winkels zag in dezelfde pasta voor bijna 2x de prijs die ik net betaald had.
Terwijl we de jongens ophaalden kwam Brnako ook binnen. HIj was vanmorgen met bus en trein richting centrum voor een........
Het kwam goed uit dat hij er was, kon ik hem gelijk de 2 jurken laten zien waaruit ik niet wist welke leuker was om te kopen. Hij heeft goed geholpen.
Die avond aten we pasta! en de jongens aten mee. Niet de ravioli's met vlees, wel die met de groentenprut erin. Maar alleen als alle saus er goed vanaf was gehaald.

woensdag 7 maart
's morgens thuis? kinderen vroeg in bed.
in de middag naar de zoo. Apen rondgelopen. daarna bij de tijger heel leuk 2 van de jongen gezien moeder ging snel achter een jong aan als het te dicht bij een raam met toeschouwers kwam. daarna de olifanten waar het mannetje in het grote bad geoefend werd met wat appels, door de vlindertuin gelopen en meer olifanten.

Toen Max nog langer wilde spelen bij de pot en het muurtje en Warrun in al door waren gelopen in de hoop hem mee te krijgen. Greep Warrun opeens het konijn van Max en liep terug en samen kwamen ze hand in hand aanlopen Max met zijn konijn onder zijn arm. Zo schattig!

Dinsdag 6 maart
Vanmorgen wilden de kinderen weer(zie vorige week dinsdag) niet naar parentgroup en John en Oscar, waarmee we probeerden ze te lokken. De afspraak met parentgroup is van 10 tot 12. Na 10'en begon Max opeens spullen bijelkaar te zoeken en vertelde hij dat hij dat meenam naar John. Helaas voor hem was al besloten dat we niet gingen, het zou ook niet meer haalbaar zijn op dit tijdstip.
Het was maar goed ook dat we niet zijn gegaan, nog voor 11 uur lagen zowel Warrun als Max in bed en te slapen. En wel tot bijna 2 uur.
Hierna zijn we naar het park gegaan waar we Michele met Jake en Amber troffen. de kinderen hebben heerlijk samen gespeeld en achter elkaar aan gehold ( op een leuke manier).
Toen het tijd was om terug te gaan wilden de jongens weer lopen. Het duurde een tijd maar we zijn thuis gekomen. Branko kon ons zelfs nog tegemoed komen,
Maandag 5 maart,
Creche dag voor Warrun en Max. Branko nam het afleveren en ophalen weer op zich.
Bij het naar bed gaan 's avonds wilden de kinderen (vooral Max) een kussen mee naar bed, dit keer mocht het en ze hebben een heerlijke nacht gehad.

Zondag 4 maart
Alleen de kinderen wilden opstaan deze ochtend. Branko het het kortste sto-tje en moest dat begeleiden. Gelukkig voor hem wilden ze alleen even ontbijten en lagen ze er resp. half 8 en 8 uur weer in. Tot een uur of 10 was het toen weer rust hier in huis. Daarna met elkaar naar de winkelstraat gegaan. Gezamenlijk gelunched en geleerd dat je voor zo'n vroege lunch beter een bestelling kan delen. Warrun en Max maakte het oorspronkelijk lege cafe onveilig met hun loopauto's maar vielen stil toen I dont' feel like dancing van 'the Scissor Sisters' in beeld kwam. Ze waren erg onder de indruk en Max viel haast van zijn auto door zijn heupwiegen.
Na een bezoek aan de slager, de bloemenwinkel en de hoek van de straat waar de trein voorbij komt, was het tijd om naar huis te gaan. Thuis wilden de jongens wonder boven wonder weer naar bed. Max heeft ook echt even geslapen Warrun heeft wat gerust en in bed gelegen en gespeeld.

Van 3 tot 5 waren we uitgenodigd bij Lauren, Andrew en zoon Oscar. Lauren vierde haar verjaardag. Het was gezellig en Warrun en Max hebben nu ook de Duplo versie van Thomas de trein uitvoerig bekeken.
In de avond was Max erg onrustig. Uit voorzorg hebben we hem toen in het logeerbed gelegd zodat 1 van ons erbij zou kunnen liggen als hij ziek zou worden. Maar hij nestelde zich op het kussen en onder het laken en ging heerlijk slapen. We hebben hem niet meer gehoord. Zelf de volgende ochtend riep hij ons niet dat hij wakker was, maar vonden wij hem zeer tevreden spelend op bed terug, volkomen gelukkig.

 

Zaterdag 3 maart.
Branko mocht wat uitslapen.  daarna gaan zwemmen. waarna de kinderen een enorme tijd hebben geslapen. 's middags boodschappen gedaan terwijl de Branko wachtte tot de kids wakker waren.

Wij waren bijna een uur achter op schema daardoor leek het of Mark en Cathel, onze oppassen voor deze avond, erg vroeg waren. Gelukkig zijn het ruime schema's die ik maak en viel alles nog in plaats. Voordeel was weer wel dat we met elkaar konden eten.
Cathel heeft de bedtijd verhaaltjes voorgelezen En wij zijn vertrokken toen de kinderen in bed waren geklommen.

Het is duidelijk dat Mark familie is. Hij zoekt net zo tussen de dvd's als Max.

Wij gingen naar een band 'Calexico' die speelde in Richmond. Onze gast uit december en Januari, Peter had ons gemaild dat zijn broer in Melbourne was, mee op het tournee van deze band. En als wij wat Nederlands met hem zouden praten zou hij zorgen dat wij de band konden zien.
Wij gingen dus op zoek naar de locatie, op zoek naar deze broer, die we nog nooit gezien hadden en waarmee we niets afgesproken hadden, zoals een krant onder de arm of een roos in je knoopsgat. Erg avondtuurlijk.
Na aankomst bleek allereerst dat er 2 voorprogramma's waren. Om 8.30 begon de eeste sessie. Na turen , gokken en hopen dat het die en die niet was, iemand aangesproken die volgens zijn badges bij de band hoorde. Na wat gevraag over en weer zei hij: " OH, that Dutch guy?!. Are you also Dutch? I'll let him know you'r here."  En net toen de 2e act begon kwam iemand op ons af met precies de ogen, neus en mond van Peter. Kon niet missen. Hoe hij ons herkende???.. Misschien staat dat ergens in een blog van hem, je weet maar nooit.

Het was erg leuk elkaar te ontmoeten en te kletsen. Ook na de band waar hij het geluid voor deed (en waar wij dan ook voor kwamen) hebben we nog even gekletst. We hebben ons erg vermaakt het was heel leuk om zo iets te doen, het deed ons een beetje aan onze studententijd in Delft denken.
De muziek van Calexico is veelzijdig. Van hard rock, tot filmisch met hier en daar wat mexicaanse invloeden. Regelmatig wordt de muziek in films gebruikt, werd ond verteld. Na de ervaring van een live optreden hebben we een cd'tje gekocht en gaan het eens beluisteren op die manier.

Ik moet als laatste nog even opmerken dat deze band uiteindelijk om 11.30 begon en dat Branko en ik 2 uur 's in bed lagen. Behalve dat we op de avond zelf er achter k wamen dat we niet meer 4,5 uur lang kunnen staan zonder onze benen te voelen, we ons de volgende ochtend nog eens extra oud voelden. En de uitnodiging om nog een avond langs te komen hebben we moeten afslaan uit angst dat we het niet zouden overleven.
Mark en Cathel hadden we geinformeerd van onze late thuis komst en vooral Cathel had gebruik gemaakt van ons idee om lekker in ons logeerbed te kruipen en niet op te blijven. Als de jongens wakker worden merk je dat heus wel, ook als je slaapt.


vrijdag 2 maart,
We hebben het rustig gehouden en zijn thuis gebleven.
1 maart,
Donderdag: muziek, thuis slapen (Max), spelen (Warrun) naar opvang daar spelen (Max) en even slapen (Warrun).
Ik doe boodschappen, drink de laatste 30 min. een kopje thee met Michele, als we wat meer tijd hebben, koffie als het een zware dag is en een fris sapje als het een te warme dag is.